การรักษาใจในยามเจ็บป่วย : หน้า 99/132

ซากคนไจลูกที่รักแม่มากที่สุดใปสเต นุ่นลูกรัก กว่าแม่จะตอบจดหมายฉบับนี้ได้ออกจะล่าช้าสัก หน่อยนะจ๊ะ เพราะแม่เพิ่งหายจากอาการปวดขาทั้ง ๒ ข้าง ไม่รู้ว่านั่งทํางานในท่าที่ผิดหรืออย่างไร พอลุกขึ้นมาเท่านั้น ก็รู้สึกขาชาเป็นเหน็บแบบปวดๆ หนึบๆ ก้าวขาแทบไม่ออก ปรากฏว่า คืนนั้นและคืนต่อมา ๒ คืน นอนไม่หลับ เพราะอาการปวดยิ่งเป็นเพิ่มขึ้น แม่นึกว่าเป็นเหน็บชา แล้วเดี๋ยวคงหายไปเองแบบที่เคยเป็น แต่คราวนี้ไม่เป็น อย่างนั้น อาการปวดยิ่งเพิ่มขึ้นแถมเป็นขยับขึ้นมาที่ บริเวณสะโพกด้วย แล้วยังที่แขนทั้งสองข้างก็มีอาการเป็น เหน็บชาที่ปลายมือ เป็นแบบข้ามวันข้ามคืน ทำให้แม่คิด ว่าอาการแบบนี้คงจะไม่ธรรมดา หรือเราจะเป็นอัมพาต เข้าแล้ว ทำ ให้ใจคอไม่ดี แม่ปวดมากเลยจนน้ำตาไหล ไม่ เคยปวดขนาดนี้ ปวดแบบน้องๆ ปวดท้องเวลาจะคลอด อย่างนั้นแหละ แม่ริบหลับตาใจจรดกลางองค์พระ ขอเอาใจมุด เข้าไปในกลางองค์พระก่อนที่ความฟุ้งซ่านของใจจะกำเริบ มากขึ้น เพราะแม่รู้ว่าเวลาเราเจ็บป่วย ใจของเราก็พลอย จะป่วยตามไปได้ ใจมันจะรู้สึกว้าเหว่เศร้าหมองไม่สบาย พฤษภาคม ๒๕๔๐ ยิ่งกว่ากาย ถ้าเรารู้ทันใจของเราก็ต้องรีบแก้ไขโดยเอาใจ จรดดิ่งเข้าไว้ตรงกลาง ใจเราต้องการการเยียวยารักษา เช่นเดียวกับกายหยาบที่ต้องการหมอมาเยียวยารักษา ที่ที่ ดีที่สุดที่ใจจะได้รับการรักษาคือตรงกลางที่ศูนย์กลางกาย นั่นแหละ ที่ที่เราจะได้พบองค์พระซึ่งท่านไม่เคยทอดทิ้ง เราเลย ไม่ว่ายามแข็งแรงหรือยามเจ็บไข้ได้ป่วย ท่านก็อยู่ ของท่านอย่างนั้นอยู่แล้ว เราเพียงแค่ทำ ใจหยุดเข้าไปภายใน ก็จะได้พบที่พึ่งที่ระลึกของเราได้แน่นอน บางครั้งเวลาอยู่ เงียบๆ คนเดียว ใจมันก็จะรำพึงขึ้นมาเองว่า เอ! ตอนนี้ เราอยู่คนเดียวจริงๆ หันไปไม่เห็นใครเลย คนที่เรารักก็ไม่ ได้อยู่ใกล้เราสักคนเดียว ยิ่งยามเจ็บป่วยแล้วหาใครสักคน ก็ไม่มี เพราะทุกอย่างก็เป็นไปตามโลกธรรมคือ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ไม่มีอะไรเที่ยงแท้แน่นอน มีเพียงพระ ธรรมกายภายในเท่านั้นที่เป็นที่พึ่งที่ระลึกอย่างแท้จริง ใจ แม่ก็จะพุ่งติดเข้าไปในกลาง องค์พระท่านก็พรั่งพรูออกมา เสมือนหนึ่งเตือนสติของเราไม่ให้ฟุ้งซ่าน ให้เราหมั่นรำลึก นึกถึงท่าน ก็จะพบท่านในกลางอย่างจริงแท้แน่นอน ใจ เราก็จะตระหนักขึ้นมาเองว่า นี่แหละคือสิ่งที่จริงแท้เป็น นิจจัง สุขัง และเป็นอัตตา พระธรรมกายคือสิ่งที่มีจริงมี 0 กัลยาณมิตร