ความรักและความแค้น : หน้า 96/112

0 ท่านควรได้รับโทษสถานใด” "อโศก ทำไมท่านทำอย่างนี้ ล่ะ?” ชโลธราเสียงอ่อนลง ความตกใจ กลัวก็ลดลงด้วยเมื่อทราบว่าเป็นอโศก "ฮี! ชโลธรา ท่านชอบพูดคำนี้ นัก "ทำไมท่านทำอย่างนี้ล่ะ?” เมื่อข้าพเจ้า จูบท่านเป็นครั้งแรกท่านก็พูดคำนี้ ข้าพเจ้า อยากทราบว่าท่านพูดคำนี้กับกานติทัตหรือ เปล่า เมื่อเขาจูบท่านเป็นครั้งแรก โน่นดู เสียชโลธรา ชายคนรักของท่านนอนกลิ้ง อย่างไม่เป็นท่าอยู่ อีกสองคนผู้ช่วยของ เขาหัวขาดหมดแล้ว ดูเสียชโลธรา ขณะนั้นศีขรินและเวณุบาลเดิน มาหาอโศก เขาประหารคู่ต่อสู้สิ้นใจไป แล้วทั้งสองคน “คนนี้ตัดหัวเสียด้วยไหม พระ ราชบุตร?” ศีขรินทูลถาม พลางมองไป ทางกานติทัตอย่างมันมือ "ส่งดาบให้เขา แก้เชือกมัดมือ มัดเท้าเขาออก ส่งดาบให้เขา” รับสั่ง เหมือนนายทัพสั่งทหาร เมื่อกานติทัตลุกขึ้นจับดาบเรียบ ร้อยแล้ว อโศกจึงกล่าวว่า "กานติทัต! ท่านรู้จักข้าพเจ้า "รู้จัก ใครจะไม่รู้จักอโศก แม่ ทัพผู้ปราบกบฏตักสิลาเมื่อไม่นานมานี้เอง” "กานติทัต! ท่านรู้ใช่ไหมว่า ชโลธราเป็นคนที่ข้าพเจ้ารัก และเธอก็รัก ข้าพเจ้าเหมือนกัน” “ข้าพเจ้าไม่ทราบข้อนั้นเลย” กานติทัตตอบ ริมรั้วอย่างเคย ซึ่งมัชฌิมยามแล้ว บ้าน มาดูเมื่อรู้สึกว่ามีคนติดตาม อโศกพุ่งตัว ป่าเงียบสงบได้ยินแต่เสียงใบไม้ไหวเป็น เข้าปะทะกานติทัตอย่างแรง กานติทัตทาน ครั้งคราว ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา กำลังไม่ไหวล้มลง เขารีบมัดมือมัดเท้า เอาก้อนหินโยนขึ้นไปทางช่องหน้าต่าง ด้วยเชือกที่เตรียมไว้แล้ว ครู่เดียวเท่านั้นหญิงสาวก็ลงจากเรือนเปิด ชโลธราร้องกรี๊ดด้วยความตกใจ ข้าพเจ้าที่สำนักตักศิลาท่านก็เห็น และ ประตูอย่างเบาเดินมาริมรั้ว เธอมีห่อของ ทันใดนั้นชายสองคนออกมาจากที่ซุ่มถือ ท่านเห็นชโลธราครั้งนั้นเป็นครั้งแรก” ห่อใหญ่ติดมือมาด้วย ดาบขาววาววับสะท้อนแสงจันทร์ ศีขริน “คืนนี้ชโลธราต้องหนีแน่” ศีขริน และเวณุบาลชักดาบออกปะทะไว้ อโศก หันมาจับชโลธรามั่นไว้ กระซิบกับอโศก "คืนนี้ก็ดี” อโศกพูด "เป็น โอกาสของเราด้วย” หญิงหนึ่งชายหนึ่งเดินออกจาก “ใคร ท่านเป็นใคร?” ชโลธรา ร้องถามเสียงสั่นด้วยความตื่นตระหนก “ชโลธรา” อโศกพูดอย่างชาเย็น รั้วบ้าน สี่สหายสะกดรอยตามไปห่าง ๆ ระคนแค้น “รสพิศวาสของกานติทัตทำ เมื่อเห็นว่าห่างบ้านพอสมควรแล้ว อโศก ให้ท่านลืมรสสัมผัสของอโศกเสียแล้วหรือ และสหายจึงรีบเดินให้ทัน ทั้งสองเหลียว ท่านทำข้าพเจ้าเจ็บช้ำนัก เดี๋ยวท่านจะได้รู้ว่า "ไม่ทราบอย่างไร” อโศกพูด เสียงเหมือนฟ้าผ่า "เมื่อชโลธราไปหา "นี่พระราชบุตรจะทำกับหม่อม ฉันประการใด ก็เชิญเถิด อย่ามัวรับสั่ง อะไรเลย” "เอา เราให้โอกาสแก่ท่าน เวลานี้ท่านมีดาบอยู่ในมือแล้ว ท่านจะสู้ หรือจะหนีเลือกเอา ท่านอาจรอดชีวิตได้ โดยวิธีหนีพวกเราไปให้พ้น หรือสู้จน พวกเราตายหมดทั้ง ๔ คน ความจริงเรา เป็นถึงแม่ทัพแห่งอาณาจักรมคธอัน M ๙๔ ก ล ย า ณ มิ ต ร