การสร้างความบริสุทธิ์ในสังคม : หน้า 79/164

การที่ทุกคนมีเป้าหมายชีวิตร่วมกัน จะทำให้เกิดการ มองจากจุดเดียวกันและมุมเดียวกัน อันจะทำให้ทุกคนใน โลกมีชีวิตเดียวกัน นั่นคือชีวิตที่บริสุทธิ์ผ่องใสด้วยใจที่หยั่ง ลงสู่กระแสแห่งความบริสุทธิ์ผ่องใสภายในตน ซึ่งตั้งอยู่ที่ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ที่มนุษย์ทุกชาติทุกภาษามีร่วมกัน เมื่อใจของมวลมนุษย์นึกถึงความบริสุทธิ์ ความบริ สุทธิ์ย่อมแผ่ออกไปเป็นกระแสแห่งความปรารถนาดีที่ทำให้ ทุกคนเกิดความจริงใจรักใคร่กันอันพี่น้อง พระราชภาวนา วิสุทธิ์เป็นผู้กระตุ้นเตือนให้มนุษยชาติได้ จักแหล่งแห่งความ บริสุทธิ์ ภายใน และสร้างความรู้สึกของความเป็นเชื้อสาย เดียวกันแผ่เต็มไปทั่วโลก เป็นเชื้อสายของความบริสุทธิ์ แห่งธรรมะที่ทำให้ทุกคนเป็นญาติพี่น้องท้องเดียวกัน เมื่อ นึกว่าเพื่อนร่วมโลกเป็นญาติพี่น้องของเราทั้งหมด เราก็จะ ส่งกระแสความบริสุทธิ์ออกไปสัมผัสใจของทุกๆ คน ทำให้ เราได้รับกระแสความบริสุทธิ์ใจกลับมา สังคมจึงกลายเป็น สังคมของผู้ที่มีความบริสุทธิ์ใจต่อกันอย่างแท้จริง สิ่งนี้จะ ทำให้ทุกคนบรรลุเป้าหมายชีวิตด้วยกัน เป้าหมายชีวิตนั้นก็ คือ การทําให้ตนบริสุทธิ์และแผ่ความบริสุทธิ์นั้นไปยังผู้อื่น และแผ่ จนเขาอยากจะทำตนให้บริสุทธิ์เช่นเดียวกับเรา ความบริสุทธิ์ออกไปทั่วทุกมุมโลก จนรู้สึกว่าชีวิตทุกชีวิต ล้วนเป็นพี่น้องห้องเดียวกัน สังคมที่ทุกคนมีความเสมอภาคกัน ถึงแม้ว่าคนทุกคนในโลกนี้ จะมีการศึกษา ฐานะ เกียรติยศ ชื่อเสียงวงศ์ตระกูล หน้าที่การงาน สติปัญญา หรือผิวพรรณวรรณะต่างกันก็ตาม แต่ความแตกต่างเหล่านั้น ก็มิใช่ความแตกแยก ทั้งนี้เพราะพระราชภาวนาวิสุทธิ์ได้ กล่าวไว้ว่า คนทุกคนเสมอกันเพราะมีความสำคัญเท่ากัน ด้วยเหตุที่มนุษย์สามารถเข้าถึงธรรมได้ด้วยตนเองนั่นเอง ความเสมอภาคไม่ได้กำหนดด้วยฐานะอันสูงต่ำ แต่ กำหนดด้วยศักยภาพของมนุษย์ในการเข้าถึงสิ่งประเสริฐภาย ในตน ทุกคนมีศักยภาพนี้เท่าเทียมกัน แม้สถานะภายนอก ของบุคคลผู้นั้นจะเป็นอย่างไรก็ตาม แนวดำริของพระราชา กาวนาวิสุทธิ์ได้ก่อให้เกิดความเข้าใจที่ถูกต้องในสังคมว่า การ แก้ไขความเหลื่อมล้ำต่ำสูงในสังคม ไม่ใช่อยู่ที่การทำให้ทุก คนมีฐานะเท่ากัน แต่อยู่ที่การแก้ไขให้ทุกคนเกิดความรู้ อย่างเดียวกันว่า คนสามารถเข้าถึงธรรมได้ด้วยความเพียร มกราคม ๒๕๔๐ co พยายามของตนเอง และทุกคนมีสภาวะเหมือนกันหมดใน ขณะนี้คือปุถุชน ที่จะต้องเปลี่ยนไปเป็นผู้ที่มีสภาวะเสมอ กันอีกครั้งหนึ่งคืออริอชน พระราชภาวนาวิสุ ใช้โต้อุทิศเวลา แรงกาย แรงใจ ในการอบรมสั่งสอนให้ทุกคนได้เกิดความสำนึกในการสร้าง ความเสมอภาคที่ถูกต้องในสังคม เมื่อทุกคนเกิดความสำนึก ที่ถูกต้องแล้ว ก็จะพัฒวาคนไปสู่เป้าหมายร่วมกันโดยไม่ คำนึงถึงสภาพที่แตกต่างกันภายนอก เพราะฉะนั้น ความ แตกต่างจึงไม่ใช่ความแตกแยก เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่มีความ หมายเลย เมื่อเปรียบเทียบกับความเสมอภาคในการเข้าถึง ธรรมของคนทุกคน สังคมที่เสมอภาคกัน เป็นสังคมอุดมคติที่จะให้กำลัง ใจซึ่งกันและกัน เพื่อให้ทุกคนก้าวไปสู่ความเสมอภาคที่สูง ส่งยิ่งขึ้น นับเป็นมิติใหม่บางสังคมโดยแห้ สังคมที่พัฒนาเศรษฐกิจตามแบบชาวพุทธ ทรัพย์เป็นปัจจัยในการสร้างความเจริญทางเศรษฐกิจ แต่ทรัพย์มิใช่สิ่งสำคัญที่ธุดในการดำเน้นกาวทางเศรษฐกิจ มีสิ่งหนึ่งที่อยู่เหนือทรัพย์ และมีอิทธิพลต่อสภาพเศรษฐกิจ เป็นอย่างยิ่ง นั่นก็คือ คุณฑ์ทางจิตใจนั่นเอง ทรัพย์ ต้องอาศัยจิตใจที่สะอาดบริสุทธิ์ใช้ประโยชน์ เศรษฐกิจจึงจะพัฒนาก้าวหน้าอย่างมั่นคงไม่ถดถอย เพราะ ใจที่สะอาดบริสุทธิ์ย่อมให้รัพยากรของโลกอย่างรู้คุณค่าและ มุ่งสร้างสิ่งที่จะนำความผาสุกมาสู่ชาวโลกอย่างเต็มที่ ด้วย เหตุนี้ พระราชภาวนาวิสุทธิ์จึงดำริว่า ทรัพย์เป็นเครื่อง สร้างสันต็ด ให้เกิดชิ้นน โลก ไม่ใช่มีไว้เพื่อฐานะอัน รวย หรือไว้ใช้กับตัวเองหรือกับครอบครัว หรือเอาไปใช้ใน การอันที่ไม่เกิดประโยชน์แก่ผู้ใด เพราะทรัพย์เป็นสมบัติ ของกลาง ของที่ทุกคนมีสิทธิ์ใช้สอยและรับผลประโยชน์ เท่าเทียมกัน โดยไม่มีความแตกต่างของรายได้มาเป็นตัว สร้างความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจซึ่งก่อให้เกิดปัญหาต่างๆ มากมาย พระราชภาวนาวิดุทธิ์เห็นว่า เศรษฐกิจควรพัฒนา ตามแนวของชาวพุทธ ดี2ทรัพย์ของโลกเป็นของชาวโลกทุก คน ที่ต้องนำมาจัดสรรให้เป็นของกลางที่ทุกคนมีสิทธิ์ร่วม ลงทุนและใช้สอยร่วมกันและเสมอภาคกัน เพื่อให้เข้าถึงที่ พึ่งภายใน ส่วนวัตถุภายนอกที่คนมุ่งแสวงหานั้น เป็นเพียง กัลยาณมิตร