อนาคตของพระพุทธศาสนา : หน้า 76/132

เป็นที่ยกย่องของสังฆมณฑลตลอดจนฆราวาสทั้งหลาย คำ ว่า “พระมหา” เป็นคำที่สูงส่ง มี “ผู้ไม่รู้” เท่าทันที่นำค่านี้ มาใช้อย่างผิดๆ เช่น นำมาใช้เป็นสมญานามแก่คนบางคน ที่เข้าใจกันว่าเป็นคนแก่วัดแก่วา การนำมาล้อเลียนเช่นนี้ ได้สร้างความรู้สึกแก่คนทั่วไปว่าเป็นเรื่องขบขัน แต่หาได้รู้ ค่าในเกียรติคุณของคำว่า “มหา” ไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เส้นทางสู่ความเจริญรุ่งเรืองในร่มเงาพระบวรพุทธศาสนา พระมหาเปรียญคือผู้รู้และธำรงรักษาพระพุทธธรรมคำสอน ให้ถูกต้อง แม้ในการแต่งตั้งคณะสงฆ์ผู้บริหารระดับต่างๆ พระภิกษุผู้ทรงคุณวุฒิทางเปรียญธรรม ย่อมจะได้รับการ พิจารณาก่อน จึงไม่เป็นที่สงสัยเลยว่า พระภิกษุสงฆ์หรือ พระมหาเถระผู้ที่มีบทบาทในการบริหารและปกครองคณะ สงฆ์ไทย ล้วนเป็นพระมหาเปรียญ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเปรียญ ระดับสูงถึง ๙ ประโยค เพราะฉะนั้น เหล่าทายกทายิกา อุบาสก อุบาสิกาทั้งหลาย ผู้ห่วงใยอนาคตของพระพุทธ ศาสนา ต่างปรารถนาที่จะเห็นพระมหาเปรียญบังเกิดชั้นใน สังฆมณฑลเป็นจำนวนมาก กระแสวิกฤติศรัทธาของชาวพุทธในแต่ละครั้ง ล้วน เกิดจากผู้ไม่รู้ในพระธรรมคำสอนอย่างถ่องแท้ มาทำให้มัว หมอง อีกทั้งหากพระภิกษุผู้มุ่งมั่นพากเพียรจนได้เป็นพระ มหาเปรียญ ด้วยความสนับสนุนและศรัทธาของสาธุชน หากคิดหวังเพียงให้ได้คุณวุฒิเพื่อก้าวไปสู่การดำเนินชีวิตใน เส้นทางสน ก็เป็นที่น่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง ทำให้เกิดปรา กฏการณ์ “มันสมองลอง” คือวงการสงฆ์ต้องสูญเสียบุค ลากรที่เพียบพร้อมทั้งคุณวุฒิและวัยวุฒิ เพราะสังฆมณฑล ไม่เพียงต้องการ “ผู้รู้” หากยังต้องการ “ผู้ทำได้” เพื่อช่วย กันสืบอายุพระพุทธศาสนาให้ยืนยาวนานต่อไป อนาคตของพระพุทธศาสนา ปัจจุบันบ้านเมืองและโลกของเรากำลังเปลี่ยนแปลงไป อย่างรวดเร็ว ค่านิยมและทัศนคติของผู้คนในสังคมเริ่มผิด แปลกไปจากเดิม วัฒนธรรมและวิถีชีวิตแบบใหม่ได้แทรก ซึมเข้ามาสู่วิถีชีวิตคนไทยทุกขณะ ยิ่งบ้านเมืองเจริญก้าวหน้า ทางด้านวัตถุมากมายเพียงใด พระพุทธศาสนาก็ย่อมต้อง การบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถ และมีความเสียสละ เป็นจำนวนมาก ในขณะที่สังคมกำลังมุ่งแข่งขันกันทางด้าน วัตถุ พยายามจะช่วงชิงให้ได้มาซึ่งความมั่งคั่งแก่ตนเอง ก็ ยิ่งจะมองเห็นผู้ที่เสียสละและเห็นแก่ส่วนรวมกลายเป็นคน แปลกประหลาดไปเท่านั้น เพราะทุกคนต่างมุ่งเอาตัวรอด ในขณะที่ปากเรียกร้องการเห็นแก่ส่วนรวม สิ่งนี้จึงเป็นสิ่งที่ น่าท้าทายผู้มีจิตใจเด็ดเดี่ยวทั้งหลายที่จะหาญกล้าอุทิศตนเพื่อ พระพุทธศาสนา เพื่อความสุขสงบของสังคมอย่างแท้จริง เพราะไม่มีเพศภาวะใดที่จะสูงส่ง เหมาะสม ขณะเดียวกันก็ เป็นสัญลักษณ์ตัวแทนแห่งพระพุทธศาสนาเท่ากับพระภิกษุ สงฆ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระมหาเปรียญจะต้องเป็นผู้อุทิศ อ่านต่อหน้า ๑® กัลยาณมิตร ๗๔ พฤษภาคม ๒๕๔๐