การทำงานและความสำเร็จ : หน้า 30/164

ทุกคนมีปนเป็นของตัวเอง แต่ป.และเป็นโรงได้ก็ต่อเมื่อนั้น มีความมานะนยายาม ต่อสู้ประกอบ การงาน สานปนของตนไปอย่างต่อ เนื่องจนกว่าปนของตนจะเป็นจริง เปลี่ยนไป ไม่เป็นไปตามที่คาดคิดไว้ก็ได้ ซึ่งกรณี อย่างนี้ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา ต้องทำใจให้ได้ ไม่ อย่างนั้นจะทำให้ท้อแท้ ผิดหวัง และทำให้เกิดทุกข์ เกิดโทษได้ อนึ่ง แม้ในเรื่องโภคะหรือทรัพย์สมบัติก็เช่น เดียวกัน มิใช่ว่าจะเกิดขึ้นแก่ทุกคนที่ปรารถนา ต้องการไม่ เพราะคนเราทุกคนล้วนคิดที่จะมีทรัพย์ สมบัติด้วยกันทั้งนั้น แต่แค่ลำพังความคิดอย่างเดียว ไม่อาจบันดาลให้ทรัพย์สมบัติทั้งหลายวิ่งเข้ามาหาผู้ นั้นตามที่ต้องการได้เลย เพราะว่าทรัพย์สมบัติทั้ง หลายทั้งปวงไม่อาจสําเร็จขึ้นมาได้เพราะความคิด คนที่คิดเพ้อฝันไป อย่างลมๆ แล้งๆ แล้วนอนรอคอยให้ราชรถมาเกย รอให้โชคช่วย รอให้ ถูกหวยรวยโป หรือรอให้บุญมาช่วยนั้น ย่อมจะมีแต่ความผิดหวังรออยู่ ข้างหน้า ส่วนใหญ่แล้ว คนที่เกียจคร้านและคนโลภเท่านั้นที่มักคิดแต่จะ รวยทางลัด คิดฝันไปตามอารมณ์ วาดวิมานในอากาศอย่างนั้นอย่างนี้ แต่พอให้ลงมือทำงานเพื่อให้ฝันเป็นจริง ก็มักปฏิเสธ อ้างโน่นอ้างนี้ไป ตามเรื่อง แต่มิใช่หมายความว่าความคิดนั้นจะไม่ดีเอาเสียเลย ความคิดฝัน อยากร่ำรวยทรัพย์สมบัตินั้น สามารถเป็นฐานให้ผู้คิดเกิดแรงจูงใจ เกิด ความกระตือรือร้นขึ้นมาได้ คือเมื่อคิดแล้วก็กระตุ้นให้ลงมือทำตามที่คิด ไว้ เพื่อสานฝันให้เป็นจริงขึ้นมา โดยพากเพียรพยายาม ขยันอดทน ต่อ สู้ดิ้นรน ประกอบอาชีพการงานไป หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินไปไม่หยุดหย่อน เมื่อทำอย่างนี้ สิ่งที่คิดอยากจะมีอยากจะได้ก็จะเกิดขึ้นมาเรื่อยๆ ข้อนี้ แสดงว่า ทรัพย์สมบัติทั้งหลายนั้นจะเกิดขึ้นได้ก็เพราะการกระทำด้วย ความพากเพียรพยายาม มิใช่เกิดขึ้นเพราะความคิดเพียงอย่างเดียว ความคิดนั้นเป็นเพียงตัวกระตุ้นเริ่มต้นเท่านั้น แต่ถ้าคิดแล้วไม่ทำตามที่ คิด ก็เหลวเช่นเคย เพราะหยุดเพียงแค่ฝัน แต่ไม่สานฝันต่อ ทำให้ฝันไม่ เป็นจริงขึ้นมาได้ ทุกคนมีฝันเป็นของตัวเอง แต่ฝันนั้นจะเป็นจริงได้ก็ต่อเมื่อผู้นั้นมี ความมานะพยายาม ต่อสู้ประกอบการงาน สานฝันของตนไปอย่างต่อ เนื่องจนกว่าฝันของตนจะเป็นจริง ได้แต่ฝันว่าจะได้อย่างนั้นจะเป็นอย่างนี้แล้วมีความสุขอยู่กับฝัน นั้น ไม่สานฝันให้เป็นจริงขึ้นมา ก็คงไม่ต่างอะไรกับกระต่ายที่มีความสุข อยู่กับการชมจันทร์ท่าไรนัก กัลยาณมิตร ๒๘ มกราคม ๒๕๔๐ 0