การรักษาคนไข้และการทำสมาธิ : หน้า 81/112

ชอบกล ในที่สุดใจมันก็ตกลงกันเอง "หลวงพ่อครับ ผมมีข้อสังเกต "ผมควรทำอย่างไรครับ” จึง รวบรวมความกล้าเปิดประตูคลาน อันหนึ่งคือ คนวิกลจริตนั้น มีอาการ จะช่วยแก้กรรมอันนี้ไปได้บ้าง” เข้าไปนั่งพับเพียบอยู่ตรงหน้าท่าน คล้ายคนเมาเหล้ามาก ทั้งนี้ต่างก็เสีย ข้าพเจ้าถามด้วยความอยากรู้ "คุณหมอ คนไข้เดี๋ยวนี้มีมาก สติเหมือนกัน เขาว่ากันว่าพวกนี้ “เอ็งก็หมั่นทำทาน รักษาศีล ขึ้นไหม” หลวงพ่อทัตตะถาม เคยผิดศีลข้อ ๕ มาในชาติก่อน เจริญภาวนา แล้วแผ่เมตตาไปให้ หลังจากที่ข้าพเจ้าเรียนแนะนำตัวเอง แล้วตัวผมเองซึ่งเป็นฝ่ายต้องตามมา พวกนี้เยอะ ๆ หน่อยก็แล้วกัน” เป็นที่เรียบร้อย ดูแลในชาตินี้ ผมเคยทำผิดอะไร ก๊อก...ก๊อก...เสียงเคาะประตู "ครับ เรียกว่าเป็นเงาตามตัว มาก่อนไหมล่ะครับ” ห้องตรวจทำให้ข้าพเจ้าตกใจเล็กน้อย กับการพัฒนาทางด้านวัตถุเลยครับ” “เอ็งกินเหล้าหรือเปล่า” พอหันไปดูผู้ช่วยเหลือคนไข้ พาชาย ข้าพเจ้าตอบไปด้วยเสียงที่สั่นเครือ หลวงพ่อเปลี่ยนสรรพนามเรียกข้าพ- กลางคน รูปร่างผอม พร้อมกับ เจ้า เพื่อความใกล้ชิดมากขึ้น เล็กน้อย ด้วยสีหน้าและแววตาบ่งถึง ความเมตตาของหลวงพ่อ ทำให้ ข้าพเจ้ากล้าพูดต่อ "แต่เดี๋ยวนี้ เรา มีการรักษาที่ดีกว่าสมัยก่อน ทำให้ ญาติคนไข้ไม่ต้องมัดล่ามคนไข้ไว้ เหมือนที่เป็นข่าวพาดหน้าหนังสือ พิมพ์บ่อย ๆ ครับ” ญาติอีก ๑ คนเข้ามา ทันทีที่ชาย คนนั้นเข้ามากลิ่นเหล้าก็กระจายฟุ้งไป ทั่วห้องตรวจ "เขาพูดเพ้อเจ้อ ไม่ยอมนอน เลยค่ะหมอ เป็นมาอาทิตย์แล้วเนี่ย... เหล้าก็ยังกินอยู่เลย กินเหล้ามาเป็น สิบสิบปีแล้วล่ะคะ” ญาติฝ่ายหญิง คงทนไม่ไหว จึงชิงพูดก่อนข้าพเจ้า "หลวงพ่อก็เตือนกันบ่อยๆ แล้ว ใครเจ็บป่วยเป็นลมชักหรือเครียดง่าย ความมั่นใจ ไม่อยากให้เข้าอบรมธรรมทายาทเลย “เอ็งน่ะ ไม่ได้ผิดศีลหรอก ข้าพเจ้าถามกลับบ้าง ทั้งนี้หลวงพ่อเป็นห่วงนะ กลัวว่า แต่เอ็งนะ มันใจดีเกินไป” "เปล่าครับ” ข้าพเจ้าตอบด้วย ถาม "เขากินเหล้าบ่อยไหมครับ” "กินทุกวันเลยค่ะ ไม่กินก็เฉพาะ เอาอีกแล้วหรือนี่ ไม่รู้ว่าข้าพ หลวงพ่อปรารภด้วยสีหน้าจริงจังมาก "พวกนั้น คงจะเคยเป็นลูกน้อง เอ็งในชาติก่อน เวลาพวกเขากินเหล้า เจ้าจะต้องตามรักษาลูกน้องที่รัก ทั้งหลายอีกกี่คนกันนี่ ก็รักษากันมา ตั้งเยอะแยะแล้ว เอ... ชักอยาก จะมีอาการมากกว่าเก่า ทั้งนี้ก็เพราะ “ใจดี” ข้าพเจ้าเอียงคอ เวลานอนหลับเท่านั้นเอง” ว่า ทางเราฝึกฝนกันอย่างจริงจัง” ขมวดคิ้วด้วยความฉงน ทีเดียว "มีคนไข้หลายคนทีเดียว เวลา กัน เอ็งก็มิได้ห้ามปราม กลับสนับ มีอาการก็พูดเพ้อเจ้อถึงการทำสมาธิ สนุน แถมแก้ต่างว่า เพื่อเจริญ จะรู้ต่อเสียแล้วซิว่า พอเจาะลึกลงไปถึงได้รู้ว่าจริง ๆ แล้ว อาหารบ้างล่ะ เพื่อสังคมบ้างล่ะ ทำงานอะไรกัน เขาป่วยก่อนมาฝึกสมาธิเสียอีก ชาตินี้เอ็งก็ต้องตามมารักษาแบบนี้ เยอะแยะขนาดนี้เชียว ผมเกรงว่าคนไม่เข้าใจ เดี๋ยวเอาไป แหละ” หลวงพ่ออธิบายเพิ่มเติม พูดทำนองฟังไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียด "เอ็งต้องใจเย็นมาก ๆ เพราะ จะมีปัญหานะครับ” ข้าพเจ้าพูดด้วย ว่าพวกนี้อารมณ์จะเปลี่ยนแปลง ความเป็นห่วงชื่อเสียงของวัดเช่นกัน ง่ายมาก แต่ถ้าค่อย ๆ พูดจา มันก็ "ยังไงก็ฝากคุณหมอด้วยน่ะ เชื่อฟังและสงบได้” ช่วยไปบอกเตือนกันต่อด้วยถือว่า ช่วยหลวงพ่ออีกแรงหนึ่ง ใจเย็น ข้าพเจ้าฟังแล้วก็ตกใจ ลำพังที่หลวงพ่อบอกถึงอดีตชาติก็มี “ครับกระผม" ข้าพเจ้ารับด้วย เหตุผลมากอยู่แล้ว แต่เรื่องแนะนำ ความดีใจยิ่ง ถือว่าเป็นโอกาสดีที่ ให้ใจเย็นนี่ซิ ช่างตรงกับอุปนิสัย ได้รับบุญอันนี้ พอเห็นได้โอกาส ตัวเองเหลือเกิน อันนี้ทำให้ข้าพเจ้า เลยเรียนถามต่อ เชื่อเรื่องนี้มากขึ้นไปอีก ข้าพเจ้าเคย ทำไมลูกน้อง กั ล ย า ณ ม ต ร ๗๙