การเดินทางไปน้ำตกลานสาง : หน้า 81/128

แข็งแรง หัวใจไม่ดี ความดันต่ำละก็ อย่าขึ้น ไปนะครับ ยิ่งที่เขาว่าสูงแล้วน้ำแรงดีนะ ดีไม่ดี จะเป็นลมไป พรรคพวกแบกกันย่ำแย่แผ่ไปเลย โดยเฉพาะเวลาลงมา อาจจะกลิ้งลงมาอย่าง ลูกขนุนก็เป็นได้” “เอ อย่างงั้นครูไม่เสี่ยงมาเที่ยวที่นี่ดีกว่า” น้าน้อยปรารภ “สำหรับอาจารย์ไม่เป็นไรครับ ถ้าขึ้น มาปลายน้ำตกลานสาง ซึ่งเป็นปลายน้ำตกชั้น ที่ ๒ ผมว่ามันไม่ชันเกินกำลังขาของอาจารย์ ชั้นกระมัง วันนั้นผมขึ้นได้สูงเพียงแค่นั้นเอง พรรคพวกจะขึ้นต่อให้ถึงยอดน้ำตก ผมขอกราบ ลาเพราะยิ่งขึ้นยิ่งสูงชัน ดูแค่น้ำตกที่ตกลงมา ก็ยังเสียวแล้ว วันนั้นกว่าจะได้ขึ้นก็ร่วมบ่ายแล้ว ถ้าขึ้นต่อไปคงเย็นค่ำแน่ ถ้าพลาดลงมาข้าง ทาง ก็ต้องร้อง “อมิตตพุทธ” แล้วจะมีอะไร เหลือละเนี่ย” ฟังนะ” “ก็คงไม่มีโอกาสมาจ๋อยๆ ให้พวกเรา “นั่นซิครับ ฉะนั้นผมขอเสนอแนะให้ หรอกครับ เพียงแต่ควรมาแต่เช้าจะได้มีเวลา อาจารย์และเพื่อนๆ ขึ้นไปเพียงชั้นนี้ อย่าขึ้น พักเป็นระยะๆ ถ้ามีไม้ช่วยค้ำยันยิ่งดี แล้ว ฝากห่อข้าวให้ใครช่วยถือเท่านั้นก็สามารถขึ้น มาได้ครับผม” ไปดูยอดน้ำตกเลยครับ เสียวครับผม” “นั่นซิ... ครูฟังแล้วก็รู้สึกขวัญเสียแล้วละ เห็นที่จะจอดชมอยู่แถวน้ำตกชั้นล่างสุดแถว “ภาอาสาเองค่ะ น้า” พี่นิภารีบขัน น้ำตกลานเลี้ยงม้าเท่านั้นแหละ ไม่ถลำไปปีน อาสาทันที “ผมก็อาสานะครับ อาสาพาอาจารย์ ขึ้นชมน้ำตกตระการตา ถือข้าวห่อและขนมให้ ด้วยนะครับ อาจารย์ทั้ง ๓ ท่านเลย ขอคิดค่า ป้ายกับหนุ่มสาวหรอกค่ะ” “ฟรี” พี่นิภาส่งเสียงยาว คงหมายถึง หลุดพ้นจากสายตาน้าน้อย ถ้าเราไปเที่ยวน้ำ ตกลานสาง น้าน้อยก็จะเฝ้าน้ำตกชั้นล่างๆ แรงเพียงข้าวจากอาจารย์ท่านละครึ่งห่อก็สบาย ปล่อยให้เราปีนป่ายสนุกกันสุดๆ แล้ว” เดชศักดิ์พูดยิ้มๆ แล้วกล่าวต่อไปว่า “เอ้อ...เคยทราบว่าตรงน้ำตกลานสางมี “พออาจารย์ขึ้นมาถึงน้ำตกลานสางนะ ประวัติใช่มั้ยคะ” ลูกแก้วถาม แล้วขอร้องว่า ครับ อาจารย์จะรู้สึกหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง “ช่วยเล่าหน่อยนะคะ” เลยครับ ผมรับรองได้ วันที่ผมขึ้นมา ผมก็ นอนพักนอนชมน้ำตก ดูความงามสูดอากาศ สดชื่นจนหายเหนื่อย แหม...เห็นแล้วชื่นใจจริงๆ อยากให้อาจารย์และเพื่อนๆ ได้มาเที่ยวที่น้ำตก นี้จัง สักครั้งแล้วจะติดใจไม่รู้ลืมเลยครับ” “พี่เชื่อเลย น่าแวะนะคะน้า” พี่นิภาพูด ประโยคท้ายกับน้าแหม่ม ซึ่งก็รีบตอบทันที “นั่นซิ ไว้คราวหน้าแล้วกันนะ คอยให้ เบญจ์กลับจากเมืองนอกก่อน ภาจัดทัวร์ซิแล้ว น้าจะตามมาด้วย” “อ้าว เป็นงั้นไป” พี่นิภาโอดครวญ “ผมคะเนว่าน้ำตกลานสางนี้สูงประมาณ ๔๐-๕๐ เมตร คงได้นะครับ เพราะสูงชนิด แหงนดูคอตั้งบ่าเชียวครับ คงราวตึก ๒๐-๓๐ สิงหาคม ๒๕๓๘ ๗๙ กัลยาณมิตร “อ๋อ....ได้ครับ ตามตำนานโบราณตามที่ ฟังจากเจ้าหน้าที่อุทยานนะครับ เขาเล่าว่า เมื่อ ครั้งสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเสด็จยกทัพขึ้นไป ที่เชียงใหญ่ครั้งที่ ๒ ได้ทรงหยุดพักไพร่พลที่ บ้านระแหง แขวงเมืองตาก มีชาวมอญเข้ามา สวามิภักดิ์เป็นจำนวนมาก ดังนั้นทหารพม่าจึง ไล่ติดตามมา” “เอ๊ะ! ที่เชียงใหม่ ทำไมจึงมีทหารมอญ ทหารพม่าเล่าคะ” “อ๋อ....สงสัยคุณกนกวรรณคงลืมไปว่า ตั้งแต่ก่อนเราเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งสุดท้ายมา จนถึงสมัยกรุงธนบุรี เชียงใหม่ตกเป็นเมืองขึ้น ของพม่า มอญก็อยู่ใต้อำนาจพม่าเช่นกัน มัก ถูกเกณฑ์เป็นทัพหน้าชาติไทย ฉะนั้นสมัยพระ