การสร้างบุญและบารมี : หน้า 102/164

ตระหนักแล้วซึ่ง “ความเป็นจริงแห่งชีวิต” และรักการ สร้างบุญสร้างบารมีด้วยหวังสุขอันเกษมเมื่อได้ทำ กิเลส อาสวะให้สิ้นสูญ พร้อมใจกันที่จะเดินตามรอยพระบาท แห่งพระบรมศาสดา วางความวิตกกังวลกับเรื่องราวในอนาคตลง ทำ ดวงใจให้ เป็นอิสระจากความโลภ โกรธ หลง ความขัดใจ น้อยใจ ท้อใจ หงุดหงิด โกรธ อิจฉา ริษยา พยาบาท ความหวั่น ไหวของใจ และอารมณ์ขุ่นมัวทั้งปวง เพราะบัดนี้พวกเราเกิดเป็นไทแก่ตนแล้ว ด้วยไม่ได้ ครอบครอง หวงแหนทรัพย์สมบัติใดไว้ และไม่มีทรัพย์ สมบัติใดสามารถครอบงำ ดวงใจของเราให้หลงใหลอยาก ได้เป็นเจ้าของ ภายใต้กรอบวินัยอันเคร่งครัดราวไก ทหารกองหนุน ก็ไม่ปานนี้ ทุกดวงใจกลับมีอิสระ เพราะทุกดวงใจปราศ จากบ่วง ปราศจากห่วงผูกมัดใดๆ ณ ที่นี่ พวกเราได้เกิด เป็นไทแล้ว เพราะพวกเราสละแล้วซึ่งพันธนาการทางโลก บ้านเรือนที่เคยกินอยู่หลับนอนอย่างแสนสุขในความเป็น บ้านของเรา ทรัพย์สมบัติ เงินทอง ของมีค่าทั้งหลาย บาง คนก็สละดาวบนบ่าที่จะถูกติดบนเครื่องแบบอันสง่างาม พาให้ผู้คนฉงนว่าเขาไม่ไยดีเลยหรือกับเกียรติยศชื่อเสียง ทุกข์ พวกเราสละความสะดวกสบายทางบ้าน ตัดใจจากอาหาร จานโปรดในร้านอาหารที่ชอบ แชเชือนต่อความรักฉัน หนุ่มสาวอันไม่จีรังและไม่ได้นำ มาซึ่งความสุขที่แท้จริง พวกเราทุกคนพร้อมแล้วที่จะรักษาใจไว้ที่ศูนย์กลาง กายอันเป็นที่รัก สำรวมระวัง กาย วาจา ใจ และเมื่อได้ นั่งคู่ขา ขัดสมาธิ ปิดเปลือกตาเบาๆ ในที่สงบๆ พอเย็น สบาย พวกเราก็จะปล่อยให้อดีตอันอาจไม่ดีงามผ่านไป กัลยาณมิตร พวกเราเกิดเป็นไทแก่ตนแล้ว ด้วยได้ปล่อยวางสิ่ง ไม่เป็นแก่นสารแห่งชีวิตลง และไม่มีอกุศลใด มาครอบ ดวงใจของเราให้รุ่มร้อนกระวนกระวายในวังวนแห่งความ ณ วินาทีนี้พวกเราได้เกิดเป็นไทแก่ตนแล้ว เพราะ เราได้หลุดพ้นจากพันธนาการทั้งปวง และได้อยู่กับศูนย กลางกายอันเป็นที่รักยิ่งของเรา ๑๐๐ มกราคม ๒๕๕๐