การเดินทางในทะเล : หน้า 118/132

เมื่อลงเอลาวเดียวกันแล้ว การ งกันเป้นสิ่งสาวกัญ เพราะหากมีใครลักคน ล่าวมีนค่า สิ่งในภาวะฉุกเฉิน เช่นนี้ก็จะเหมือนเป็น ตัวถ่วงให้แก่ทุกคน เพราะก้อง คอยมาดูแลแส้ปัญหา ปรับความเข้าใจให้ตรงกัน ล่าวให้สียเวลาในการเดินทาง ไปล้างหล้า “เราอยากรู้การดำรงชีพของ แล้วทำไมเราและผองเพื่อนซึ่งมีความรู้ เจ้ารู้มั้ยว่าเราเหนื่อยเต็มทนแล้วกับ การคอยปกป้องคุ้มภัยให้เจ้า” “วิทยาการสมัยนี้ออกก้าวหน้า กว่าสมัยก่อน เมื่อก่อนเขายังไปกันได้ คนในสมัยก่อนแค่นั้นเอง คิดดูลิท้อง สมัยใหม่ออกท่วมหัวจะไปไม่ได้ ลองดู มากมาย เขาเดินทางกันได้อย่างไรทุก เมื่อเชื่อวัน” ญามินทร์เถียงอย่างเอา ชนะ “ให้เราไปเถอะนะ เราอยากรู้” ทะเลออกกว้างใหญ่ มีภัยอันตราย น่า...ลองไม่เชื่อดูสักครั้ง” “เราก็คงขัดเจ้าไม่ได้อีกตามเคย แต่เราขอเตือนอะไรเจ้าอย่างหนึ่ง” “อะไรหรือท่านทวด”ญามินทร์ ร้องถามในความสลัวลางของความ รู้สึกกึ่งเคลื้มดั่งฝัน “อันตรายใต้น้ำนิ่งนั้นไม่ว่าอดีต หรือปัจจุบันก็มิได้ต่างกันเลย” “โอย...ช่วยด้วย” ญามินทร์ ร้องเสียงหลง ผุดกายลุกขึ้นนั่งด้วยหัว ใจเต้นแรง เป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนแล้วที่ เธอฝันถึงชายชราผมขาวคนนี้ คนที่ เธอเรียกว่าท่านทวด คงเป็นใครสักคน เรือพาณิชย์ลำใหญ่แล่นไปใน ท้องทะเลสีครามตามบัญชาการของผู้ การเรือกำมะลอ... กันตั้งวางมาดผู้ บังคับการได้อย่างองอาจ “มีอะไรขัดข้องประการใด อย่าลืมแจ้งเป็นระยะ ๆ” “ทราบ” โอมอินทร์ตอบสั้นๆ ..ขณะนี้เรือของเราอยู่ละติจูด 21.5 ผ ลองดิจูด 117.5 & สัญญาณ รับคลื่นบอกว่าขณะนี้กำลังเกิดพายุ ดีเปรสชั่นขึ้นที่ปลายเกาะลานชา พายุ กำลังเคลื่อนตัวไปทาง ผม ด้วย ความเร็ว ๑ น้อยครับ เสียง รายงานนี้มีในอีก ๒๐นาทีต่อมา “อย่าประมาท ลองติดตาม ที่คอยตามดูแลเธอ เพราะหลายครั้งที่ พายุลูกนี้ไปเรื่อยๆ อย่าให้คลาดการ ค่าเตือนในฝันดั่งจะเป็นลางสังหรณ์ให้ รับรู้ บางทีเราอาจจะได้มีประสบ ญามินทร์ได้ฉุกคิดทบทวนอีกครั้งก่อน การณ์แปลกใหม่กันบ้างก็ได้” ผู้การ ตัดสินใจท่าอะไร และนั่นก็คือความ พูดอย่างนึกสนุก รอดปลอดภัยของเธอตั้งแต่เล็กจนโต ญามินทร์สลัดความกลัวออก “พายุโหมตัวแรงขึ้น กลายเป็น พายุโซนร้อนแล้วผู้การ” ญามินทร์ จากหัวใจ เรื่องอะไรจะเชื่อเรื่องลาง รายงาน สังหรณ์ แม้สัมผัสพิเศษเหล่านี้จะติด ตัวมาอย่างไม่สามารถจะอธิบายให้ ใครเข้าใจได้ก็เถอะ แต่ที่ผ่านมาเธอก็ “อย่าปอดไปญามินทร์ อัน ตรายจะไม่มีหากเราไม่วาดภาพให้เลว ร้ายจนขาดสติ” เสียงแทรกเข้ามาได้ แอบเชื่อความเร้นลับนี้มาตลอด แม้ไม่ ยินกันทั่วว่าเรือ ทั้งคนที่อยู่ชั้นบน เอ่ยปากบอกใคร แค่คราวนี้ ห้องเครื่อง หรืออับเฉาเรือ กัลยาณมิตร พฤษภTMม ๒๕๔๐