พระจูฬปันถก : หน้า 142/164

“จูฬปันถก เธอได้เข้ามา บรรพชาในสำนักของตถาคตแล้ว เธอจะกลับไปเป็นคฤหัสถ์เพื่อประ โยชน์อะไรอีก พี่ชายของเธอเข้าใจ ว่า เธอไม่สามารถบำเพ็ญสมณกิจ ได้เพราะเขาไม่มีอาสยานุสยญาณ หมายถึง ญาณที่เป้นเครื่องรู้ งเหตุ แห่งฉันทะที่จะทำ ให้บุคคลนั้นสา มารถบรรลุธรรมได้ เธอเป็นบุคคล ที่ได้ชื่อว่าเป็นพุทธเวไนยคือผู้ที่ตถา- คตจึงจะช่วยให้บรรลุธรรมได้ พระผู้มีพระภาคทรงปลอบ โยนให้จิตใจของพระจูฬปันถกคลาย จากอาการเศร้าโศกเสียใจด้วยพระ สุรเสียงไพเราะอ่อนโยน และน้ำ พระทัยที่กอปรด้วยมหากรุณา ทรง ยกฝ่าพระหัตถ์อันวิจิตรด้วยพุทธ ลักษณะลูบศีรษะของพระจูฬปันถก แล้วพาไปนั่งที่หน้าพระคันธกุฎี ทรง เนรมิตผ้าขาวบริสุทธิ์ฝันหนึ่งประ ทานแก่พระจุฬปันถูกแล้วตรัสว่า “จูฬบันถูก เธอจงทันหน้า พระจูฬปันถกก็มองเห็นพระบรม- สิกขาเลียในวันนี้เลย พระเจ้าค่ะ” ศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จจงกรม พระจุฬปันถกทูลตอบ อยู่ที่ซุ้มประตูแห่งนี้ ท่านจึงเข้าไป ถวายบังคมแทบเบื้องพระยุคลบาท “จูฬปันถก เธอกำลังจะไป พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบ นิสัยในการบรรลุธรรมของพระจุฬ ปันถูกล่วงหน้า ด้วยการที่ทรงกระทำ ไหนในเวลาเข้ามีดเช่นนี้หรือ” พระ พุทธกิจประจำ วันตรวจดูสัตว์โลกใน ผู้มีพระภาคตรัสถาม เฉพาะเวลาใกล้รุ่ง เพื่อจะเสด็จไป ไปทางทิศตะวันออก ใช้ฝ่ามือลูบ ผ้าแล้วท่องคาถาในใจว่า รโชหรณ รโชหรณ์ ต่อไปเรื่อยๆ ไม่หยุดพัก เออจะทํา ได้ไหม” “ได้พระเจ้าค่ะ” พระจุฬปัน” ถูกรับค่า) พลางหันหน้าไปทางทิศ ตะวันออกใช้มือลูบผ้าขาวนั้นไปมา พร้อมกับภาวนาว่า ว่า รโชหรณ รโหร" ตามค่า สั่งของพระบรม “ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ โปรด และพระจุฬปันถูกอยู่ในข่าย พระพี่ชายของข้าพระพุทธเจ้าต้อง พระญาณ จึงเสด็จมาคอยล่วงหน้า การให้ข้าพระพุทธเจ้าลาสิกขาไปเสีย ที่ซุ้มประตูใกล้ทางที่พระจุฬปันถก ศาสดา ข้าพระพุทธเจ้าก็ตัดสินใจจะไปลา จะเดินออกไป กัลยาณมิตร/2 มกา คม ๒๕๔๐ เมื่อได้เวลารับนิมนต์ไปกระ