การพัฒนาคุณสมบัติของครู : หน้า 96/164

๕.วจนักขโม คือความอดทนต่อถ้อยค่าของศิษย์ อดทนได้แม้ในเรื่องที่ไร้สาระ หรือค่า ถ้าวร้าวล่วงเกินของ พิษย้โดยไม่ถือโทษโกรธเคือง 5.คัมภีรัญจะกะถัง ถัตตา คือความสามารถแถลง เรื่องที่ลึกล้ำได้ แม้จะเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยากหรือละเอียด ลึกซึ้งเพียงใดก็สามารถที่จะอธิบายให้เข้าใจได้ ๗.โนจัฎฐาเน นิโยชะเย คือการไม่ชักนำไปในทาง เสื่อม มีแต่จะคอยช่วยประคับประคองให้ศิษย์อยู่ในทำนอง คลองธรรม เมื่อรู้ว่าคุณสมบัติที่ดีของครูมีอย่างไว้แล้ว ปัญหา ใหญ่ขั้นต่อไปก็คือ ทำอย่างไรจึงจะมีคุณสมบัติดีๆ อย่างนี้ มาอยู่ในตัวได้บ้าง? ซึ่งแน่นอนเหลือเกินว่า คุณสมบัติ เหล่านี้ไม่ใช่ของที่มีติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด หรืออยู่ดีๆ ก็เกิด มีขึ้นมาเองได้ง่ายๆ แต่ต้องเป็นผลมาจากขี้ได้ผ่านการสก ฝนอบรมตนมาแล้วเป็นอย่างดี และหากเรานึกย้อนทบ ทวนกลับไป ภาพของครูเก่าๆ ที่เราประทับใจก็จะมาปรา กฎให้เห็นอย่างชัดเจน จนทำให้เราได้พบคำตอบว่า กาว ที่จะได้คุณสมบัติของครูที่ดีมากขึ้น สาเหตุสำคัญที่สุดก็ คือ ต้องมีครูดี แบบอย่างอันประเสริฐ การได้ครูดี เท่ากับมีแบบอย่างมาตรฐานของครูที่ดี เอาไว้ในใจเป็นทุนเดิม ยิ่งถ้าได้ครูดีๆ ปูพื้นฐานมาตั้งแต่ ต้นแล้วก็จะมีผลมากขึ้น ครูที่สำคัญคนแรกที่เรารู้จัก และยึดเอาไว้เป็นแบบ อย่างก็คือคุณพ่อ-คุณแม่ เรียกว่าครูที่บ้าน เป็นครูที่สอน เรามาแต่ย้อนแต่ออก สอนเราทุกเรื่อง ทั้งเรื่องกินเรื่องอยู่ เรื่องของความคิด และการใช้ชีวิตอย่างถูกต้องในสังคม จากนั้นท่านก็ได้น่าเรามาฝากลงไว้กับครูที่โรงเรียนให้รับช่วง ต่อ ทำให้เราได้พบ ได้รู้จัก และประทับใจกับครูที่โรงเรียน อีกมากมายหลายท่านมาจนถึงบัดนี้ ตอนเรียนที่โรงเรียนนั้น เด็กทุกคนล้วนอยากจะได้ ครูที่ใจดี ไม่ดุไม่ดี แต่ถ้าครูท่าเป้นใจดีอยู่ตลอดแล้ว ก็คง จะปกครองเด็กได้ลำบากสักหน่อย เพราะมีเด็กมากันจาก หลายบ้านหลายแบบ ที่ดื้อก็มี ที่ว่านอนสอนง่ายก็มี ครูจึง จำเป็นต้องใช้ทั้งพระเดชและพระคุณ กัลยาณมิตร ๙๔ | มกราคม ๒๕๔๐