การเตรียมตัวรับมือพายุ : หน้า 119/132

“ศูนย์กลางของพายุห่างจาก การตัดสินใจของกันตัง ทุกคนเชื่อฟัง เราไม่ถึง ๑๒๐ ไมล์นี้แล้ว เราว่าเตือน ให้ทุกคนระวังตัวไว้จะดีกว่า อย่ามัว อวดเก่งกันอยู่เลย” เรือใหญ่ไหวโคลง เมื่อพายุใหญ่ ตามข้อตกลงที่ให้กันไว้ตั้งแต่ต้น เมื่อ ลงเรือลำเดียวกันแล้ว การฟังกันเป็น สิ่งล่า กัญ เพราะหากมีใครสักคนฝา ฝนคำสั่งในภาวะฉุกเฉินเช่นนี้ ก็จะ โหมเข้าหาพาคลื่นลูกโตความสูงไม่ เหมือนเป็นตัวถ่วงให้แก่ทุกคน เพราะ น้อยกว่า 2-3 เมตร เข้าชัดเต็มๆ กลางท่าเรือ ซ้ำร้ายยังผนวกกับคลื่น ใต้นาทางกราบเรือด้านซ้ายทำให้เรือ สั่นน่ากลัวอับปาง “เปลี่ยนทิศทางเรือด่วน เอาหัว เรือเข้าสู้คลื่นไว้ ตัดไปด้านหลังของ พายุ รอให้พายุสงบก่อนแล้วค่อยกลับ มาทิศทางเดิม” ค่าสั่งเฉียบขาดจาก ต้องคอยมาดูแลแก้ปัญหา ปรับความ เข้าใจให้ตรงกัน ทำให้เสียเวลาในการ เดินทางไปข้างหน้า ทุกคนตั้งสติมั่น หาวิธีประคับ ประคองเรือสู้คลื่นยักษ์ สักพักได้ยิน เสียงหวอ บอกสัญญาณอันตราย “มีอะไรเกิดขึ้น”เสียงถามเกือบ พร้อมกัน 2. กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๕๐ ๑๗ “น่าเข้าระวางหัวเรือสูงถึง ๒ เมตรแล้ว” “น่าเข้าเรือ” อุทานเป็นเสียง เดียวกัน ใครบางคนสบถออกอากาศ ต" “คลื่นสูงขนาด 1 เมตรอย่างนี้ก็น่าอยู่ หรอก” ใครอีกคนพึมพำ “เราก็ลืมไปว่า วิทยาการ ก้าวหน้าก็จริง แต่พาหนะของเราเป็น รุ่นโบราณจากพิพิธภัณฑ์กาลเวลา” “ก็ใครจะไปคาดคิดว่าอันตราย จะมีข้างหน้า” “เรารู้ มีคนเตือนเราแล้ว แต่ ความตั้งใจของเรายิ่งใหญ่กว่าที่ใครจะ มาห้ามได้ เราเลยไม่ได้บอกให้ใครรู้ ด้วย” ญามินทร์ทะลุกลางปล้องขึ้นมา เสียงถอนหายใจอีกเป็นคำรบ “อย่ามัวเสียเวลาโทษใครอยู่เลย เราหาทางแก้ปัญหาดีกว่า เพราะถึงรู้ ว่าจะต้องเจอกับอะไร เชื่อเถอะพวก เราก็ต้องมา เพราะตั้งใจกันแน่วแน่ แล้ว” กันตังสรุปเพื่อไม่ให้เกิดข้อพิพาท ในหมู่คณะ เสียงพูดสงบลง ความ เงียบเข้ามาครอบง่า “เราวัดนาออกกันเถอะ คงพอ ขะลอเวลาได้” เสียงบอกทิศทางที่มาของน่า ก่อนทุกคนจะพร้อมใจกันไปถึงที่นั่น โดยไม่รอช้า แม้รู้ว่าความพยายามที่ ทำไปจะไม่ส่งผลเท่าไร แต่ความร่วม ใจของทุกคน ดูเหมือนจะเป็นกำลังใจ ให้กันและกันได้เป็นอย่างดี ไม่มีใคร โทษใคร ไม่มีใครท้อแท้ หรือท้อถอย