การทำความดีและการใช้ชีวิต : หน้า 116/164

เมืองมนุษย์เอาง่ายๆ ทําบุญให้ยังลืมมาขอบใจด้วย ด้วยเวลาด้วยสถานที่ การยอมอด คุณฟังป่าแล้ว หายสงสัยได้แล้วนะคะ ที่บรรดาญาติผู้ใหญ่ อาหารมื้อเย็น จึงไม่ใช่เรื่องง่าย ใน ผู้อยู่ในบุญจุนทานของพวกเราตายไปแล้วทำไมไม่มาเข้าฝันเราบ้าง เมื่อมีทรัพย์พอซื้อหาได้สบายๆ อย่างที่ป้าเคยบอกนั่นแหละค่ะว่า แค่เดินชมวิมาน สวนทิพย์ สมา มติทิพย์ชั่วแป๊บเดียว ก็เป็นเวลาหลายสิบปีในเมืองมนุษย์ เราไม่รู้ ตายไปอยู่ที่ไหนแล้ว ทีนี้นะคะ พอป่าตามหลวงพี่ท่านไปบ้าง ไปเองกับพวกเราที่ โน่นบ้างหลายแห่ง เป็นที่สวยงามมากๆ ก็มี ที่สนุกสนานมากๆ ก็มี ล้วนแต่เหมาะกับวัยเด็กบ้าง วัยรุ่นและคนหนุ่มสาวบ้าง ป้าก็รู้สึก สลดใจที่ป้ากับเพื่อนผู้จูงมือกันตามหลวงพี่ เราสองคนอายุรวมกัน เกิน ปี เลยวัยสมควรแล้ว ยังดีที่เราเป็นคนเอเชีย ตัวเล็ก กว่าคนตะวันตกมาก ถ้าอากาศมัวสลัวหรือค่ำมืด เอาหมวกปิดๆ หน้าเสียหน่อย พอมองเป็นหุ่นเด็กๆ ไปได้มั่ง ไม่งั้นคงน่าอายที่ ๑๓๐ แก่แล้วไม่เจียมตัว อย่างไรก็ดี ป้าก็พูดให้ธรรมสังเวชแก่เพื่อนสูงวัยผู้เคยเป็นผู้ อำนวยการโรงเรียนและผู้ช่วยศาสตราจารย์ผู้นั้นว่า “อาจารย์คะ เราสองคนเนี่ยได้มาเที่ยวตอนแก่ เพราะอะไรรู้มั้ยคะ เพราะเรา ทำบุญอีกยัก ไม่ว่าจะทำบุญเรื่องอะไรๆ ให้ทาน ถือศีล ภาวนา ฯลฯ เราไม่ตัดใจรีบกระทำทันทีทันใด ลังเลโลเล เมื่อนั่นเถอะนะ เมื่อนี่เถอะนะ ทำดีหรือไม่ด้นะ รอไว้ก่อน ไม่ได้หรือนะ อะไรๆ สารพัดนะในเวลาก่อนกระทำ แล้วก็ตัดสินใจในตอนเกือบจะหมด เวลาลงมือกระทำ ขณะท่านอยู่ก็ยังอึกยักในใจ ให้รู้สึกเสียดาย เสียดายตะหงิดตะหงิดอยู่ แต่ก็ทำลงไป พอทำสำเร็จลงไปแล้ว จึงได้โล่งใจ พอใจ และเป็นสุขใจ เรียกว่า เจตนาในการกระทำ ทั้ง กาลไม่ครบสมบูรณ์ ก่อนท่า กำลังท่าน หลังท่า ไงคะ ได้เต็มที่ อยู่เจตนาเดียวคือ เจตนาหลังกระทำ คือทำไปแล้วค่อยดีใจ ทีนี้ พอบุญเหล่านั้นลงผล ก็ส่งแบบยังงี้แหละ เจตนาก่อนทำ ต้องให้ ผลตอนเยาว์วัยก็ไม่ได้เจตนาตอนกำลังท่า ต้องให้ผลตอนวัยหนุ่ม สาวก็ไม่ได้ มาได้เจตนาท้ายสุด ต้องได้รับตอนแก่อย่างนี้" อีก ม่ายตอบเหมือนรำพึงว่า “ก็ยังดี ที่ยังได้..." ๓ ป้าคุยให้คุณฟังด้วยตัวอย่างตัวป่าเองค่ะ เมื่อสมัยก่อนหรือ อาจจะรวมชาติก่อนด้วยก็ได้ ป้าก็ทำบุญอีกยก สมัยนั้นยังไม่เข้า ใจเรื่องบุญดีพอ จะบริจาคทานแต่ละครั้ง ห่วงหน้าพะวงหลัง เกรงไม่พอกินไม่พอใช้ จะรักษาศีล ก็ไม่ใคร่ตั้งใจ ท่าศีลขาดบ่อย เพราะยุงบ้างมดบ้างมันกัดลูกเล็กๆ พอถือศีลแปด กว่าจะถือ ตลอดทุกวันได้ก็เกรงไม่ได้กินของอร่อยถูกใจ อาหารมื้ออร่อยที่จุด ไม่ว่าในบ้านนอกบ้าน เพราะมีเวลาท่านมีเวลากิน มื้ออื่นถูกจำกัด กัลยาณมิตร/'''), ๑๑๔ มกวาคม ๒๕๔๐ ยิ่งเรื่องภาวนาแล้ว ท่า เป็นพิธี เสียแหละมาก พอทำางานมาเหนื่อยใน แต่ละวันก็จะถือเป็นข้ออ้าง แล้วก็นอน หลับเสีย กว่าจะรู้ค่าของบุญและลงมือกระ ท่าจริงจังก็มีอายุเนิ่นนาน ก็สมแล้ว ที่ได้อะไรๆ ในวัยชรา คุณจงดูป้าเป็น ตัวอย่างแล้วก็เร่งประกอบคุณงามความ ดีให้เต็มที่ อย่าประมาทในวัย ในชีวิต และในความไม่มีโรค ท่า ความดีอะไร ก็ให้มีเจตนาครบทั้ง ๓ กาลนะคะ สำหรับข้อคิดเห็นต่างๆ ที่ป่าได้ รับในต่างแดนชั่วเวลาเกือบเดือนนั้น ป้าจะค่อยเล่าไปเท่าที่จำได้และเห็น สำคัญ คือ เรื่องแรก เกี่ยวกับสถานที่และสิ่ง แวดล้อม บริเวณที่ไปพักอยู่ ที่น่า ถ้าคนไทยในทุกแห่งหน ทั่วโลก ติดอย่างเดียวกันนี้ ขายกันเมยแย่ให้กว้างขวาง สันติสุขย่อมเกิดขึ้นทั่วโลก อย่างแน่นอน