การถวายภัตตาหารและการตัดสินใจ : หน้า 141/164

“ตกลงอุบาสก อาตมาจะ จัดสรรพระภิกษุทั้งหมดไปฉันที่บ้าน ของท่าน แต่ขอเว้นพระจูฬปันถก ไว้รูปหนึ่งนะ เพราะพระภิกษุรูปนี้ เป็นพระภิกษุปัญญาทึบไม่สามารถ เจริญสมณธรรมให้งอกงามได้เลย” "สุดแท้แต่พระคุณเจ้าจะเห็น สมควรเถิดขอรับ” หมอชีวกโกมาร ภัจจ์กราบลาพระมหาปันถูกแล้วก็ ลากลับไปยังบ้านเรือนของตน ฝ่ายพระจุฬปันถูกได้ยิน ถ้อยคำ ที่พระพี่ชายกล่าวกับหมอชีวก เช่นนั้นแล้วก็รู้สกเศร้าเสียใจมากขึ้น ท่านรำพึงคิดด้วยความน้อยอกน้อย ใจว่า “หลวงพี่มหาปันถูกตัดเรา ออกจากกิจนิมนต์ เพราะตัวของ เราเป็นผู้มีปัญญาโง่เขลาไม่สามารถ เจริญคาถาของสมณกิจได้ ท่านคง ชีวกโกมารภัจจ์สร้างถวายด้วยจิต พระอารามแห่งนี้ของพระผู้มีพระฯ หมดรัยหมดความห่วงใยในตัวเรา เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา ภาคเจ้ามีจำนวนมากน้อยเท่าไรหรือ เสียแล้ว ถึงเราจะรักและอาลัยเพศ สมณะอักเพียงใด ก็คงไม่สามารถ ในวันหนึ่ง เมื่อหมอชีวกโก- ขอรับ” มารภัจจ์คือดอกไม้ธูปเทียนมายังที่ “ก็มีอยู่ประมาณ ๕๐๐ เห็น เจริญงอกงามอยู่ในพระศาสนานี้ได้ วัดอัมพวัน เพื่อบูชาพระผู้มีพระฯ จะได้อุบาสก” พระมหาปันถูกตอบ เราจะสึกไปเป็นคฤหัสถ์หาเลี้ยงชีพ และกระทำบุญกุศลด้วยการถวาย ภาคและฟังพระธรรมเทศนาจบแล้ว ค่าาถาม มีความปรารถนาจะถวายมหาทาน เชนน “กระผมมีความปรารถนา ทานแด่พระภิกษุในพระพุทธศาสนา โดยมีพระสัมมาอัมพุทธเจ้าเป็น อยากถวายภัตตาหารเข้าที่บ้าน จึง คงจะดีกว่าการที่เราเป็นพระภิกษุ ประธาน เขาจึงได้เข้าไปกราบเรียน ขอนิมนต์พระคุณเจ้ามหาปันถูก แล้วไม่สามารถเจริญกิจของสมณะได้ แจ้งความประสงค์นี้ให้พระมหาบัน ได้กรุณาจัดพระภิกษุสงฆ์ทั้ง ๕๐๐ รูป ถูกได้ทราบในฐานะที่ท่านทำหน้าที่ มีพระบรมศาสดาอัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อตัดสินใจแน่วแน่แล้วใน เสด็จเป็นองค์ประธานไปกระทำ เวลารุ่งเช้า ก็เดินออกจากกุฏิเพื่อ “พระคุณเจ้าขอรับ กระผม ภัตตกิจที่บ้านของกระผมในวันพรุ่ง จะไปลาสิกขาตามที่ตั้งใจไว้ เมื่อ ขอเรียนถามว่าพระภิกษุทั้งหมดใน นี้นะขอรับ” เป็นภัตตุเทศถ์ ถึงซุ้มประตูทางออกของพระอาราม กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๔๐