การแบ่งปันและความตระหนี่ : หน้า 76/164

สะดวกต่างๆ ที่จะช่วยให้สามารถสร้างคุณงามความดีทั้ง ต่อตนเองและเพื่อนร่วมโลกได้อย่างราบรื่นทุกประการ สังคมที่มีคุณภาพชีวิตที่ดี คือสังคมที่ทุกคนมีจิตใจ สบาย จิตใจที่สบายจะทำให้เกิดความสุขที่จะพัฒนาคุณ ภาพชีวิตให้ทุกคนมีการกินดีอยู่ดี สุขภาพร่างกายแข็งแรง และมีความพร้อมในการปรับปรุงแก้ไขสิ่งต่างๆ ให้ดียิ่งขึ้น ตลอดไป สังคมมีการแบ่งปันซึ่งกันและกัน ความตระหนี่ คือตัวบังคับจิตใจมนุษย์ไม่ให้คิดถึงการ แบ่งปันเสียสละให้ซึ่งกันและกัน ทำให้ต่างคนต่างคิดถึงตน เองเป็นหลัก อันเป็นเหตุให้เกิดการเอารัดเอาเปรียบชิงดีชิง เด่นต่อกัน การทะเลาะการวิวาท การประทุษร้าย จนถึง การทำสงคราม พระราชภาวนาวิสุทธิ์เห็นว่า กระแสแห่ง ความตระหนี่เป็นภัยอย่างยิ่งต่อมวลมนุษยชาติ จึงได้เพียร พยายามสั่งสอนให้ทุกๆ คนมีจิตใจเป็นกุศล เพื่อได้หลุด พ้นจากความตระหนี่ที่ครอบงำใจอย่างเหนียวแน่น จนจิต ใจที่เคยประภัสสรกลับดำมืดสนิท ความรู้สึกอยากให้ จะ เปลี่ยนเป็นความหวงแหนเสียดายทรัพย์จนให้ไม่เป็น หรือ กลัวทรัพย์ของตนจะหมด หรือกลัวมีน้อยหน้ากว่าคนอื่นเขา หรือคิดอยากจะเอาไปใช้เพื่อความเพลิดเพลินกันต่อไปเรื่อย จนหมดเวลาใช้ ต้องตกไปเป็นของลูกหลานให้เขาเอาไปใช้ เพลิดเพลินกันต่อไป เนื่องจากความตระหนี่เป็นบ่อเกิดของความทุกข์ทร มานที่ต้องมีชีวิตจิตใจที่คับแคบ ต้องผจญผลทุกข์ที่สืบเนื่อง อีกยาวนาน เพราะผู้ไม่ให้ ย่อมไม่ได้รับทุกสิ่งที่เป็นความดี พระราชภาวนาวิสุทธิ์เป็นผู้เปิดดวงใจมนุษย์ให้จรดกระแส บุญที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ อันเป็นแหล่งแห่งการให้ ความรู้สึกที่ว่าจะไม่ให้ก็หมดไป เกิดแต่ความรู้สึกอยากให้ อยากแบ่งปัน ตั้งแต่ทรัพย์ไปจนถึงให้ความสุขของการเป็น ผู้ให้ พระราชภาวนาวิสุทธิ์ได้ให้หลักไว้ว่า ผู้ให้ย่อมเป็นผู้ ได้รับ ให้น้อยย่อมได้รับน้อย ให้มากย่อมได้รับมาก เวลาได้ รับจะได้รับก็แสนยากลำบากหรือไม่ได้รับเลย เป็นเหตุให้ได้ รับความทุกข์ต่างๆ มากมายที่วิ่งวนเช้ามาเป็นลูกโซ่เช่น กลาย เป็นคนยากจน ที่ทำให้มีการศึกษาน้อย รายได้ก็น้อยจนไม่ พอกินพอใช้ ต้องปล้นจี้ติดคุกติดตะรางไป พระราชภาวนา วิหาร พระมงคลเทพมุนี (แดง ไง กัลป์ aนิด วายพระเพลิงพระศพ DHAMMADAVADA CHANTING BOOK “ยายของ mem * A * THE LIGHT OF PEACE กัลยาณมิตร - มกราคม เย๕๔๐ กัลยาณมิตร 4) สหธรรมิก