การเดินทางและการใช้ปัญญา : หน้า 32/164

การกินไม่สะดวก ก็ทำงานไม่ค่อย จะได้ ทำให้ท่านแทบจะกลับเลียตั้งหลาย หน แต่ท่านก็สามารถใช้อุบายปลอบ พระถังซ่าจึงเดินทางเข้าแดน ประโลมใจต่างๆ นานา ซึ่งในเรื่อง ต้องหาคนหาบท่านก็ให้ตัวละครตัว หนึ่งทำหน้าที่หาบสัมภาระ ใช้ชื่อว่า เจ้าซัวเจ๋ง ให้มันหาบของไปเพราะ คนเรามันก็คิดหาความสะดวกสบาย ทุรกันดาร พบปัญหามากเลยเรื่อง อาหาร คิดจะกลับเลียตั้งหลายหน ท่านเลยปั้นตัวละครขึ้นมาตัวหนึ่ง ให้มีนิสัยเห็นแก่กิน คือเจ้าตือโป๊ย ถ่ายนั่นเอง ตัวเป็นคนหน้าเป็นหมู กันทั้งนั้น รูปร่างอ้วนเชียว ท่านให้เจ้าตัวนี้ เป็นสัญลักษณ์ของความเห็นแก่กิน การเดินทางท่านก็ใช้ปัญญาแก้ขนาด อุปมาเหมือนกับลิง ลิงมันฉลาด และอยู่ไม่สุข สมมติเอามาเป็นตัว ละคร ได้ตัวละครมา ๓ ตัวแล้ว พระลังซ่าจัง ใช้ปัญญาแก้ ปัญหาไปทีละเปลาะๆ จะอดหรือ แล้วเจ้าคือโป๊ยก่ายก็มีนิสัย จะตายก็ใช้ปัญญาแก้ เรื่องผู้หญิง อีกอย่าง คือนอกจากเห็นแก่กินแล้ว ท่านก็ใช้ปัญญาแก้ เรื่องอุปกรณ์ ยังเจ้าชู้อีกด้วย ในเรื่องไซอิ๋วหลายๆ ตอนที่เจ้าคือโป๊ยก่ายเห็นลูกสาว นี้ยังไม่หมดปัญหา ท่านเลยปั้นตัว ใครแล้วมักท่าเรื่องยุ่งขึ้นมาทีเดียว ละครขึ้นมาอีกตัว คือ เจ้าเห้งเจีย พระลังซ่าจั๋งท่านควักหัวใจออกมา เป็นสัญลักษณ์ของความฉลาดและ พูดเชียวนะว่าอุปสรรคของฉันคือ อยู่นิ่งไม่ได้ คือใจนั่นเอง ใจที่ฉลาด หนึ่ง เรื่องอาหารการกินลำบากเหลือ เกินขาดแคลนจริง ๆ สอง ไปเจอ สาวๆ สวยๆ เกือบทนไม่ได้จะสึก เลียตั้งหลายหน สองอย่างนี้มารวม อยู่ในตัวเจ้าคือโป๊ยก่าย ท่านควัก ใจออกมาตีแม่เชียนทีเดียวนะ ปัญหาที่ ๒ คือ ปัญหาเรื่อง อุปกรณ์ในการเดินทาง เพราะต้อง ม่านทะเลทราย ม่านแดนที่หนาว เหน็บ ม่านแดนที่ร้อนระอุ ม่าน แดนที่มีพายุ ม่านแดนที่ต้องขึ้นเขา ลงห้วย ท่านลำบากย่ำแย่เลย เพราะ ฉะนั้นสิ่งที่ต้องการมากคืออุปกรณ์ ปรากฏว่าแปลกจริงๆ เลยที่ได้ผล ในการเดินทาง เรื่องนี้ก็เช่นกัน ดีเกินคาด พระลังซำจั๋งมรณภาพ ธ คราวนี้ตัวละครตัวที่ 1x ท่านก็นึก ถึงคุณธรรมคือพรหมวิหาร 5 เรื่อง ความเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ต่างๆ เอ...จะอุปโลกน์อะไรขึ้นมาดี ใน ที่สุดท่านก็สร้างตัวที่ ขึ้นมาคือ เจ้าแม่กวนชิม IX พระถังชา จั๋งท่านสร้างเป็น ตัวละคร เป็นนิยายผูกใจคนให้นึก ถึงความดี รู้จักแก้ปัญหา ซึ่งเผชิญ ไปเป็นพันปีแล้ว ธรรมะที่ท่านแปล มาจากพระไตรปิฎกในประเทศอินเดีย รายละเอียดค่าสอนเป็นอย่างไรคน ว่าไม่ได้ ลืมหมด แต่นิยายที่พระ ลังข่าวจั๋งเขียนไว้ คนกลับว่าได้แม่น แล้วหลงทึกทักว่ามีตัวจริงขึ้นมาอีก ไปสังเกตดูเอาเถอะ คนจีนมี หมู่บ้านที่ไหน จะมีศาลเจ้าพ่อ ตือโป๊ยก่าย เจ้าแม่กวนชิม เจ้าพ่อ ซัวเจ๋ง เจ้าพ่อเห้งเจีย จริงๆ แล้ว ไม่มีสักตัว อุปโลกน์กันขึ้นมาทั้งนั้น เราเห็นของโกหกเป็นของจริงไปส่วน คุณธรรมซึ่งเป็นของจริงกลับไม่เอา เพราะฉะนั้นเอาเจ้าแม่กวนชิม มาไว้กับพระพุทธรูป มันก็ไม่เหมาะ ยิ่งดูว่าเป็นผู้หญิงก็ไม่ถูกไม่ควร แล้ว มีแต่พระพุทธรูปก็พอนะ สม อริษ1111 = 317(1 แม้จะเป็นการกระทำที่ต่อ เนื่องกัน แต่ก็ให้ผลต่างกัน ^^1 ล้าจบอาหารก่อนใส่บาตร แล้วไม่ได้กรวดน้ำ คนที่ เราอุทิศให้จะได้รับผลบุญ ไหมคะ จบก็คืออาการอธิษฐานโดย ยกของหรือถาดใส่ของที่จะถวาย พระขึ้นเหนือศีรษะหรือจรดหน้าผาก ที่เขาจบนะ เขาอธิษฐานด้วยนะว่า “ด้วยอำนาจบุญที่ข้าพเจ้าทำทานนี้ กัลยาณมิตร ........... MO มกราคม ๒๕๔๐