การแพร่กระจายของพระพุทธศาสนาในสุวรรณภูมิ : หน้า 48/132

ส่งสมณทูตออกไปประกาศพระศาสนาในส่วนต่างๆ ของโลก หลายแห่งทั้งในยุโรปและเอเชีย ในสมัยโบราณเรามักเรียก ถิ่นตะวันออกอันประกอบด้วย มอญ พม่า ไทย เขมร ลาว ว่า “สุวรรณภูมิ” มีการแย้งสถานที่กันอยู่ ไทยว่าอยู่แถวสุ พรรณภูมิ มอญว่าอยู่เมืองสะเทิมหรือสุธรรมดี เมาะตะมะ หรือมติมานคร ซึ่งดินแดนเหล่านี้สมณทูตของพระเจ้าอโศก มหาราช ๒ รูปคือ พระโสณเถระ และพระอุตรเถระ นำ ศาสนามาสุวรรณภูมิ ซึ่งเรื่องนี้แต่ละประเทศว่าประเทศของ ตนเป็นสุวรรณภูมิ ทางมาของพระไตรปิฎกสู่ล้านนา ©.จากตำนานพระเจ้าเลียบโลก ตำนานจามเทวีวงศ์ ตำนานพระธาตุดอยตุง เป็นต้น ด้วนแต่กล่าวว่าพระพุทธ เจ้าและพระอรหันต์ เสด็จมาโปรดบุรุษสตรีเจ้าของสถานที่ และทรงฝากพระบรมสารีริกธาตุไว้ ๒. นานการสังคายนากล่าวว่า ในสมัยพระเจ้าอโศก มหาราชได้ส่งสมณทูตมาสู่โยนกประเทศ เชื่อกันว่า ได้แก่ โยนกนาคพันธ์ หรือโยนกนาคนคร ต่อมาคือ เชียงแสน ซึ่งก็สร้างสมัยพญาแสนภู กษัตริย์ด้านนา เข้าใจว่าเป็นก่อน นั้น เรื่องศาสนาพระไตรปิฎกมาสู่โยนกนี้ ท่านที่อ่านตำ นานอื่นกล่าวว่า หมายถึงดินแดนของยุโรปบางประเทศคือ กริกโบราณ การสังคายนาครั้งที่ 4 ที่เรียกกันว่า อัฐมสังคายนา, ณ วัดไพธาราม มหาวิหารหรือ วัดพระเจดีย์เจ็ดยอด ปายพระสงฆ์มีพระธรรมทินเถระ วัดปาตาลน้อย เป็นประธานสงฆ์ และมีพระเจ้าศรีธรรมติโลกราช เป็น องค์อัครศาสนูปถัมภกในการ ย ย สังคายนาครั้งนั้น เวลาแห่งการ สังคายนา อพุทธสักราช ๒๐๒๐ กัลยาณมิตร ต.นักประวัติศาตร์ศาสนาบางท่านกล่าวว่า พุทธ- ศาสนาแผ่เข้ามาทางจีน ผ่านแดนสิบสองปันนาและไทยใต้ คงหมายถึงรัฐฉานของพม่าในปัจจุบัน และบางท่านว่าเป็น ศาสนาฝ่ายมหายาน เพราะเครื่องสมณบริขารของสมัย โบราณล้านนามี หมวก ไม้เท้า รองเท้า ลูกประคำ อยู่ในบริ ขารด้วย ๔.ล้านนาได้รับปิฎกธรรมมาจากมอญ-ละโว้ ซึ่งเรียก กันอีกอย่างหนึ่งว่า ทวาราวดี-หริภุญชัย ในตำนานจามเทวี กล่าวว่า พระนางจามเทวีได้นำพระสงฆ์จำนวน ๕๐๐รูป พร้อมด้วยปิฎกธรรมมาสู่นครหริภุญชัย ซึ่งปรากฏในตำนาน เมืองลำพูน และในจามเทวีวงศ์ ๕.พระศาสนาและพระไตรปิฎกธรรมเข้ามาสู่ล้านนา ทางเมืองตากผ่านเข้ามาจากเมืองมอญ เนื่องจากเมืองตักก สิลา ที่เรียกชื่อเมืองตากว่าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้าน นาโบราณ แม้ตำนานพระแก่นจันทน์แดงก็กล่าวถึงการเข้า มาของพระไตรปิฎกธรรม 5.พระมหาสมณะ และพระสงฆ์จากสุโขทัย ซึ่งเป็น พระสงฆ์ในลัทธิมอญนำพระไตรปิฎกธรรมเข้ามาสู่ล้านนา สมัยพญากือนาธรรมิกราช ของราชวงศ์มังราย ปรากฏชัด ในศิลาจารึกวัดพระยืนลำพูน ๓. พระสงฆ์ด้านนาในสมัยพญาสามส่งแถน พญาดี โลกราช และสมัยพญาเมืองแก้ว ได้ออกไปศึกษาพระไตร ปิฎกธรรมในลังกาทวีป จนมีความรู้และนำมาเผยแพร่ใน ล้านนาไทยและประเทศข้างเคียง ซึ่งปรากฏหลักฐานใน ประวัติศาสตร์ทางศาสนาเช่น ชินกาลมาลีปกรณ์ ที่รจนา โดยพระรัตนปัญญาเถร เป็นต้น ด ยุคทองของพระไตรปิฎกและศาสนาในล้านนายุคที่ 1 รัชสมัยพญาดีโลกราชมีพระบรมเดชานุภาพมากใน ด้านการทหาร การเมือง โดยเฉพาะด้านพระศาสนา มีพระ สงฆ์ที่เฉลียวฉลาด และเป็นผู้ชุรงพระไตรปิฎกจำนวนมาก อยู่ในด้านนา จนสามารถทำการสังคายนาครั้งที่ 4 ที่เรียก กันว่า “อัฐมสังคายนา” ขึ้น ณ วัดโพธารามมหาวิหารหรือ วัดพระเจดีย์เจ็ดยอด ฝ่ายพระสงฆ์มีพระธรรมทินเถระ วัดป่าตาลน้อย เป็นประธานสงฆ์ และมีพระเจ้าศรีสุธรรม ดิโลกราช เป็นองค์อัครศาสนูปถัมภกในการสังคายนาครั้ง นั้น เวลาแห่งการสังคายนาคือ พุทธศักราช ๒๐๒ ทรง พฤษภาคม ๒๕๔๐