เมตตาพรหมวิหาร : หน้า 19/132

จำได้รสชาติใจนั้นแน่ เอาใจดวงนั้น แหละ เอาไปรักใคร่เข้าในบุคคลอื่น ทุกคนเหมือนกับลูกของตน ให้มีรส มีชาติอย่างนั้น ถ้ามีรสมีชาติอย่าง นั้นละก็ เมตตาพรหมวิหารของตน เป็นแล้ว เมื่อเมตตาพรหมวิหารเป็น ขึ้นเช่นนี้แล้วอัศจรรย์นักไม่ใช่พอดี พอร้าย ให้ใช้อย่างนี้ ใช้จิตของตน ให้เอิบอาบ ถ้าว่าทำจิตไม่เป็นก็แผ่ ได้ยาก ไม่ใช่แผ่ได้ง่าย แต่ลูกของ ตนแผ่ได้ ลูกออกใหม่ๆ นะ เอิบอาบ ซึมซาบ รักใคร่ ถนอม กล่อมเกลี้ยง บุตรของตน กระฉับกระเฉง แน่น แท้นเพียงใด ให้เอาจิตดวงนั้นแหละ มาใช้ เรียกว่าเมตตาพรหมวิหาร เอาไปใช้ในคนอื่นเข้า เห็นคนอื่น เข้าก็รักใคร่อย่างไร มีอะไรให้หมด ถ้าว่ามีนมก็รีบให้นมทีเดียว มีของ อะไรให้หมดทุกสิ่งทุกอย่าง รักใคร่ จริงๆ อย่างนั้น เอิบอาบซึมขาบ รสชาติสำคัญทีเดียว ลูกอ่อนนะ ย้ายจิตดวงนั้นสำคัญทีเดียว จำไว้ ตั้งจิตดวงนั้นแหละไว้ พรหมวิหาร แต่ว่าให้ทั่วไปแก่สัตว์โลกโอกอ่าว อ่าววัฏฏสงสาร ไม่ว่าสัตว์ชนิดใดๆ ๔ เท้า ๒ เท้า เท้าเหี้ยน เท้ามาก จะเป็นสัตว์ตัวใหญ่ หรือสัตว์ตัวยาว หรือสัตว์ตัวปานกลางหรือสัตว์ตัวสั้น หรือพี หรือผอม หรืออ้วน ชนิด หมายในสัตว์อย่างนั้น ตั้งจิตลงไป เช่นนั้น ย้ายนี่ให้จำไว้เมตตาพรหม- วิหารให้รักษาเอาไว้ นี่พวกทำจิตให้เป็นน่ะทำได้ อะไรก็ช่าง ผอมหรืออ้วนก็ช่าง ที่ อย่างนี้ ให้แม่ลูกอ่อนรักลูกไว้ ถ้า เห็นแล้วหรือยังไม่ได้เห็นก็ช่าง อยู ไม่เป็นแม่ลูกอ่อน ไม่รู้รสชาติของ ใกล้หรืออยู่ไกลก็ช่าง ตั้งจิตให้มั่น จิตนี้ ไม่รู้จักรสชาติของจิตดวงนี้ ถ้าเป็นแม่ลูกอ่อนจึงจะรู้จักรสชาติ ของจิตดวงนี้ ถ้าเป็นพ่อลูกอ่อนก็ รู้จักรสชาติของจิตดวงนี้ ถ้าไม่เป็น พ่อลูกอ่อนก็ไม่รู้จักรสชาติของจิต ดวงนี้ จิตดวงนี้เป็นจิตดวงสำคัญ เมื่อรู้จักใช้แล้วละก็ ใช้จำเพาะลูก ของตนก็ไม่ได้ผล จิตมีฤทธิ์นัก ถ้า •นี้®)ไกลยาณมิตร กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๔๐ 14,