การเขียนกลอนและการนั่งสมาธิ : หน้า 127/164

ชิ เกดทไงลูกที่รักแม่มากหสุดในไ ลูกรักของแม่ ได้รับจ.ม.ของนุ่นแล้ว ฉบับนี้แม่ได้อ่านอย่างเพลิด เพลินกับกลอนที่แสนจะไพเราะ ใช้ภาษาเรียบง่ายแต่ได้ ความหมายที่ลึกซึ้ง บางบทแม่อ่านแล้วซาบซึ้งเข้าไปในใจ จนน้ำตาคลอเบ้า ทั้งกลอนของพวกหนูและกลอนของพระ เดชพระคุณหลวงพ่อ ช่างโต้ตอบกันได้อย่างเพราะพริ้ง ราวกับเป็นนักประพันธ์ อย่างนี้ต้องเรียกว่านักประพันธ์ตัว จริงยังต้องอายเลย แต่แม่เองคงต้องนึกไปอีกนานกว่าจะ เขียนกลอนได้เก่งอย่างนี้ เป็นกลอนที่ถ่ายทอดออกมาจาก ใจจริง ๆ แสดงถึงความตั้งใจจริงในการฝึกฝนตนเองให้ หยุดนิ่งให้ได้เข้าถึงธรรม และหลวงพ่อท่านก็ได้เมตตาให้ กำลังใจและให้แนวทางในการนึกนั่งอย่างจริงจัง โดยให้ เอาแบบอย่างคุณยายอาจารย์ แม่ขอเอาใจช่วยนะจ๊ะ และ ทั้งอธิษฐานให้พวกหนูสมความปรารถนาทุกคน อย่าเพิ่งเบื่ออย่าเพิ่งท้อแท้ ถ้ายังไม่เห็นอะไรก็ไม่ ต้องลุ้นให้เห็น การที่หนูนั่งนานๆ อาจทําให้เกิดความรู้สึก เบื่อ ก็ลองเปลี่ยนอิริยาบถโดยการเดิน แต่พยายามตรึก อยู่ในกลางตลอดเวลา ถ้าอยากเห็นองค์พระก็ให้นึกเป็น มกราคม ๒๕๔๐ ภาพขึ้นมาในใจก่อน เวลาไปนึกเรื่องอื่น ถึงนึกได้เดี๋ยวเดียวแล้วก็หายไป ก็นึก ขึ้นมาใหม่ได้นะจ๊ะ ลองพยายามทำ ดู ไม่ลองไม่รู้ การมี ชีวิตอยู่ไปวันๆ อย่างสิ้นหวัง กับการมีชีวิตอยู่อย่างมีเป้า หมายอย่างดีที่สุดคือการได้เข้าถึงธรรม อย่างหลังนี้มีค่า เกินกว่าจะประมาณ ให้ชีวิตเรามีค่ามีการแสวงหาใน ทางที่ถูกต้องคุ้มค่ากับ เกิดมาเป็นมนุษย์ เพราะเรา ดิ้นรนขวนขวายกับสิ่งที่เป็นจริงที่อยู่ภายในกายเราเอง ให้ใจของหนูได้มีที่เกาะจะได้ไม่มี ยาววาหนาคีบกว้างศอก ไม่ได้ดิ้นรนขวนขวายอยู่กับสิ่งที่ อยู่นอกกายซึ่งไม่ใช่สาระของชีวิต เพราะภายในกายเรามี ที่พึ่งที่ระลึก คือพระรัตนตรัยยันจะน่า พาเราให้พ้นจาก ทุกข์ในวัฏฏสงสาร เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งเบื่อนะจ๊ะ พยายามต่อไปไม่ช้าลูกก็จะสมหวังและพบความสุขอย่าง แท้จริง และเบื่อนั้นลูกจะ โม่รู้จักคำว่า “เบื่อ” เลยล่ะจะ เบื่อก่อนแม่ก็มีคว'เมรู้สึกเหมือนหนูคือนั่งบ้าน นาน ยังไม่เห็นอะไรสักที ก็เริ่มจะเบื่อๆ แต่เมื่อได้ขึ้นดอยมา ปฏิบัติธรรมกับหมู่คณะ คิดว่านั่งเพื่อให้ใจเราได้พักผ่อน ไม่หวังอะไร แต่พอนั่งเดอๆ ไปก็เห็นตัวเองนั่งอยู่กลาง /T กัลยาณมิตร ๑๒๕