การปฏิบัติเมตตาพรหมวิหาร : หน้า 22/132

บ สู่เป็นเมธี จึงมนสิการกำหนดไว้ใน นี้แล้ว จับเอาหลักเสียให้ได้ ได้สัก นี่ทำให้มีเป็นธรรมกายชึ้นนั่นน่ะเป็น ใจของตนทุกส่วนหน้า ถ้าผู้ใดประฯ อย่างใดอย่างหนึ่งก็ใช้ได้ ได้ธรรม แก่นสาระของต้นไม้นั้นในพระพุทธ พฤติปฏิบัติได้ในเมตตาพรหมวิหาร กายแล้วจะให้อัศจรรย์อย่างไร ก็ ศาสนาเรียกว่าเป็นแก่นแน่นหนาที ดังกล่าวแล้วนี้ ย่อมไม่เข้าถึงซึ่ง เมตตาพรหมวิหารตั้งเข้าไปข์ จะ เดียว ได้ชื่อว่ายึดไว้ได้ซึ่งแก่นสาร ความนอนในครรภ์อีกโดยแท้ทีเดียว เป็นอัศจรรย์นัก ตั้งเมตตาพรหม ของตนทีเดียวอาทยิสารเมวอตุดโน แตกกายทำลายขันธ์แล้ว เป็น วิหารดังกล่าวแล้วทุกประการ นั่น ยึดไว้ได้ซึ่งแก่นสาว ของตนทีเดียว พระโสดาบันเข้าดึงซึ่งความนอนใน แหละจะเลิศประเสริฐเป็นมหัศจรรย์ ครรภ์อีกก็ชาติเดียวเท่านั้น ได้ไป เป็นพระสกทาคา อนาคา อรหัต ที เดียว เรียกว่า เอกพีซี ชาติเดียว ตายทีเดียว ไม่กลับมานอนในครรภ์ ในกามภพอีกต่อไป วันนี้ก็ได้ชื่อว่า เพราะอานิสงส์เมตตาส่งให้ ถ้าว่า ใดทำใจได้เช่นนี้ นั้นได้ชื่อว่าเป็นที่ ไหว้ที่บูชาของมหาชนคนทั้งหลาย เรื่องนี้ปรากฏอยู่ครั้งในตอน ไม่ช้านัก เขาเล่าลือในเมืองเชียง- ใหม่ พระศรีวิชัย (ครูบาศรีวิชัย) ประกอบเมตตาพรหมวิหารเป็นอย่าง นี้แหละ แกจะทำอะไรเป็นสำเร็จ หมดทุกประการ สูมีปรีชาญาณเช่น นั้น มนสิการกำหนดไว้ในใจของตน ทุกถ้วนหน้า วัดปากน้ำถ้าจะพลิก นักแต่ว่าพึง พรหมวิหารนี้จะท่าสัก เท่าหนึ่งเท่าใด แค่ที่สุดก็เป็นพระ โสดาบันเท่านั้น จะเกินพระโสดา บันไปไม่ได้ ท่านวางหลักไว้เท่านั้น ถ้าจะทำไปทางอื่นสูงขึ้นไปกว่านี้ก็ ยังเป็นสกทาคา อนาคา อรหัตชิ้น ไปได้สูงกว่านี้ จะมัวเพลินอยู่ไม่ได้ พระพุทธศาสนา ท่านอุปมาเหมือน ต้นไม้ใหญ่สมบูรณ์ด้วยไปแก่ อ่อน ดอก ผล ที่นกประชุมชนต้องการได้ ทั้งนั้น ถ้าว่าคนไม่มีปัญญาเข้ามาใน พระธรรมวินัยของพระศาสดา ก็มัว รับประทานใบไม้นะ อ่อนแก่ตาม ประสงค์ของตัว นี่คนมีปัญญาน้อย คนไม่มีปัญญา ถ้าคนมีปัญญาแล้วก็ วิชชานี้ ก็จะใช้จิตอย่างนี้ก็ไม่ยาก อ้อเป็นตามธรรมดาพระพุทธศาสนา มีจำนวนสูรู้ในทางธรรม ปฏิบัติใช้ สมบูรณ์บริบูรณ์ด้วยลาภสักการะ จิตเป็น ๐๕๐กว่าคนแล้ว ในพวก ยากนัก ถ้าว่าท่าจิตยังไม่เป็นแล้วก็ เมื่อได้ธรรมกายแล้ว ท่าธรรมกาย นั้นให้เป็นพระโสดา ปัตติมรรค โสดาปัตติผล สกทาคามีมรรค สกทาคามีผล อนาคามิมรรค อนา คามีผล อรหัตมรรค อรหัตผล เป็น สำรับขึ้นไป ได้ชื่ออย่างนี้ พบแก่น สารในพระธรรมวินัยของพระบรม ศาสดาแท้พ งแสดงมา เหตุนี้แลที่ได้ชี้แจงแสด ในท้ายของกรณียเมตตสูตรนี้ ตาม วาระพระบาลีคลี่ความเป็นสยาม ภาษา ดามมตยาธิบาย พอสมควร แก่เวลา เอเดน สัจจวชเชน ด้วย อำนาจความสัจที่ได้อ้างธรรมปฏิบัติ ตั้งแต่ต้นจนอวสานนี้ สทา โสต ภวมทุ เต ขอความสุขสวัสดีจง บังเกิดมีแก่ท่านทั้งหลาย บรรดา มาสโมสรในสถานที่นี้ทุกถ้วนหน้า อาตมภาพ ชี้แจงแสดงมาพอสมควร ต่างๆ เต็มอยู่ในพระพุทธศาสนานี้ แก่เวลา สมมุติว่ายุติธรรมีกถาโดย เหล่านี้พอท่าเข้า ก็เป็นทุกคนไม่สู้ ใครมาอยู่ในพระพุทธศาสนานี้ไม่ อรรถนิยมความเพียงเท่านี้ ต้องทำนา ท่าเรือก ท่าสวน ค้าขาย เอว ก็มีด้วยประการฉะนี้ ท่ายากอยู่ ในเมตตาพรหมวิหารนี้ แต่อย่างหนึ่งอย่างใด ในพระพุทธ ไม่ใช่เป็นของทำง่าย พระพุทธ ศาสนามีบริบูรณ์ด้วยข้าวปลาธัญญา ศาสนาต้องประสงค์อย่างนี้นะ ถ้า หารทั้งนั้น ไม่ขาดตกบกพร่องอย่าง เราเป็นผู้มีปัญญาฉลาดมาพบพระ- ใด ถ้ามัวเพลินแต่กินแต่นอนเสีย พุทธศาสนาเป็นหลักของวิชชาเช่น เช่นนี้มรรคผลก็ไม่ได้ เสียเวลาไป กัลยาณมิตร ๒๐ พฤษภาคม ๒๕๔๖