ความจริงและที่พึ่ง : หน้า 20/164

สันดานของอาตมา ถ้ามีความจริง เข้าพรรษา กัณฑ์ที่สองรองลงมา นี่เนื้อความของพระบาลีคลี่ อยู่แล้ว ถึงจะแก่เฒ่าชราสักเท่าใด ความเป็นสยามภาษาได้ความเท่านี้ ให้เคารพพระพุทธรัตนะ พระธรรม ก็ตามเถิด ได้ชื่อว่าเป็นคนมีแก่นสาร นี่เป็นหลักสำคัญที่จะแสดงสัจจะ รัตนะ พระสังฆรัตนะ แล้วแสดงให้ ถึงจะตั้งอยู่ในปานกลางก็ได้ชื่อว่า กริยคาถานี้ เพราะเนื่องมาจาก รู้จักพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆ เป็นคนมีแก่นสาร ถึงจะตั้งอยู่ในวัย เป็นเด็ก ก็ได้ชื่อว่าเป็นคนมีแก่นสาร ความจริงอันนี้ เป็นบารมีของพระ พุทธเจ้าที่ได้สั่งสมอบรมมาทุก ๆ พระองค์ จะเว้นเสียสักพระองค์ หนึ่งไม่ได้เลย เว้นความจริงแล้ว เป็นอันไม่สำเร็จเป็นพระพุทธเจ้า ทีเดียวอย่างแน่นอน เหตุนี้เราท่าน ทั้งหลาย หญิงขายคฤหัสถ์ บรรพชิต ทุกทั่วหน้า เมื่อรู้จักหลักที่จริงนั่น เป็นอย่างไร ตามวาระพระบาลีท้าย ยกขึ้นเป็นตำรับตำรา นตฺถิ เม สรณ์ อณูณ์ ที่พึ่งอื่นของเราไม่มี พุทฺโธ เม สรณ์ วร์ พระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งอัน ประเสริฐของเรา เอเดน สัจจวช เช่น ด้วยการกล่าวสัจน์ โสตถิ เต โหตุ สพฺพทา ขอความสวัสดีจงมี แก่ท่านทุกเมื่อ นตฺถิ เม สรณ์ อณณ์ ที่พึ่งอื่นของเราไม่มี ธมฺโม เม สรณ์ สัปดาห์ก่อนๆ โน้น สัปดาห์ในวัน อังคารเมื่อเข้าพรรษาแสดงถึงธรรม ที่ขาว กับธรรมดา ซีกว่าให้ละเสีย ซีกขาวให้เจริญต่อไป ซีกว่าเป็น ปหาทัพพธรรม ซีกขาวเป็นภาเวน รัตนะ ด้วย วันนี้ ในสัจจกิริยคาถานี้ เพราะเราท่านทั้งหลายทุกทั่วหน้า อยากหาที่พึ่งกันนัก ที่ว่าไม่รู้ที่พึ่ง จริงอยู่ที่ไหน ที่พึ่งจริงนี่แหละเป็น รังเกียจนักคนไม่มีศาสนานั่น ไม่มีที่ปรด ของใจ ไม่รู้จะเอาใจไปจรดกับอะไร ไม่รู้ พึ่งเสียตัวย ไม่มีที่จรดไม่มีผีผึ้งมีเดียว ตัพพธรรม และให้พิจารณากาย วาจาใจของตนด้วยตนของตนเอง ไม่มีชั่วด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจ ตัวสำคัญนัก เข้าใจว่าเงินเป็นที่พึ่ง ทองเป็นที่พึ่ง หาเงินหาทองไปแล้ว ก็ตาย ไม่เห็นติดตัวไปสักนิดเดียว หาเงินหาทองได้แล้วไม่ติดตัวไปเลย พิรุธอย่างหนึ่งอย่างใดไม่ได้ คนอื่น นี่เข้าใจว่าเงินทองเป็นที่พึ่งแล้วนะ จะพินิจพิจารณาด้วยใจของตน หา วร์ พระธรรมเป็นที่พึ่งอันประเสริฐ ตัวเองพินิจพิจารณาแล้วว่าเสียหาย ของเรา เอเตน สจฺจวชเชน ด้วย ความสัจนี้ โสตถิ เต โหตุ สพฺพทา ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านทุกเมื่อ นตฺถิ เม สรณ์ อณณ์ ที่พึ่งอื่นของ เราไม่มี สังโฆ เม สรณ์ วร์ พระ สงฆ์เป็นที่พึ่งอันประเสริฐของเรา หายอย่างหนึ่งอย่างใด เห็นความดี เอเดน สัจจวชฺเชน ด้วยความ กล่าวสัจนี้ โสตถิ เต โหตุ สพฺพทา ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านทุกเมื่อ ความเสียหายไม่ได้ แม้ทั้งตนและ บุคคลอื่น ทั้งพินิจพิจารณาด้วย ปัญญาด้วย ก็ไม่เห็นความพิรุธเลีย ชัดๆ นั่นแหละ ให้รักษาความดีอัน นั้น ไม่ให้กระจัดกระจาย ให้แน่ นอนในขันธสันดาน นี่ในขั้นต้นเมื่อ บางพวกคิดไปอีกว่า เป็นตายก็ได้ ภรรยาสักคนเถิด จะได้พึ่งพักพา อาศัยกันและกัน เอ้าพอได้ภรรยา แล้ว ได้ลูกอีกคนเถิด จะได้พึ่งพา อาศัยลูกต่อไป ผู้หญิงก็เช่นนั้น ได้ สามีสักคนเถิดจะได้ฟังสามีต่อไป พอได้สามีแล้ว ได้ลูกสักคนสองคน เถิด จะได้พึ่งลูกต่อไป แล้วลงท้าย กัลยาณมิตร ริ''''?' ©โง่ มกราคม ๒๕๕๔๐