การเปลี่ยนกันสองรา : หน้า 149/164

ไปฉกเนื้อปลา พ่อครัวนั้นมา มีได้สำคัญ มาให้สุนัข น้ำใจผูกพัน ด้วยรักแก่น เปลี่ยนกันสองรา สนับนั้นไซร้ คอยด้อมองไป ในโรงไอยรา ไปลูกหญ้าข้าง วิ่งวางออกมา เปลี่ยนแลกภักษา แก่เพะด้วยดี ข้าแต่ท่านผ้า แพะนี้ล่านา เสน่หาปรานี สุนัขเล่าไซร้ มีใจเปรมปริต รักกันด้วยดี เปลี่ยนอาหารกัน ให้เห็นปัญญาเชี่ยวชาญ ว่าใครไม่ปาน มโหลถปริชา ภูบาลจงทราบคดี รู้วยปัญญา ปริศนาทุกวัน ปริศนาทั่วทั้งโลกีย์ ข้าแต่พันปี รู้จิตจอมไตร พระทัยทรงธรรม ภูมิอย่าได้ลงกา เจ้าคิดสําคัญ ด้วยปัญญาญาณ กาหนดแต่พื้นสุรา จนถึงพรหมา วิทห์ราชา ข้าบาทย่อมแจ้งแก่ใจ ได้พังวาจา ม่านพัวชื่นบาน เมื่อนั้นวิเทห์จอมไตร มโหลถทูลไข เชยชม อรล มโหลถกุมาร ห้าวไทมีพระโองการ ลูกรักลงสาร ปานพระชินสีห์ ดูรานะเจ้ากุมาร บัณฑิตคิดอ่าน ผู้ใดไม่ถึง อย่านานจงแก้ปริศนา ปัญญาลึกซึ้ง หยั่งลึงนที ในพระสมุทร ที่สุดวารี กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘ คิดได้ด้วยดี ควรจะบูชา เมื่อนั้นมโหลถ สมเด็จภูบาล เลิศล้าปรากฏ ไปด้วยปัญญา พระทรงประทาน นิคมคามา กราบทูลห้าวไท ตามในปริศนา บ้านสวยคับคั่ง กับทั้งรถา แค่พระม่านผ้า มีช้าทันที เทียมด้วยมิ่งม้า บูชามีนาน สัตว์หนึ่งเล่านา ให้เป็นรางวัล จตุบาทา ร่วมรักเปรมปรีดี ชองนั้นเท่ากัน ทรงธรรมประทาน เนื้อปลานั้นไซร้ บันไม่ไยดี ให้แก่โอรส มโหลถกุมาร มาทาทั้งสี่ กีบบันแปดลัน เท่ากับอาจารย์ คนพาลลีคน งา๖ฟจผโบหน้า มกราคม ๒๕๕๐ 0 กัลยาณมิตร