การอ่านหนังสือธรรมะ : หน้า 97/132

ชิ!กดวงใจลูกที่รักแม่ม!กที่สุดในโอโ ฟังอีกทีคงไม่เป็นไรนะคะ แม้จะรู้สึก ว่าตัวนั่นเองอ่านหนังสือไม่เยอะมาก นะคะ แต่คนอื่นมักจะบอกว่า โอ้ย! อ่านเยอะไปหมดแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อน ก็จะอ่านทุกประเภท ทุกสถานที่ ทุก เวลาด้วย คุณแม่คงได้ อุ้ย! ลืมไปค่ะ ไม่ถึงกับทุกประเภท อันนี้เป็นความ บกพร่องอย่างหนึ่ง เพราะนั่นไม่เคย อ่านหนังสือธรรมะเอาเสียเลย อย่าง มากก็อ่านหนังสือชาดก แต่เดี๋ยวนี้ นุ่นฟังแล้วเกิดก่ากังใจเลยค่ะ และคิดได้ว่า ควรจะ พยายามไปจนกว่าจะสำเร็จ นุ่นชอบชาดกอยู่เรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อครั้งยังเป็นพระ โพธิสัตว์ ชาตินั้น พระองค์เกิดเป็นนางกระแต มีลูกอ่อน วันหนึ่ง น้ำท่วมค่ะ ลูกจึงตกลงไปในแม่น้ำ นางกระแตรัก และสงสารลูกมาก แต่ไม่รู้ว่าจะช่วยได้อย่างไร ในที่สุด ตัดสินใจว่า จะวิดน้ำในมหาสมุทรนี้ออกให้หมด จึงวิ่งไป ที่ทะเล เอาหางจุ่มลงไป แล้ววิ่งขึ้นมาสะบัดหางให้แท้ง ท่าอยู่อย่างนี้อยู่ ๗ วัน โดยไม่พักเลย ไม่กินข้าวไม่นอน พระอินทร์รู้เรื่องเข้าจึงแปลงกายมาเป็นคนธรรมดา มาพูด กับกระแตว่า เจ้าทำอะไรนะ นางกระแตก็เล่าเรื่องให้ฟัง พระอินทร์ก็บอกว่า เจ้านะ เลิกทำได้แล้ว ไม่มีประโยชน์ หรอก โง่จริงๆ กระแตเลยตอบกลับมาว่า เจ้าน่ะสิโง่แล้ว ยังขี้เกียจด้วย ไป! ไปไกลๆ เราจะไม่พูดกับคนอย่างเจ้า อีกแล้ว เลียเวลา พระอินทร์เห็นความเพียรของนางกระแต จึงช่วยลูกกลับคืนมาให้แม่กระแตได้สำเร็จค่ะ เรื่องนี้ทําให้น่นเห็นว่า ผู้ที่จะมาเป็นพระสัมมาสัม พุทธเจ้าได้ ใจจะต้องใหญ่มาก จนเห็นมหาสมุทรเล็กนิด เดียว พระโพธิสัตว์จะต้องใจกอปรไปด้วยความเพียรและ ความอดทนมาก คุณแม่อาจจะเคยฟังมาบ้างแล้ว นั่นไม่ แน่ใจว่าเคยเล่าเรื่องนี้ให้คุณแม่ฟังแล้วรึยัง ถ้าเคยเล่าแล้ว พฤษภาคม ๒๕๔๐ อ่านแต่หนังสือธรรมะแล้วค่ะ หนังสือ ประเภทอื่นไม่อ่านแล้ว เพราะเกรงว่า จะฟังค่ะ หลวงพ่อท่านไม่อยากให้ลูกๆ อ่านหนังสือไร้สาระด้วย ตอนนี้ฉันกำลังอ่านหนังสือ “มรดกธรรมของหลวงพ่อวัดปากน้ำฯ” เล่มใหญ่และหนา มากค่ะ อ่านไปได้นิดเดียวเอง จากการที่อ่านหนังสือ ทำให้ได้เห็นว่า คนบางคน เขารู้สึกว่า ชีวิตมนุษย์จริงๆ ต้องมีอะไรมากกว่านี้ เพียงแต่เขาไม่รู้ ทำให้เขาต้องจิน ตนาการขึ้นมาเอง เดาไปว่ามีสิ่งโน้นบ้างสิ่งนี้บ้าง มีคนอีก พวกหนึ่งก็รู้สึกว่า มนุษย์กำลังถูกบางสิ่งครอบตา มีสิ่งที่มี อำนาจ มีฤทธิ์เดชมากกว่าคนเรา แต่เขาก็ไม่รู้อีกเหมือน กันว่ามันคืออะไร ได้แต่จินตนาการไปเรื่อย นุ่นอ่านแล้วก็ เอ๊ะ... เหมือนเขาจะรู้ แต่ก็ไม่รู้ ได้แต่แต่งเรื่องขึ้นมาให้ คนอ่านว่ามีสถานที่ที่อยู่เหนือกาลเวลาบ้างฯ เยอะเหมือน กันค่ะ ส่วนมากเป็นความคิดของฝรั่ง นุ่นอ่านแล้วรู้สึก สงสารเขา ถ้าเขาได้เกิดมาในปฏิรูปเทส แล้วมาศึกษาวิช ชาธรรมกาย เขาจะได้ค้นพบค่าตอบของชีวิต ว่าสิ่งที่เขา แสวงหา สิ่งที่หายไปจากชีวิตคืออะไร น่าเสียดายแทน คนที่เกิดมาแล้วได้มาศึกษาวิชชาธรรมกาย ได้มาทำบุญ เข้าวัด นี่มีบุญมากๆ เลยนะคะ คงจะสั่งสมมาดีหลาย ภพหลายชาติ แต่ก็น่าเสียดายอีกนั้นแหละค่ะ บางคนไม่รู้ ว่า เพราะตัวเองน่ะสั่งสมบุญบารมีมานานแค่ไหนกว่าจะ มาถึงจุดนี้ได้ เลยไม่รู้ค่าของจุดที่เราใต้ก้าวมาถึงแล้ว ไม่รู้ ค่าจึงไม่สนใจที่จะยืนหยัดอยู่ เมื่อออกไปแล้วเท่ากับว่า กัลยาณมิตร