แม็กคุณอยู่ไหน? : หน้า 115/128

แม็กคุณอยู่ไหน? ไม่ใช่ซิ ผมต้องถามว่า คุณยังมีชีวิตอยู่ หรือเปล่า? เพราะเวลามันล่วงเลย มาถึง ๔๒ ปีแล้ว! ใช่ ๔๒ ปีแล้ว เจ้าหน้าที่ สถาบันวิทยาศาสตร์ที่กักตัวพวกเรา ไว้ แจ้งให้เราทราบว่าเมื่อ ๔๒ ปี ก่อน รถไฟขบวนที่เราโดยสารมา ลอดอุโมงค์แล้วไม่ออกมา จนรัฐบาล ต้องค้นหาด้วยการรื้ออุโมงค์ออก และทำทุกวิถีทางจะค้นให้พบ รถไฟ ทั้งขบวนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ใน ที่สุดทั้งรถไฟและผู้โดยสารก็ได้รับ การบันทึกไว้ในรายงานว่าหายสาป พวกเขาไม่เชื่อผมแน่ บางทีผมยัง “นอนต่อเถอะ ริค หลับให้ สบาย ตื่นขึ้นมาเธอจะรู้สึกดีขึ้น” สิ” ผมพูดพร้อมกับตบไหล่เพื่อน รู้สึกว่าไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลย “โอมาน นายพูดอะไรบ้าง “ฉันรู้สึกว่า ฉันกำลังจะเป็น ลม” โอมานยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง สูญไป จวบจนเวลาผ่านไป ๔๒ ปี จู่ๆทั้งรถไฟพร้อมผู้โดยสารในขบวน นั้นก็โผล่ออกมาจากอุโมงค์ใหม่ที่ สร้างแทนของเก่าที่ถูกรื้อไป เข้าไป รถไฟเริ่มชลอความเร็ว เพราะ ส่วนในน่านั้นเงียบเสียงไปแล้ว หลัง จากที่พล่ามอยู่นาน เมื่อรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เรา จอดที่สถานีปลายทาง ราวกับไม่มี อะไรเกิดขึ้นกลายเป็นข่าวใหญ่ที่ สร้างความฉงนสนเท่ห์ไปทั่วโลก กำลังเข้าสู่สถานีปลายทาง “ฉันรู้สึกว่า บ้านเมืองมัน แปลกๆ นะ ราวกับไม่ใช่เมืองที่เรา และผู้โดยสารคนอื่น ๆ เมื่อลงจาก ตั้งใจจะมาแน่ะ” ผมได้ยินเสียง รถไฟ ก็ถูกต้อนให้ไปขึ้นรถบัสที่ ในน่าพึมพำ ขณะที่เธอมองออกไป จอดคอยอยู่ ระหว่างที่เดินไป มีทั้ง นอกหน้าต่าง “นี่มันเกิดอะไรขึ้น รถไฟ แล่นผิดทางรึไง มันไม่ใช่เมืองของ ตำรวจ นักข่าว และผู้คนที่มามุงดู พวกเรา เสียงพูด เสียงตะโกน เสียงไซเรน เสียงนักข่าวพยายาม ฉันนี่” ผมได้ยินคุณป้าที่นั่งถัดจาก จะสัมภาษณ์เรา ดังเซ็งแซ่ฟังไม่ได้ เราไปโวยวาย สักพักเดียวเท่านั้น ศัพท์ ผู้คนมากมายที่มารอต้อนรับ เสียงพูดคุยกันในทำนองนี้ ดังไป เรา แต่คนเดียวที่ผมต้องการจะพบ ทั้งโบกี้ ผมไม่แน่ใจว่าโบกี้อื่นๆ จะ ใจจะขาด กลับไม่เห็นแม้แต่เงา เขา เกิดเหตุการณ์เดียวกันหรือไม่ ความ จะเป็นผู้เฉลยปริศนาที่เกิดขึ้นได้ โกลาหลเริ่มเกิดขึ้น ผมเชื่ออย่างนั้น สิงหาคม ๒๕๓๘ ๑๑๓ กัลยาณมิตร ผม โอมาน และในน่า เดิน ทางมายังประเทศไทย เพื่อตามหา แม็ก เราทราบเพียงว่าเขายังมีชีวิต อยู่ และได้ที่อยู่ของเขามาจากเจ้า หน้าที่ ที่สถาบันวิทยาศาสตร์ ที่ ช่วยติดตามหาข้อมูลให้ เลขที่ ๔๒ ถนนประชาราษฎร์ นี่คือที่อยู่ของแม็ก พวกเรายืนอยู่ หน้าบ้านเลขที่ ๔๒ ในน่าเกาะแขน ผมแจ ราวกับต้องการที่พึ่ง โอมาน