วิปัสสนากรรมฐาน : หน้า 40/164

วิปัสสนากรรมฐาน ๕.ท่าจริงก็หยุดได้ทุกคน “ถ้าไม่หยุดจะถึงธรรมกายไม่ได้ ถ้าทำใจให้หยุดได้ก็ เข้าถึงธรรมกายได้ เราเป็นมนุษย์ปฏิบัติในพระพุทธศาสนา เหมือนกัน จะทำให้เป็นธรรมกายอย่างเขาไม่ได้เชียวหรือ เราต้องทำได้ ขอให้ทำจริงๆ เถิด ทำได้ทุกคน ถ้าทำไม่จริง ละก็ ไม่ได้แน่ๆ ที่ว่าท่าจริงนั้นจริงแค่ไหน? แค่ชีวิตช์ เนื้อเลือดจะ แท้งเหือดหมดไปจะเหลือแต่กระดูกหนังช่างมัน ถ้าไม่ได้ไม่ ลุกจากที่ นี่จริงแค่นี้ละก็ ทำได้ทุกคน ฉันเอง (พระมงคลเทพมุนี) ๒ คราว เมื่อเริ่มปฏิบัติ สมถวิปัสสนาใหม่ๆ ได้เช้าที่ทำสมาธิ ตั้งใจว่าถ้าไม่ได้ก็ให้ ตายเถอะ นึ่ง...ทำสมาธิอยู่ พอถึงกำหนดเข้าก็ทำได้ ไม่ตาย สักที” จากพระธรรมเทศนาเรื่อง หลักการเจริญภาวนาสมถ วิปัสสนากรรมฐาน 5.คนฉลาดไม่ประมาทในการทําใจหยุด “ถ้าว่าไม่ประมาทจริง ไม่ประมาทในการทำใจให้หยุด นิ่ง ทำใจให้หยุดนิ่งอยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย มนุษย์ ใสบริสุทธิ์ ท่าน ใจให้หยุดนิ่งจนกระทั่งเห็นดวงใส เท่า ดวงจันทร์เท่าดวงอาทิตย์ ถ้าเห็นแล้วก็ไม่ปล่อยละทีนี้ นั่ง นอน กิน ดื่ม ทำ พูด คิด อุจจาระ ปัสสาวะ ชำเลืองไว้เสมอ มองอยู่เสมอ ใจจรดอยู่เสมอไม่เผลอกันละ ไม่ให้ใจหลุดที เดียว จากดวงธรรมที่เกิดขึ้นนั่น ไม่ให้ใจหลุดทีเดียว คิดที เดียว ถ้าติดได้ขนาดนั้นไม่ทำให้หลุดเลย นั่ง นอน เดิน ยืน เว้นไว้แต่หลับ นั่นประพฤติตน เขาเรียกว่า สาตฺติกา นิจฺจ์ ทฬหปรทุกมา ผู้มีความเพียรก้าวหน้าหวั่นเป็นนิตย์ มีผล เจริญไปหน้าไม่มีถอยหลังเลย ดังนั้นเรียกว่า คนฉลาด นั้น เรียกว่าฉลาดจริงๆ ละ ไม่เผลอจริงๆ นะ การไม่เผลอเช่น นั้นแหละ จะเข้าถึงดวงธรรมเป็นลำดับไป” จากพระธรรมเทศนา เรื่อง มงคลสูตร ๗.หยุดได้ หายเศร้าหมองขุ่นมัว “ใจหยุดเสียแล้ว วิรช์ ปราศจากความขุ่นมัว วิรช์ กัลยาณมิตร ๓๘ มกราคม ๒๕๔๐