ปฏิจจสมุปบาท : หน้า 109/132

|| O[วเวธวิโร โก 50 øllooธร เก เห© Oonon, ผห©ก 1.TO ธนOoMo [วโ©OOn©O เห© 000เก ol Depenoon, Ong!not!on, เหol 1-10 o!o! nol slot ผแห (ฐกoton.© เวน ผแห่ ony one เก เห© โก!oo!© รนon 05 ฬแห เ©©แกฐ OOผก lo o1ooฐ©, o©olk, somos. เฉโกอกเฉlon, (วo!ก, ฐโ!ol on 0©5(20!1. (มีหลักฐานปรากฏในพระไตรปิฎกหลายแห่ง ท่าให้เกิดอวิชชา แทนอวิชชาท่าให้เกิด สังขาร) OT เห©© เว©โกฐ ©โฉVIกฐ, เห©T@ 15 เ©©แกฐ” เกรเ©๐๐ ๐ เห©© เว©โกฐ เ©©แกฐ, เห©T© 15 ©Tovโกฐ (หรือ “เพราะมีตัณหาจึงทําให้เกิดเวทนา” แทน “เพราะมีเวทนาทำให้เกิดตัณหา” ได้ ซิครับ) เผธ!v© แก^5 OTe เกlorell©o. (ครับ ก็น่าจะได้ เพราะว่าทั้งสิบสองเหตุ ปัจจัยล้วนมีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์ซึ่งกัน ว่าเมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเทศนาเรื่อง ธะ 705, เหว 5 เว955 เวธ. ไหไร 15 ห©©0156 เหร ปฏิจจสมุปบาทนั้น พระองค์ไม่ได้ทรงเริ่มที่ อวิชชา แต่ทรงเริ่มที่เหตุปัจจัยข้อกลางๆ เช่น ทรงเริ่มจากเวทนา ลงไปถึง ชรา มรณะ ความ เศร้าโศก ความคร่ำครวญ ความทุกข์ ความ โทมนัส และความคับแค้นใจ) OOn©ก (ก) = พระไตรปิฎก วิวโก©แโก©5 1-1© วิเวโ©O ผแห่ ฉกy On© เก เห© โก!oo!© นาว Lo (notono© (บางครั้งพระองค์ก็เริ่มจากเหตุปัจจัยข้อ ขึ้นไปหาอวิชชา) กลางๆ ^ก0 50th©llโก©5 1-10 วิloTi©O ผแห่ 01005© ono o©olu, ©เo. นเว lo เจ๊ก Tono©. (และบางครั้งพระองค์ก็ทรงเริ่มจากชรามรณะ ฯลฯ ขึ้นไปถึงอวิชชา) ไห 5 เfo!00.05 เหol เล็กoron©© 15 not olฝo75 เห© ทโว๊+ oous©. (ทั้งนี้ย่อมแสดงว่าอวิชชามิได้เป็นเหตุปัจจัย แรกเสมอไป) At FoT เห!ร TeO50ก, พุธ โก!ฐห 5070©©no©กเ of inoflo! Loโกในแons ot565 เกoton©© Insloo ol "ohonoon on lanotanoo ฉ 56 โกอกเฉ! Loโกโฉแon5. (ถ้าอย่างนั้น เราก็อาจจะกล่าวว่า สังขาร และกัน) /ก/øโธ/O/ธ๘ (๑๘); กัน = สัมพันธ์ซึ่งกันและ /\แ เห© แก^5 Ote siiกบแฉก๐๐u57เห® 0ฉน565 ฉก0 ©©©l5©t On© ฉกอเห©T (เหตุปัจจัยทั้งหมดย่อมเป็นเหตุและผล ของกันและกันพร้อมกันไปในขณะเดียวกัน) ร/โทน//Oกธ©นรู// (ond) เกิดขึ้นพร้อมกัน Depeno©nt OT1ฐโกนแjon โกฉ ห® ©o โก!วOT©O lo on ©no!©55 ToนกO otoin, ก๐ แก^ ol ผๅเok oon เว© oon5.o©teO 05 เห© แĪ5LOT เห© lost. (ปฏิจจสมุปบาทนี้อาจเปรียบได้กับโซ่ที่ต่อ กันเป็นวงกลม ซึ่งหาไม่ได้ว่าห่วงโซ่ใดเป็น ห่วงต้นหรือปลาย) กัลยาณมิตร ๑๐๗ พฤษภาคม ๒๕๔๐