ชีวิตประจำวันและความสัมพันธ์ : หน้า 103/112

ไปจากทุกวัน ายวันนี้ ฉันไปถึงมหา เธอจะให้ฉันเอาราดหน้าไปนั่งกินเป็น ได้บ้างเหรอ” ทนงถามเอาใจทั้ง วิทยาลัยเป็นคนสุดท้าย ไอ้ทีมอยู่คนเดียวรึไง” สองคน ของกลุ่ม เดินเข้าไปใกล้ "พูดมากอยู่ได้ก๋วยเตี๋ยวแค่ พร้อมศรีส่ายหน้า “บ้านฉัน จึงเห็นทุกคนมีทีท่าแปลก ห่อเดียว โยนทิ้งถังขยะก็หมดเรื่อง” ไม่มีที่เลี้ยง” พร้อมศรี ลุกขึ้นคว้าถุงบนโต๊ะ "กรอม กินข้าวมาแล้วยัง ปราณีชิงถามขึ้นมาก่อน “กินแล้ว มีอะไรเหรอ พวกเธอท่าทางชอบกล ศรีพูดไปอีกเรีอง "ฉันพูดถูกไหมล่ะ” พร้อม "แกฟาดอีกห่อได้แล้วไว วิทย์” ทนงพูดกับไววิทย์ "ให้ฉันเอากลับไปอุ่นกินที่ "แม่ฉันไม่ยอมให้เลี้ยงอีก คราวที่แล้วหมาของฉันตาย อายุ บ้านเย็นนี้ก็ได้พร้อม อย่าทิ้งเลย มันมากแล้ว แก่ตายเฉย ๆ ยังงั้น เสียดาย นึกถึงคนจน ๆ ที่เขาไม่มี แหละ ฉันนั่งร้องไห้สงสารมันนาน จะกินดูบ้างสิ ของยังดี ๆ แท้ ๆ เป็นเดือน แม่เขาว่าฉันบ้า ที่อาม่า ถ้าพูดแล้วก็ว่าไปอย่าง ตายไม่เห็นฉันมีน้ำตาสักหยด อีก พร้อมศรีส่งถุงก๋วยเตี๋ยวให้ หน่อยแม่ตายก็คงเหมือนกัน ดูสิ ฉัน สีหน้าของเธอดีขึ้นมาก คนอื่น แม่ฉัน อิจฉาแม้กระทั่งหมา เลยเงียบไป “นี่ฉันงงไปหมดแล้วนะ แล้ว "ตกลงเรื่องจะไปเอาลูกหมา ปราณี ทุกคนหัวเราะกับคำพูดของ ไอ้ห่อที่วางอยู่นี่มันห่ออะไร” ฉันชี้ ว่ายังไงล่ะกรอม” ทนงเปลี่ยนเรื่องคุย "เข้าห้องเรียนกันเถอะเรา” มือไปที่ห่อซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ "ฉันขอยืมรถจากคุณพ่อได้ ไววิทย์ชวน “เช้า ๆ ออกจากห้องเรียนท้องฟ้ามืด ครึม มีทีท่าว่าฝนจะตกหนัก เรา แล้วกันไม่ร้อนดี ทุกคนจึงต่างรีบเพื่อให้ทันขึ้นรถก่อนที่ "คืองี้" ปราณีพูดขึ้น” วันนี้ แล้ว น้องรองกับน้องเล็กก็จะไปด้วย พร้อมเขาใจดีเอาก๋วยเตี๋ยวราดหน้า เจอกันกี่โมงดีพรุ่งนี้ นัดตอนนี้เลย มาจากบ้าน ๔ ห่อ สำหรับพวกเรา เดี๋ยวลืม ที่ยืนอยู่นี่ ยกเว้นเธอ เพราะพร้อม เขารู้ว่าทุกวันศุกร์เธอจะทานข้าวกลาง ซักเจ็ดโมงไหวไหม” วันมาจากบ้าน ทีนี้มันบังเอิญ ฉัน "ไหวสิ ปกติฉันตื่นเช้าทุก ก็ดันอิ่มมาจากบ้านเหมือนกัน ไอ้ถุง วันอยู่แล้ว ทนงจะรอตรงไหนล่ะ” นี้มันก็เลยจะเป็นหม้าย แต่ไววิทย์ เขาว่าเธออาจจะบังเอิญยังไม่ได้กิน เขียนแผนที่คร่าว ๆ ให้ 1 อะไรมาจากบ้านเลยก็ได้ ถ้าอย่าง "รับรองนะกรอมว่าไปถูก” นั้นถุงนี้ก็จะเป็นของเธอ และทนง ทนง สรุปตบท้ายต่อว่า หากไววิทย์คาด เขาบอกจุดนัดหมายและ ฝนจะตกลงมา - ฉันกับปราณีขึ้นรถคันเดียว กัน นอกนั้นต่างแยกย้ายไปคนละทาง โหนไปได้สองป้าย คนโดย สารที่นั่งบนเบาะหลังใกล้กับที่ฉันยืน ได้ลุกขึ้นเตรียมจะลง ฉันสะกิด บอกปราณีให้มานั่งแทน "คิดว่าไม่พลาด มีแผนที่ "นั่งเถอะกรอม เดี๋ยวคน การณ์ผิด ไววิทย์ก็ควรรับผิดชอบ ด้วยอย่างนี้ยังไง 7 ก็ไม่หลง” อื่นแย่ง" iPa จัดการกินซะเอง” “พร้อมกับปราณีไม่อยาก นั่งลง วางกระเป๋าไว้บนตัก "ไหวหรือเปล่าไววิทย์” ฉันถามเขา “ตอนนี้ไม่ไหว เป็นตอน เย็นสบาย” ทนงแนะ "งั้นเอากลับไปกินบ้าน "ไม่ได้ เย็นนี้ที่บ้านมีเลี้ยง สังสรรค์ โธ่ เขาสั่งโต๊ะจีนมา พวก Re จากนั้นก็ยื่นมือมารับหนังสือของ ปราณีมาช่วยถือ นั่งไปได้หน่อยเดียว เริ่มได้ กลิ่นเปรี้ยว ๆ ฉุน ๆ คุ้นเคยกับกลิ่นชนิดนี้ บน รถเมล์เวลาเย็นมีเป็นประจำ แต่วัน - นี้พิเศษกว่าทุกครั้ง เพราะกลิ่นฉุน จัดมาก กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๑