วิวัฒนาการของสังคมและการเมือง : หน้า 75/112

เถ้าใส่บ้าง โยนมูลโคใส่บ้าง พร้อม กับพูดว่า คนชาติชั่วจงฉิบหาย คนชาติชั่วจงฉิบหาย เป็น สาลีมาไว้เพื่อบริโภคทั้งเย็นทั้งเช้า ทั้งหลายจึงช่วยกันจับสัตว์ผู้นั้น ครั้น เสียคราวเดียวกันเถิด แล้วได้ตักเตือนอย่างนี้ว่าแน่ะ สัตว์ ...ต่อนั้นมาสัตว์ผู้นั้นก็ไปเก็บ ผู้เจริญ ก็ท่านกระทำกรรมชั่วช้านัก เอาข้าวสาลีมาไว้เพื่อบริโภคทั้งเย็น ที่สงวนส่วนของตนไว้ไปเก็บเอาส่วน ทั้งเช้าเสียคราวเดียวกัน..... ครั้งหนึ่ง อื่นที่เขาไม่ได้ให้มาบริโภค ท่านอย่า สัตว์ผู้หนึ่งเข้าไปหาสัตว์ผู้นั้นแล้วชวน ได้กระทำกรรมชั่วช้าเห็นปานนี้อีก ว่า ดูกรสัตว์ผู้เจริญ มาเถิดเราจักไป เลย” เก็บข้าวสาลีกัน สัตว์ผู้นั้นตอบว่า แต่การกระทำความผิดคือ ดูกรสัตว์ผู้เจริญ ฉันไปเก็บเอาข้าว ขโมยรุกรานผู้อื่นก็ยังคงเกิดขึ้น จน สาลีมาไว้เพื่อบริโภคพอทั้งเย็นทั้งเช้า กระทั่งเกิดการต่อสู้ขึ้น เสียคราวเดียวแล้ว ต่อมาสัตว์ผู้นั้น สัตว์พวกหนึ่งประหารด้วย ถือตามแบบอย่างของสัตว์นั้น จึงไป ฝ่ามือ พวกหนึ่งประหารด้วยก้อนดิน เก็บเอาข้าวสาลีมาไว้คราวเดียวเพื่อ บ้าง พวกหนึ่งประหารด้วยท่อนไม้ - ในยุคนี้คนมีกิเลสเพิ่มมากขึ้น สองวัน ในยุคนี้สัตว์จึงเริ่มรู้จักสะสม กล่าวคือ มีการถือเอาสิ่งของที่เจ้า และเมื่อสะสมกันมาก ๆ เข้า สิ่งที่ ของไม่ให้ มีการติเตียนต่อกัน มีการ กล่าวเท็จ มีการถืออาวุธ (ท่อนไม้) เป็น และต่อจากนั้นการเสพเมถุน พอสำหรับแต่ละวัน ก็ย่อมขาดแคลน จึงเป็นธรรมขึ้น และคนก็เริ่มสร้าง ไปเป็นธรรมดา ส่วนที่ถูกนำไปเก็บ ฆ่ากัน บ้านเรือนขึ้น โดยมีสาเหตุว่าต้อง สะสมไว้ก็สะสมเพื่อความขี้เกียจด้วย วิวัฒนาการของสังคมยุคนี้คือ การปิดบังการเสพเมถุนธรรมนั้น เพื่อความสะดวกสบายของสัตว์ทั้ง เริ่มต้นแห่งสิ่งที่เราเรียกว่า "การเมือง” หลังจากนั้นอาหารของสัตว์ก็ หลายด้วย หลังจากเกิดเหตุการณ์ ในพระสูตรกล่าวว่า เปลี่ยนจากง้วนดินมาเป็นกะบิดินที่ นี้แล้ว สิ่งที่ตามมาคือการขาดแคลน สัตว์ที่เป็นผู้ใหญ่ จึงประชุม ใหญ่ขึ้น หรือพัฒนาขึ้นมาเป็นเครือ ทางปัจจัยบริโภค คุณภาพของข้าว กัน ครั้นแล้วก็ปรับทุกข์ว่า พ่อเอ๋ย ดิน (ที่ผลิดอกออกผล) และพัฒนา สาลีเปลี่ยนไป กลายเป็นข้าวมีห่อ ก็การถือเอาสิ่งของที่เจ้าของเขาไม่ มาเป็นพวกพืช เช่น ข้าวสาลี สัตว์ เมล็ดบ้าง มีแกลบหุ้มเมล็ดบ้าง ให้จักปรากฏการติเตียน จักปรากฏ เวลานั้นเก็บพืชมาเป็นมื้อ ๆ เช่น ต้นที่ถูกเกี่ยวแล้วก็ไม่กลับงอกแทน การพูดเท็จ จักปรากฏการถือ เก็บเพื่อพอกินในเวลาเช้า กลางวัน ข้าวสาลีที่บริโภคได้อย่างทั่วถึง จึง ท่อนไม้ (ฆ่ากัน) จักปรากฏเพราะ และเย็น จนต่อมามีสัตว์ผู้หนึ่ง ขาดเป็นตอน ๆ มีเป็นกลุ่ม ๆ ไม่ บาปธรรมเหล่าใด บาปธรรมเหล่า เกียจคร้านคือไปเก็บมามากพอที่จะ สมบูรณ์เหมือนแต่เดิมมา การสะสม นั้นเกิดปรากฏแล้วในสัตว์ทั้งหลาย กินได้ทั้งเช้า กลางวันและเย็น จน ผสมกับการสร้างครัวเรือนและต่างคน อย่ากระนั้นเลย พวกเราจักสมมติ สัตว์อื่น ๆ พากันทำตามอย่าง ต่างเก็บข้าวทำให้คนดำริที่จะแบ่ง สัตว์ผู้หนึ่งให้เป็นผู้ว่ากล่าวผู้ที่ควรว่า ครั้งนั้น สัตว์ผู้หนึ่งเกิดความ ข้าวสาลี และเริ่มปักปันเขตแดนกัน กล่าวได้โดยชอบ ให้เป็นผู้ติเตียน เกียจคร้านขึ้นจึงมีความเห็นอย่างนี้ว่า เมื่อมีครอบครัว มีเขตแดนกันแล้ว ผู้ที่ควรติเตียนได้โดยชอบ ส่วนพวก ดูกรท่านผู้เจริญ เราช่างลำบากเสีย ก็มาถึงอีกยุคหนึ่งซึ่งพระสูตรกล่าว เราจักแบ่งส่วนข้าวสาลีให้แก่ผู้นั้น นี่กระไร ที่ต้องไปเก็บเอาข้าวสาลี ต่อไปว่า สัตว์ทั้งหลาย จึงได้ไป มาทั้งในเวลาเย็นสำหรับอาหารเย็น "ครั้งนั้น... สัตว์ผู้หนึ่งเป็นคน “ขอร้อง” ให้สัตว์ที่สวยงามกว่า น่าดู ทั้งในเวลาเช้าสำหรับอาหารเช้า อย่า โลภ สงวนส่วนของตนไว้ไปเก็บเอา น่าชมกว่า น่าเลื่อมใสกว่า และ กระนั้นเลย เราควรไปเก็บเอาข้าว ส่วนอื่นที่เขาไม่ได้ให้มาบริโภค สัตว์ น่าเกรงขามมากกว่าสัตว์ทุกคนแล้ว ] กั ล ย า ณ ม ต ร ๗๓