การรักษาศีลของภิกษุ : หน้า 17/112

ขอความ มหาสมุทรก็มีฝั่งรักษาน้ำไว้ได้ ไม่ ประการนี้ เป็นเบื้องต้นของพุทธ ภาษา ตามมตยาธิบาย พอสมควร ให้ล้นบ่าท่วมไปในประเทศที่ไม่มีน้ำ ศาสนิกชนทั้งคฤหัสถ์บรรพชิตทุก แก่เวลา เอเตน สจจวชเชน ด้วย รักษาไว้จำเพาะที่มีน้ำเท่านั้น นี้ฉัน ถ้วนหน้า ถ้าว่าไม่มีศีลจริงแล้ว จะ อำนาจความสัจที่ได้อ้างธรรมปฏิบัติ ใด ภิกษุเมื่อเป็นภิกษุในธรรมวินัย อวดว่าปฏิบัติศาสนาละโกงตัวเอง ในศีลเบื้องต่ำและเบื้องสูงทั้งสอง เข้าแล้ว อยู่ในศีลของตัว ไม่ล้นกรอบ ไม่ทำตัวเองให้พ้นจากทุกข์ได้ ตัว ประการนี้ พอสมควรแก่เวลา ด้วย ศีลของตัวไปฉันนั้นเหมือนกัน อยู่ เองจะต้องอยู่ในปลักกิเลสนั่นเอง อำนาจสัจจวาจาที่ได้อ้างธรรมเทศนา ในกรอบของพระวินัยไม่ล้นกรอบ เปลื้องตนพ้นกิเลสไม่ได้ เหตุนี้ ตั้งแต่ต้นจนอวสานนี้ พระวินัยฉันนั้นเหมือนกัน อย่างนี้ ต้องคอยระแวดระวัง ต้องตั้งตนให้ สุขสวัสดีจงบังเกิดมีแก่ท่านทั้งหลาย ได้ชื่อว่าภิกษุนั่นแหละตั้งอยู่ในศีล อยู่ในศีลจริง เหมือนพระอริยบุคคล ทั้งคฤหัสถ์บรรพชิตบรรดามาสโมสร เบื้องบน ไม่ใช่ศีลเบื้องต่ำ ศีลเบื้องสูง อิธ อริยสาวโก ให้ตั้งอยู่ในศีล ๕ ในสถานที่นี้ทุกถ้วนหน้า อาตมภาพ เป็นศีลของภิกษุ ต้องรักษาปฏิบัติดังนี้ จริง ๆ เหมือนพระอริยบุคคล ตั้งอยู่ ชี้แจงแสดงมาพอสมควรแก่เวลา สามเณรก็อยู่ในหน้าที่ของสามเณร ในศีล ๘ จริง ๆ เหมือนพระอริย สมมุติว่ายุติธรรมิกถา โดยอรรถ บุคคล ตั้งอยู่ในศีล ๑๐ จริง ๆ นิยมความเพียงเท่านี้ เอว์ ก็มีด้วย อยู่เหมือนกัน นั่นก็หนักมือเหมือน เหมือนพระอริยบุคคล ตั้งอยู่ในศีล ประการฉะนี้ กัน ถ้าว่าสะเพร่าละก็รักษาได้ยาก ๒๒๗ เหมือนยังกับภิกษุในพุทธ ต้องละเอียดจึงจะรักษาได้ง่าย ฝ่าย ศาสนาที่เป็นผู้มีความประพฤติดีงาม ภิกษุเล่า ถ้าว่าสะเพร่าก็รักษาไม่ได้ ตามพระธรรมวินัยของพระศาสดา เป็นของสูง ของละเอียด ต้อง ศีลเพียง สิกขาบทก็หนักมือ ๑๐ ละเอียดทีเดียวจึงรักษาได้ ที่ได้ชี้แจงแสดงมาตามวาระ พระบาลี คลี่ความเป็นสยามภาษา เหตุนี้ ศีลที่แสดงมานี้ ใน แห่งศีลทั้งเหฏฐิมศีลและอุปริมศีล เหฏฐิมศีล และอุปริมศีลทั้ง ๒ ตามวาระพระบาลีคลี่ความเป็นสยาม กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๕