อานิสงส์ของการสร้างมหาวิหาร : หน้า 58/164

ดที่สุดคือพระพุทธเจ้า ชวที่สุดคือมาร ผู้เทศน์มารู้ตัวเมื่อบวชแล้วว่า ต้นธาตุใชให้จุติมาเค็ด เพื่อปราบมาร ล้ามารไม่แต่ ผู้เทศน์ยอมตายอยู่วัดปากน้ำ ทราบว่าจะหยิบยกตรงไหนออกมาพูดถึงอย่างไร ถึงจะให้ ครอบคลุมเกี่ยวกับอานิสงส์ของการที่ได้มีส่วนร่วมกันสร้าง มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ที่ประดิษฐานรูปหล่อทองคำ ของท่าน สรุปง่ายๆ ว่าเป็นสุดยอดแห่งบุญที่จะทำให้เราได้ไป ถึงที่สุดแห่งธรรม จะทำให้เราสมบูรณ์ในสมบัติทั้งสามที่ ละเอียด ที่ประณีต ที่ไม่มีใครเสมอเหมือนไปกันเป็นทีมที เดียว จะได้รูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และคุณสมบัติที่พร้อม ไปหมด รูปสมบัติก็พร้อมเหมาะสมในการสร้างบารมี ทรัพย์ สมบัติก็มหาศาล คุณสมบัติก็เป็นเลิศ แทงตลอดหมดทั้ง ทางโลกทางธรรม เราได้กลับไปพร้อมๆ กันไปเป็นทีม แต่ ปริมาณของบุญนั้นขึ้นอยู่กับกําลังของความตั้งใจความศรัทธา ทุ่มเทชีวิตจิตใจของเราว่ามากแค่ไหน ถ้าหากว่าเราทุ่มเท กันอย่างเต็มที่เต็มกำลัง เราก็ได้อานิสงส์นี้ติดไปอย่างมาก มายเต็มที่ด้วย ในหมู่ของเศรษฐี ก็จะมีอัครเศรษฐี มหาเศรษฐี แล้ว ก็เศรษฐีธรรมดา ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับความตั้งใจของเราว่ามีมาก น้อยแค่ไหน บริสุทธิ์แค่ไหน ถ้าหากว่าเราบริสุทธิ์มาก มีความตั้งใจมาก ทุ่มเท เอาชีวิตเป็นเดิมพันมาก ก็อยู่ในขั้นอัครบรมมหาเศรษฐี ถ้าหย่อนลงมา ก็ยิ่งหย่อนลงมา ตามลำดับกันไปอย่างนั้น แต่ว่าจะอยู่ จะอยู่ในหมู่เศรษฐีที่ไปเป็นทีมที่สมบูรณ์ไปด้วยสมบัติ ทั้งสามคือ รูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และคุณสมบัติ เราจะมี สมบัติทั้งสามนี้อย่างมากมายมหาศาลทีเดียว” โนวาทของหลวงพ่อวัดปากน้ำฯ กัลยาณมิตร ตระะ เดือน 00 เมื่อวันที่ ๗ ตุลาคม พ.ศ.๒๔๙๔ ตรงกับวันแรม 5 ค่ำ ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดของหลวงพ่อวัดปากน้ำ!! บันทึกโดย นางแฉล้ม อุศุภรัตน์ ตีพิมพ์ในหนังสือเรื่อง ธรรมกาย ของพระมงคลเทพมุนี หลวงพ่อวัดปากน้ำภาษี เจริญ พ.ศ.๒๔๙๙ “ผู้เทศน์เกิดวันศุกร์ ปีวอก บวชมา ๔๐พรรษา ค้น คว้าธรรมะเรื่อยมา การออกธุดงค์ ใจเป็นมรรคผล สงบ สมาธิ เป็นทางรู้ว่าเป็น อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา เป็นปัญญา (ไม่ใช่ธรรม) ดวงธรรมที่ทำให้เป็นพุทธรัตนะ ผู้เทศน์รู้จักเกือบ ๔๐ ปี (ตำราไม่มี) โดยกาวค้นคว้าทางปฏิบัติ ดีที่สุด คือ พระพุทธเจ้า ชั่วที่สุด คือ มาร ผู้เทศน์มารู้ตัวเมื่อบวชแล้ว ว่าต้นธาตุ (คือพระพุทธ เจ้าองค์แรก ขณะนี้อยู่ในอายตนนิพพาน) ใช้ให้จุติมาเกิด เพื่อปราบมาร (ไม่ให้เจ็บ ไม่ให้แก่ ไม่ให้ตาย) ถ้ามารไม่แพ้ ผู้เทศน์ยอมตายอยู่วัดปากน้ำ มารปล่อยสายมาปกครองมนุษย์ มนุษย์เป็นบ่าวเป็น ทาสของโลภะ โทสะ โมหะ (ผลคือความเสียหาย) มีเจ็บ มีตาย เช่นสงครามที่แล้วมาเกิดจากโลภะ คือ ความ โลภเป็นเหตุให้คนเจ็บคนตาย ลูกชายหญิงมีความหลง โมหะ ว่าตัวเก่งแล้ว พ่อแม่ว่าไม่ได้ มีโทสะ โมโห โต้เถียง ไม่กลัว เกรง มีแก่ ที่เป็นเช่นนี้เพราะนายโลภะโทสะโมหะ เขาปกครอง เขาสั่งให้ทำเช่นนั้น เอาบ้านเมืองมาล่อ เอาความเจ็บความ ตายมาให้ ปราบมารเหล่านี้เสียได้ มนุษย์จะได้อยู่เป็นสุข เจ้าตัวมารเหมือนผี เที่ยวสิงบังคับให้เป็นไปตามคำสั่งของ เขา เราต้องเข้าวิชชาธรรมกายจึงรู้ เห็นหมด เพราะธาตุ ธรรมไม่เหมือนกัน วัดปากน้ำช่วยเหลือแก้คนป่วยไข้ ให้หาย ไม่ต้องกิน ยา มารมันยอมให้คนไข้หาย แต่มันไม่ยอมแพ้ มันแพ้ หลอกๆ (ตามวิสัยของมาร) มนุษย์ชายหญิง เป็นพระก็มาก เป็นมารก็มาก เป็นธรรมกาย ดูเป็น รักษาตัวได้ เราจับสายธรรมะ เสีย เขาก็ไม่รบกัน เก็บสมบัติให้หมด เก็บอาวุธให้หมดตาม มกราคม ๒๕๕๐