การทำบุญและการสร้างบารมี : หน้า 86/132

สัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสสอนวิธีแก้ไว้ให้ ด้วย ก็ยังไม่ยอมทำตาม ไฟไหม้ตัว เองอยู่มีผู้บอกให้หยิบน้ำราดดับไฟซะ ไม่หยิบสักที ได้แต่ดิ้นเร่าๆ ร้องว่า ร้อน ร้อน อยู่นั่นแหละ แถมยังไปหา สิ่งอื่นที่ดับไฟไม่ได้มาใช้ มันก็เหมือน ที่นักวิชาการชาวโลกที่ช่วยกันคิด วิชาการใหม่ๆ ที่ไม่แก้ปัญหานั่น แหละขึ้นมา เป็นวิชาขวางทางแก้ ปัญหาจริงๆ วิชาในโลกนี้แก้ความ ทุกข์ในตัวเรา โดยเฉพาะความทุกข์ พื้นฐาน เกิด แก่ เจ็บ ตายไม่ได้ ไม่ ว่าวิชานั้นจะยิ่งใหญ่วิเศษแค่ไหน กล่อมประสาทเป็นที่พึ่ง ป่าจึงขอชวนคุณว่า ถ้าเป็นวิชาพวกนี้แล้ว คุณกะป่าไม่ต้องไปตื่นเต้นกับเขาเลย นี่ถ้าได้รับทำบุญไว้ ยังได้มีที่พึ่งให้ ค่ะ เรามาตั้งหน้าศึกษาเล่าเรียนและปฏิบัติตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเรา นึกถึง ถ้าทำบุญตอนนี้ ก็คงไม่รับรู้อะไร ดีที่สุด เป็นวิชาชั้นยอดเยี่ยมไม่มีวิชาอะไรในโลกเสมอเหมือน วิชาของพระพุทธเจ้า อนุโมทนาก็ไม่ได้ ทำเองก็ไม่ได้ เพราะ ของเราสร้างร่างกายที่สมบูรณ์สวยงามข้ามภพข้ามชาติให้เรายังได้ ไม่ต้องโคลนนิ่ง ขาดสติและความว่าไปแล้ว ซึ่งทำได้แค่ชาติเดียว แล้วก็เสี่ยงต่อเรื่องยุ่งเหยิงทั้งหลายที่จะตามมา การทำความสะอาดจิตใจของเราให้กิเลสต่างๆ หมดลงๆ จิตใจนั่นแหละจะเป็น เล่าเป็นตัวอย่างให้ฟังค่ะ เผื่อจะมี ใครผัดบุญ ไม่ยอมทำเสียที จะได้คิดขึ้น พลังสร้างรูปร่างกายที่ดีงามให้ กิเลสน้อยเท่าไหร่ กายยิ่งงดงามสมบูรณ์มากขึ้นเท่านั้น มาบ้าง แม้จะไม่ถึงกับหลงเลอะเลือน ถ้าไม่มีกิเลสเหลืออยู่เลย กายก็งามเป็นพิมพ์เดียวกับลักษณะมหาบุรุษ อย่างพระธรรม กายในพระนิพพาน เป็นสุดยอดความงามของมนุษย์ ขาดสติอย่างรายที่เล่าถึงอยู่ แต่เราก็อาจ ตายด้วยอุบัติเหตุร้อยกับแปดอย่าง อะไร พระธรรมกายจะงามเหมือนกันหมดทุกพระองค์แค่ไหน ก็ยังต่างกันด้วยบุญ ก็ได้ จริงมั้ยคะ ท้ายที่สุด อย่าลืมไปร่วม ด้วยบารมี ด้วยรัศมี ด้วยกำลัง ด้วยฤทธิ์ และอำนาจสิทธิเฉียบขาด ฯลฯ ส่วนที่ต่าง งานบุญวันวิสาขบูชากันค่ะ กันเหล่านี้เป็นสิ่งที่ได้มาจากการสั่งสมกุศลกรรมครั้งสมัยสร้างบารมีก่อนเป็นพระธรรมกาย เราจึงควรสนใจเรื่องการสร้างบารมีเป็นดีที่สุด อย่ารอชักช้าอาจสายเกินไป อายุ มนุษย์สั้นนัก น้อยนัก ตายได้ตลอดเวลา ป้าจะยกตัวอย่างหญิงชราข้างบ้านป่าให้ฟัง ป้าเคยชวนสร้างพระธรรมกายประจําตัวเมื่อปี ๒๕๓๘; ท่านก็เติมใจดี บอกว่าจะ รวบรวมเงินทำบุญให้ได้ครบหมื่นจึงทำ ไม่ยอมผ่อนส่ง ป่าก็คอยแล้วคอยเล่าเสาแต่คอย หมั่นคุยอานิสงส์ผลบุญที่เกิดแก่คนนั้นคนนี้ให้ฟังอยู่เสมอ ท่านก็ยังเฉยๆ คงเห็นว่า ธรรมกายเจดีย์ของเรายังไม่เสร็จ ตอนนี้ป่าหมดหวังเสียแล้วท่าน “หลง” ไม่รู้เรื่อง ว่าอะไรๆ ไม่ได้ แม้แต่คนใน ครอบครัว กลัวแต่เรื่องจะมีคนมาจับตัว คอยหนีซ่อนตัว กลัวนั่นกลัวนี่ ท้ายที่สุดไม่ หลับไม่นอนทั้งวันทั้งคืน ร่างกายผ่ายผอม เรื่องทำบุญสร้างพระก็ต้องเลิกล้มไป เพราะคนในบ้านค่อนข้างตระหนี่จัด สุดทนทางช่วยเหลือ ตอนนี้ต้องอาศัยกินยา กัลยาณมิตร ๘๔ พฤษภาคม ๒๕๔๐ สะ-หวัด-ดี