การสนทนาและความทรงจำ : หน้า 105/112

รถจอดให้คนลง ที่ยังไม่ลง ก็บีบจมูกกลั้นลมหายใจ "กรอม ปราณีนะ รู้ไหม ยายพร้อมฟัง ขำเป็นบ้า สวัสดีจ้า” พอเธอลงจากรถเท่านั้นล่ะ กลิ่นหาย ฉันกล่าวสวัสดีตอบ วางหู ฉันเตรียมตัวลงป้ายหน้า เลย คนบนรถซุบซิบกันใหญ่ ฉันงี้ โทรศัพท์ลง สะกิดขาให้ปราณีมานั่งต่อ เธอ อ้ายอาย เธอไม่เคยมีกลิ่นตัวนี่ ส่ายหน้ารีบยื่นมือมารับหนังสือกลับ กรอม...” รีบวิ่งเข้าไปหลบฝนใต้ชาย หลังเวลาทานข้าว ฉันเล่า "ไม่ใช่ฉัน” ฉันแย่งพูด เรื่องนี้ให้คุณพ่อคุณแม่ฟัง น้องรอง คาร้านค้า หน้าตาผมเผ้าเปียกฝน "กลิ่นน้ำส้มพริกดองในถุงใส่ก๋วยเตี๋ยว กับน้องเล็กนั่งฟังอยู่ด้วย ทุกคน ไปหมด เปิดกระเป๋าคว้าผ้าเช็ดหน้า ราดหน้ามันหกใส่กระเป๋าฉัน” แล้ว หัวเราะ จะเอามาเช็ด ฉันก็เล่าให้เธอฟัง "ถ้ากระเป๋ารถเมล์คนนั้น รู้ว่าผ้ามีรอยเปียกแต่ยังไม่ ปราณีหัวเราะจนพูดไม่ออก จำได้ เขาคงไม่ยอมให้พี่กรอมขึ้น เฉลียว พอผ้าปิดตาปิดจมูก ฉัน "...ยายผู้หญิงที่นั่งข้างเธอ รถของเขาอีก” น้องรองว่า มือที่จับผ้าเตรียมซับน้ำ แกร้ายนักเชียว แกพูดยังไงรู้ไหม... รีบดึงผ้าออกไปให้พ้นจากใบหน้า ฉันจะบอกแล้วเชียว หนูกลับไป ทำไมจะขึ้นไม่ได้ล่ะ” น้องเล็กแก้ให้ ฉันเปิดกระเป๋ากว้างเต็มที่ บ้านรีบอาบน้ำอาบท่าขัดจักกะแร้ แทบผงะ กลิ่นเหม็นกระจายคลุ้ง ซักสิบเที่ยวนะ คนอาไร้ หน้าตาดี "ก็พี่กรอมตัวไม่เหม็นแล้ว "อายไหมลูก” คุณแม่ถาม "ไม่รู้จะอายทำไม ถือว่า “โธ่เอ้ย ที่แท้ก็กลิ่นน้ำส้ม กลิ่นตัวยังกะส้วมแตก... ใคร ๆ ก็ เป็นอุบัติเหตุแบบหนึ่ง ห่วงแต่หนู พริกดองในกระเป๋าของเราเอง” หันมามอง ฉันอายแทบแทรกลง กับหนูพร้อมนั่นล่ะ เดี๋ยวจะพาล ฉันเดินฝ่าสายฝนเข้าบ้าน ไปใต้ท้องรถ พอรถจอดป้าย ฉันเผ่น ขัดใจกันเปล่า ๆ” คุณพ่อปลอบใจ นึกละอายใจกับความคิดของตัวเอง ลงแทบไม่ทัน ยอมเสียเงินเรียก ฉัน และคิดไปอีกไกล ต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ แท็กซี่เข้าบ้าน” ไง...” “ป่านนี้คนบนรถจะคิดยัง ฉันพยายามกลั้นหัวเราะ "ทำไมคะคุณ” คุณแม่ถาม "หนูพร้อมจะโกรธ เธอคง เล่าความคิดของตัวเองให้ปราณีฟัง ไม่ตลก เท่ากับตำหนิว่าที่ร้านของ "ดีนะที่ยังปากไว้ทัน ไม่งั้นมีหวัง เธอใช้ของไม่ดี” "คุณกรอม โทรศัพท์ค่ะ” โดนแกตบปากเอาแน่ ๆ” ฉันรีบถอดรองเท้าเดินขึ้นบ้านเพื่อ แล้วเราสองคนก็ยืนฟังเสียง จริงอย่างที่คุณพ่อคาดการณ์ เอาไว้ ปราณีกับพร้อมศรีไม่พูดกัน ไปรับโทรศัพท์ เดาไม่ออกว่าใครโทรมา หัวเราะของกันและกัน "สวัสดีค่ะ กรอมพูดสายค่ะ” Resort "เดี๋ยวฉันจะโทรไปเล่าให้ เป็นเวลานาน ภายหลังเมื่อพูดกันก็ เป็นไปอย่างแกน ๆ ความสนิทสนม แบบเดิมหายไปหมด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สำหรับ ฉัน ผ่านแล้วก็ผ่านเลย แต่กับเพื่อน ทั้งสอง มันผ่านไปพร้อมกับมิตรภาพ ที่ขาดหาย... อ่านต่อฉบับหน้า กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๓