หน้าที่ของการเป็นผู้ให้ : หน้า 66/164

ธรรมขึ้นมากมายทั้งในและนอกสถานที่วัดพระธรรมกาย มี ตั้งแต่ 0 วัน 5 วัน ๗ วัน จนถึง 9 เดือน มีผู้เข้าร่วมโครง การเป็นจำนวนมากที่ล้วนมีประสบการณ์ภายในที่ยืนยันได้ว่า สรณะที่แท้จริงของชีวิตอยู่ในตัวของเราทุกคน เมื่อบุคคลในสังคมมีที่พึ่งที่แท้จริง สังคมก็ย่อมอบอุ่น ปลอดภัย สมหวัง มีความสุข ปราศจากความสับสนลังเล ไร้ ระเบียบและภัยอันตรายที่จะทำลายร่างกาย จิตใจและทรัพย์ สิน เป็นสังคมที่เกิดขึ้นได้ในยุคสมัยของเรานี้ เพียงแต่เรา ทำตามโอวาทของครูผู้ชี้แนะแนวทางที่ถูกต้องแก่เราเท่านั้น สังคมรู้หน้าที่ที่แท้จริง ทุกคนมีหน้าที่ แต่หน้าที่ที่ทุกคนทําอยู่เป็นเพียงหน้าที่ "ชั่วคราวเท่านั้น ยังมีหน้าที่อันยิ่งใหญ่ และหน้าที่ที่มีเกียรติ อย่างยิ่งที่ทุกคนจะต้องทำร่วมกัน เพื่อประโยชน์สุขของตน เองและมวลมนุษยชาติ นั้นก็คือ หน้าที่ของการเป็นผู้ให้ พระราชภาวนาวิสุทธิ์ได้ให้ความหมายของคำว่าให้ไว้ว่า “ผู้ให้คือ ดวงแก้วที่ส่องนำทางด้วยการให้แสงสว่าง มาสู่ชีวิตของตนเองและผู้อื่นอีกนับหมื่นนับแสน เพื่อให้ ทุก ๆ คนได้ก้าวเข้ามาอยู่ในโลกแห่งความสุขอันไพบูลย์ เนื่องจากหน้าที่ของ “ผู้ให้” เป็นภารกิจที่จะต้องใช้สติ ปัญญาและความสามารถอย่างสมภาคภูมิ เพราะฉะนั้นกว่า ที่ทุกคนจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ก็จะต้องมีการฝึกฝนอบรมตน เองอย่างเต็มที่ เพื่อให้เป็นผู้มีความบริสุทธิ์ทั้งกาย วาจา ใจ แล้วตั้งใจแสวงหาปัญญาด้วยการศึกษาชีวิตของตนเองให้ถ่อง แท้ จากนั้น ก็ทำหน้าที่ที่สูงส่งยิ่งขึ้น คือ การให้ผู้อื่นเป็นผู้มี ความบริสุทธิ์และมีปัญญาเช่นเดียวกับตน วิธีการที่พระราชภาวนาวิสุทธิ์ได้นำมาชี้แนะ เพื่อให้ สังคมรู้หน้าที่ที่แท้จริงว่าทุกคนมีหน้าที่เป็น “ผู้ให้” ก็คือ การ ปฏิบัติกิจ ๒ อย่างควบคู่กันไป ได้แก่ กิจวัตร และกิจกรรม กิจวัตร คือการนำแสงสว่างมาให้ชีวิตของตนเอง ด้วยการ ฟิกตนให้เป็นผู้มีกาย วาจา ใจบริสุทธิ์ แล้วความบริสุทธิ์นั้น จะทำให้เกิดปัญญาเกี่ยวกับตนเองในภายหลัง กิจกรรมคือ การนำแสงสว่างมาให้ชีวิตของผู้อื่น ด้วยการฝึกทำงานร่วม กันเป็นหมู่คณะ เพื่อให้เกิดกำลังใจและความสามัคคีในการ เผยแผ่ความรู้อันบริสุทธิ์ไปยังผู้อื่นที่กำลังแสวงหาสิ่งนี้เช่น เดียวกับเรา กิจ ๒ อย่างนี้จะเป็นแนวทางที่สร้างสังคมให้รู้ ว่า หน้าที่ของการเป็นผู้ให้เป็นหน้าที่ที่แท้จริง นอกเหนือไป กัลยาณมิตร ๖๔ วันสมาธิโลก มกราคม ๒๕๔๐ หาคม ๒๕๒๘ **รีธรรมกาย