การเดินทางไปวัดพระธรรมกาย : หน้า 152/164

“ฝันนี้ติหรือร้ายประการใด” แกเริ่มคิด! วันหนึ่งยายแถบไปฝากเงินที่ ธนาคาร ขากลับฝนตกหนักจึงยืนหลบ ฝนที่ป้ายรถเมล์ เวลาผ่านไปนานฝน ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ขายวัยกลางคน ลงจากรถเมล์มายืนใกล้ๆ ยายแถบยิ้ม ให้ เขายิ้มตอบแล้วถามว่า ครับ” “เคยไปวัดพระธรรมกายไหม “วัดนี้จนมากไหม” แกถาม ตามความเคยชิน ผู้ถูกถามหยุดคิดนิดหนึ่งแล้ว ไปดูอย่างที่ว่า ตอบว่า “ผมว่าต้องไปดูด้วยตาตัวเอง แล้วละครับ ทุกวันอาทิตย์จะมีรถบัสมา จอดรับที่ปั๊มตรงหัวมุม ลองไปดูสัก ครั้งนะครับ” ได้พูดกันแค่นั้น รถเมล์สายที่ ยายแถบรอมาจอดให้ผู้โดยสารลงยาย แถบก็เลยขอตัวขึ้นรถไป ค่า ชักชวนไปวัดของคนไม่รู้จัก วนเวียนอยู่ในสมองของยายแถบเรื่อยมา แกก็เลยไปด้อมๆ มองๆ ดูตรงจุด จอดรถตามค่า บอกในวันอาทิตย์อยู่ วันนั้นเป็นวันปีใหม่ ปี ๒๕๓๕ วันที่ปกติแล้วแกควรได้พาพ่อกับแม่นั่ง รถตระเวณไปท่า บุญ ในถิ่นแห้งแล้ง กันดารห่างไกล ขาดพ่อกับแม่แล้ว วันอย่างนี้ก็ เลยไม่มี “ลองไปที่ใหม่ ไปดูอะไรใหม่ๆ ก็ติเหมือนกัน” นั่นคือเหตุผลขั้นสุดท้าย ของการตัดสินใจของยายแถบ หลายครั้ง ในที่สุดวันหนึ่งแกก็ตัดสินใจลอง บนรถ “ถึงแล้ว” หลายเสียงบอกกัน กัลยาณมิตร /ko ก/ มกราคม ๒๕๔๐