อบายมุข 5 ประการ : หน้า 65/132

เลขอะไรก็ตาม ให้เลิกเสีย ตั้งใจทำงาน ตั้งใจเก็บเงินเก็บทองของเราเอาไว้ดีกว่า แม้แต่ การเล่นแชร์ก็เหมือนกัน พวกที่เล่นก็เห็นเดือดร้อนกันอยู่ร่ำไป เลิกๆ เสียเถอะ ๕.คบคนชั่วเป็นมิตร ก็จัดเป็นอบายมุข เป็นช่องทางแห่งความพินาศฉิบหาย ประเภทหนึ่ง 5.เกียจคร้านทำการงาน คือเป็นคนขี้เกียจ มักมีข้อย่างสารพัด เพื่อจะไม่ทำงาน เช่น ป่วยทั้งปี เป็นโรคบิดติดเสื่องานการเหม็นเบื่อแต่ข้าวปลากินได้จนพุงพลิก ทั้ง 5 ประการนี้ ถามว่าข้อไหนเสียหายหรือเลวที่สุด เราลองมาพิจารณาดูทีละข้อ สำหรับเรื่องดื่มเหล้า ตั้งแต่เติบโตมาไม่มีพ่อคนไหนสอนให้ลูกดื่มเหล้า มีแต่พ่อ จะห้าม แล้วถามว่าเราดื่มเหล้าเป็นเพราะใคร? เพราะได้เพื่อนชั่วมันชวน ถ้าไม่ยอมกิน มันก็จะเยาะเย้ยเอาว่าไม่ใช่ลูกชาย ก็เลยต้องกินเช้าไป แล้วก็เลยชั่วเพราะเพื่อน ส่วนสถานที่เริงรมย์ก็เช่นกัน ไม่มีพ่อคนไหนที่จะชวนลูกไปเที่ยวในสถานที่ที่ไม่ ควรไปเช่นนั้น แต่ไปเที่ยวที่นั้นจนได้เพราะเพื่อนชวน เริ่มแรกก็บอกว่าจะพาไปเลี้ยง พอ หลายครั้งเช้า ก็เลยปล่อยใจให้หมกมุ่นในการบันเทิง เริงรมย์หลงดาราตามเพื่อนไป การพนันก็เหมือนกัน พ่อแม่ก็ไม่เคยสอนให้ เล่นไพ่ ไม่เคยสอนให้ซื้อล็อตเตอรี่ แล้วใครสอนให้ เป็นอย่างนี้? เพื่อนสอน! นี่ก็เพราะการคบคนชั่วเป็น มิตรนั้นแหละเป็นต้นเหตุ เพราะฉะนั้น ในบรรดา สิ่งที่เลวที่สุดในโลก พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงตรัสว่า การคบคนชั่วเป็นมิตรนั้นเลวที่สุดในโลก เพราะเหตุนี้บริษัทไหนๆ ที่ท่างานไหนๆ ก็ตาม สิ่งแรกที่ต้องทำอย่างรัดกุมก็คือ การคัดคนเข้าทำงาน ถ้าที่ไหนล้มเหลวในเรื่องของการคัดคนเช้าทำงานแล้ว ที่นั้นจะล้มเหลวตลอดกาล แม้แต่พระภิกษุที่บวชเข้า มาในวัด ถ้าเจ้าอาวาสไม่คิดให้ดี ปล่อยให้คนเลวบวชเช้ามา วัดนั้นก็จะเสียชื่อเสียง หลวงพ่อจึงขอฝากเอาไว้ว่า ถ้าอยากจะให้ในที่ทำงานของเรามีความสุข ให้บริษัทให้ที่ทำ งานของเราเจริญก้าวหน้า ต้องช่วยกันคัดคน จะรับใครเข้ามาทำงาน แม้เป็นญาติของ เราก็ตาม ถ้าแสบนักก็อย่าเอาเข้ามาเลย เดี๋ยวจะเดือดร้อน แล้วยังจะให้เกิดความลำ เอียงนานาชนิดอีกด้วย อย่าเห็นแก่ความเป็นญาติเป็นพี่เป็นน้องเป็นเพื่อนเป็นอันขาด จากที่พูดมาทั้งหมดนี้ อยากจะสรุปในขั้นต้นเสียก่อนว่า ไม่ว่าจะมีความไม่เรียบ ร้อยอันใดเกิดขึ้นในที่ทำงาน อย่าเพิ่งไปดูว่าใครผิดใครถูก ให้สำรวจตัวเองเป็นพื้นฐาน เสียก่อนว่าเรามีความพิการ ๑๔ ประการนี้อยู่หรือไม่ ถ้ามีก็ต้องต่างคนต่างแก้ไขตัวเอง กันไป จะไปรอให้ใครมาแก้ไขไม่ได้ จากนั้นจึงค่อยมองไปที่คนอื่นซึ่งอยู่ในที่ทำงานเดียว กับเรา หรือมองเลยไปที่สังคมรอบตัวเราว่า บุคคลในองค์กรมีความสัมพันธ์กันในเชิงการ บริหารอย่างไร สัดส่วนของการทำงาน ในการทำงาน ทุกคนในองค์กรล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องในการบริหารงานทั้งนั้น เรา กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๔๐