การวิพากษ์วิจารณ์ยานพาหนะโบราณ : หน้า 117/132

จ้อกแจ้กของหมู่นักศึกษา ยังคงดังไปกับการวิพากษ์ วิจารณ์ยานพาหนะโบราณในพิพิธ ภัณฑ์ “กาลเวลา” “สมัยก่อนนั้นเราส่งสินค้าข้าม ประเทศด้วยเรือพาณิชย์นาวีขนาดใหญ่ ส่องไปในท้องทะเลหลวง” เลี้ยงคน บรรยายยืดยาว เชยไม่แท้ยานพาหนะ ที่ต้องดูแลรักษา ตั้งแต่ต้นมาแล้วที่ ต่อนัก” กันตังแกว่งปากเย้าเพื่อน “คราวนี้สร้างสรรค์โว้ย... ยืนยัน” ญามินทร์ท้าวสะเอวอย่าง พร้อมจะเอาเรื่อง “เช้า ไหนว่ามา” “ข้าว่าพวกเราน่าจะลองไปส่อง เรือพาณิชย์ข้ามประเทศดูบ้าง” “ฮา!.....” เสียงอุทานพร้อมกัน “นี่นะสร้างสรรค์ของนาย " เหล่านักศึกษาดูจะให้ความใส่ใจในค่า “ว่าแต่ว่าเราจะไปได้ยังไง ใน บรรยายน้อยกว่าการวิเคราะห์กันเอง เมื่อเราไม่มีเรือ” ชักมีคนเห็นด้วย “แปลกยังไง” “แปลกที่ว่าของมีค่าที่นี่ไม่มี ใครอยู่ดูแลอย่างเข้มงวดเหมือนที่อื่น” “เพราะมันไม่ใช่ของที่ใครจะ เอาทัดหูออกไปได้ง่ายๆ นะ อีก อย่างยุคเรา ก็รู้ๆ กันอยู่ว่า เรื่องชื่อนะ ไม่มีใครรู้อยู่แล้ว” “แน่นอน” เสียงรับค่าหนักแน่น น่าเชื่อถือ “เพราะพวกเราคือคนดีที่ โลกต้องการ” “ไม่เวอร์...ไม่ใช่ตามท” เสียงโห่ “แสดงว่าคนสมัยก่อนนอกจาก แสดงว่าความคิดคราวนี้เข้าเค้า เอียง รับเป็นการเย้าแหย่กันในหมู่เพื่อนฝูง จะเชยแล้วยังอดทน” กันดังสรุป เรียก ไปทางสร้างสรรค์ เสียงฮาครืนได้จากหมู่เพื่อน ผู้อาวุโส “ก็นี่ไง” ญามินทร์พยักเพยึดไป ขยับแว่นสายตามองเด็กรุ่นใหม่อย่าง ทางเรือพาณิชย์ตรงหน้า ในท้ายสุดก็ได้มีการติดต่อขอเช่าเรือ โบราณเพื่อสร้างประวัติปัจจุบันเพิ่มซ้ำ อีกครั้งซึ่งได้รับอนุญาตเป็นอย่างดี กว่าผมกระมัง อย่างนั้นผมขอตัว” ร่าง นั้นหันกลับไปอย่างแช่มช้าท่ามกลาง อยู่ต่อไป หากมีหนึ่งในกลุ่มนั้นที่มอง ยานพาหนะอย่างครุ่นคิด “เป็นอะไรไปวะ ญามินทรี อินทรีย์ตบบ่าเพื่อนหญิง ทำให้ ระอา พลางส่ายหน้า “ดูเหมือนพวกคุณจะรู้อะไรดี กุมขมับ “แกนี่น้า คิดอะไรกับเขาไม่ ความไม่ใส่ใจของเด็กทั้งกลุ่ม เลยไม่มี สนับสนุนอีกแล้ว คนพูดเหลียวซ้ายแล ใครได้รู้ว่าเพียงพริบตาเดียว ร่างนั้นได้ ขวามองไปรอบๆ “เอาไปไม่ยากหรอก กลืนหายไปกับความว่างเปล่าเลียแล้ว เสียงหัวเราะคิกคักอย่างคะนองยังคงมี หายเหงาแล้วจะเอามาคืน” คนพูดลาก “ไว้เป็นหน้าที่ของเราเองใน “เวร!” คนเห็นด้วยเมื่อครู่ยกมือ ความสนุกสนานตื่นเต้นบังเกิด ขึ้นแก่หมู่คณะ การเตรียมการส่อง เคยเข้าท่าเลย แหวกตลอด” “แต่เราว่าน่าสนนะ” มีคน ไม่ใช่ขโมยแต่เขาเรียกว่ายืมชั่วคราว เสียงอย่างเจ้าเล่ห์ เรียกเสียงฮือฮา จากเพื่อนได้อีกพัก ทะเลเป็นไปอย่างรอบคอบ มีการแบ่ง หน้าที่กันท่าอย่างเป็นกิจจลักษณะ ใครได้รับหน้าที่อะไรก็ทำหน้าที่ของ ตนเค็มกำลังความสามารถ โดยเริ่ม ตั้งแต่ไปศึกษาหาความรู้ในด้านนั้นๆ ไม่ว่าจะเป็น ต้นหน ต้นกล ผู้การเรือ หรือนายวิทยุ และมีฝ่ายติดต่อ ประสานงานกับเจ้าหน้าที่ศูนย์กลาง การเดินทางทางทะเลที่ควบคุมความ เรื่องเอาเรือออกไปจากที่นี่” ตามท้อาสา เป็นไปบนฝั่งเรียบร้อย ภายในเวลาไม่ ฝายนั้นสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เป็นอันว่าเกมคราวนี้มีคนอาสาร่วมลง นาน คณะเดินทางก็พร้อมที่จะออก “นายไม่คิดอย่างเราบ้างหรือ เรือล่าาเดียวกันหลายคน เดินทาง “คิดอุตริอะไรอีกล่ะ เอ็งนะ ไอ้ คิดแต่ละอย่างทําเพื่อนเสียคนมานัก ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เรื่องท่าป่วนน่ะเก่งเกินควรเกินคาด เฉลียวใจเอ่ยขึ้นหลังจากเสียเวลา เจ้านี่ช่างชนจริงๆ คิดท่าอะไรโดย พฤษภาคม ๒๕๔๐ 0 กัลยาณมิตร “นายว่าที่นี่แปลกมั้ย” ไวกูณฑ์ “อุตริอะไรขึ้นมาอีกล่ะญามินทร์ พละการไม่ปรึกษาหารือเราอีกแล้ว