การรักษาศีลและการฆ่าสัตว์ : หน้า 12/112

๑๐ ขึ้นไป สองหมื่น สามหมื่น สี่หมื่น ห้าหมื่น ถึงแสนหนึ่ง ราคาถึงแสน หนึ่ง เอาแล้วทำใจคนมีศีลกระตุก กระดิกไปอีกแล้ว เอ๊ะนี่ยังไง ถ้า คว้าหมับเลี้ยงชีพได้ตลอดตายที่เดียว แสนหนึ่งให้เขากู้เอาร้อยละ ๒ บาท ก็เอาเดือนละสองพันนั่นแน่ อ้ายนี่ พอเลี้ยงชีพตลอดชาติเชียวนะ ลาศีล - กันเสียทีเถอะน่ะ เอาแล้วใจกระดุก กระดิกอีกแล้ว อย่างนี้ก็ยังใช้ไม่ได้ เรียกว่ามีศีลไม่จริง มีศีลปลอม ต้องไว้วางใจได้ทีเดียว จะมีค่าสัก แสนหนึ่ง สักล้านหนึ่ง สักโกฏิหนึ่ง ก็ช่าง ถ้าว่าไม่ใช่ของตัวล่ะก็จิตไม่ แลบไม่ขยับไปทีเดียว ไม่ลักไม่ขโมย ไม่มีที่เดียว ปกครองป้องกันรักษา ไว้ให้เจ้าของทีเดียว ไม่พลาดพลั้ง ชัด ๆ ว่าการฆ่าสัตว์น่ะเป็นอย่างนี้ ขึ้นชื่อว่าลักละก็ หรือเจ้าของเขาไม่ ถ้าว่าผู้มีศีล ๕ นี้ต้องเว้น ได้ให้ละก็เป็นไม่ถือเอาทีเดียว ต้อง ขาดจริง ๆ เว้นขาดจากการฆ่าสัตว์ ถืออย่างเด็ดขาด อย่างพระอริยบุคคล ท่านยกเอาอริยบุคคล อริยสาวโก เจตนาจะลักเขาก็ไม่มี ปรปริคคหิต อริยสาวกในพระธรรมวินัยของพระ วัตถุมีเจ้าของหวงห้าม ปรปริคุค ตถาคตเจ้า ตั้งต้นแต่พระโสดาขึ้นไป หิตสญฺญิตา รู้อยู่วัตถุมีเจ้าของหวง อย่างหนึ่งอย่างใด อย่างนี้เรียกว่ามี ท่านยกเป็นตัวอย่าง พระโสดา ห้าม เถยฺยจิตต์ จิตคิดจะลักก็ไม่มี ศีลใช้ได้ มีศีลจริง ๆ ละ อย่าง เจตนาฆ่าสัตว์ของท่านไม่มีเลยทีเดียว อุปกโม ความเพียรเพื่อจะลักก็ไม่มี พระอริยบุคคลในธรรมวินัยของพระ เจตนาฆ่าสัตว์ของท่าน ไม่มีเลยทีเดียว เตน หรณ์ นำไปด้วยความเพียร ศาสดาละ อย่างนี้ใช้ได้ อทินนาทานา ที่เรารักษาปาณาติบาตนี้ ต้องตัด ขโมยก็ไม่มี นี้ได้ชื่อว่ามีศีลละ มีศีล มีพอใช้ได้แล้ว ให้ความสุขแก่ตนได้ เจตนาให้ขาด เจตนาไม่ฆ่าสัตว์ อทินนาทาน แต่ว่าศีลอทินนาทาน แล้ว ให้ความสุขแก่คนอื่นได้ละ ต้องขาดจากใจทีเดียว ไม่ฆ่าอย่าง นี้ต้องมั่นในขันธสันดานทีเดียว อย่า ถ้าไว้ใจยังไม่ได้ให้ความสุขแก่ตัวก็ เด็ดขาดทีเดียว เจตนาของปุถุชนก็ ให้เคลื่อนคลาดได้ ถ้าเคลื่อนคลาด ยังไม่ได้ ให้ความสุขแก่คนอื่นจะให้ มีที่ไม่คิดฆ่าสัตว์เลยทีเดียว นี่แหละ เป็นใช้ไม่ได้ทีเดียว เรียกว่าจอมปลอม ได้อย่างไร ให้ไม่ได้ทีเดียวนี่ข้อที่สอง เป็นศีลกันจริง ๆ ทีเดียว ขึ้นถึง พวกจอมปลอมนี่แหละทำศาสนาให้ ข้อที่สาม ประพฤติผิด เสื่อม เข้ามาประพฤติปฏิบัติในศาสนา ล่วงกามทั้งหลาย การประพฤติ ส่วนอทินนาทานล่ะ วัด ทำศาสนาให้เสื่อม ผู้ประพฤติปฏิบัติ ผิดล่วงกามทั้งหลายน่ะ ทำมรรคต่อ ปากน้ำเราก็ยังใช้ไม่ใคร่ได้นะ ดูข้าว จริงทำศาสนาให้เจริญ อย่างพระ มรรคให้ถึงกัน ยืนยันใกล้ ๆ อย่างนี้ ของอะไรเล็กน้อย ๆ ก็เผลอกันไม่ อริยบุคคลนะ เป็นตัวทำศาสนาให้ ทำมรรคต่อมรรคให้ถึงกัน อาการที่ ใคร่ได้ หายกันเป็นควันไปทีเดียว เจริญ ถ้าว่าปุถุชนประพฤติอย่าง ทำมรรคต่อมรรคให้ถึงกันน่ะ เป็น ดู ๆ ก็เป็นช่องขโมยทีเดียว นี่ พระอริยบุคคล เจตนาจะลักก็ไม่มี อันผิดในกามทั้งหลาย ล่วงล้ำ ร้ายกาจนักทีเดียว จะมีศีลอย่างไรกัน อ้ายการลักน่ะ เงินทองเล็กน้อยพอ ประเวณี ชั่วช้าลามก ปรกติที่ลับ ถ้ามีศีลแล้วของเหล่านี้ไม่ต้องเอื้อเฟื้อ อดได้ ไม่พอใช้พอกินอะไรพออดได้ ต้องล่วงไม่ได้ ที่ลับลมบังลมอยู่ข้าง ไม่ต้องห่วงใย ลักกันเป็นไม่มี ไม่ แต่ว่าอ้ายเพชรนิลจินดาราคามันมาก ใน ถ้าล่วงล้ำเข้าไปเช่นนั้นเท่าเส้น ใช่แต่ลักฝ่ายเดียว ฉ้อโกงกันเป็นไม่มี ขึ้นมาล่ะ ราคาตั้งหมื่นยังไม่พอใจ ผมเดียวเท่านั้น ก็เป็นกาเมแล้ว ผิด อทินนาทานน่ะ ขาดจากใจทีเดียว ยังไม่ลักเลย ทีนี้ราคามันสูงกว่าหมื่น ในกาเมทั้งหลายแล้ว การประพฤติ ปาณาติบาตทีเดียว กั ล ย า ณ ม ต ร