การทำงานในวงการจิตเวช : หน้า 80/112

ความใจดี ที่ต้องจดจำ เ โดย..ภาสเวช รู้ว่า ขึ้นรอนักสังคม ๆ กว่าข้าพเจ้า จะตรวจก็คงใกล้เที่ยงพอดี เ รื่ อ ง น า อ า น "ผมจะลองเปรียบเทียบให้ดู ง่าย ๆ นะคุณหมอ อย่างหลวงพ่อ วันจันทร์ มักจะปวดหัวเกือบ ทัตตะท่านเทศน์สอนเกี่ยวกับทางโลก ทุกที ไหนคนไข้เก่าประจำ คนไข้ ได้เข้าใจง่ายยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง ใหม่อีกต่างหาก วันนี้เป็นวันที่คนไข้ บาปกรรม ชาติเก่าชาติก่อน ถ้าเรา มากกว่าวันอื่น ๆ ในสัปดาห์ อยากศึกษาเรื่องเหล่านี้ เราก็น่าจะ ระหว่างที่รอ ข้าพเจ้าเอนหลังกับ หาโอกาสเรียนถามจากท่าน จะดีกว่า พนักพิงของเก้าอี้ มองเพดานนึกถึง คนอื่น” ชาติเก่า ชาติก่อน! ฟังแล้ว เสียงไก่ขันและสายหมอกเป็น เหตุการณ์วันวาน... บรรยากาศยามเช้าที่พบได้ ทุกวันอาทิตย์ ข้าพเจ้ามักจะ ทำให้ข้าพเจ้าเกิดความคิดบางอย่าง ตามชนบททั่วไป สำหรับกรุงเทพฯ ไปวัดเสมอๆ โดยเฉพาะวันอาทิตย์ ขึ้นมา เสียงรถรา แล้ว คงมีเพียงหมอกควันและ ต้นเดือน ตอนบ่ายสาธุชนส่วนใหญ่ พูดถึงอาชีพจิตแพทย์ที่ข้าพเจ้า รุ่งอรุณของวันเริ่มต้น จะฟังธรรมที่สภาธรรมกายสากล ทำอยู่ ต้องอาศัยแรงกายแรงใจ สัปดาห์ กรุงเทพฯก็ยังคงเป็นกรุงเทพฯ บางส่วนมากราบหลวงพ่อธัมมะที่ อย่างมาก น้อยคนนักที่อยากทำงาน ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตน บางที อาคารดุสิต ข้าพเจ้าพร้อมทั้งกัลยา ก็คล้ายกับเครื่องจักรที่ถูกวางโปรแกรม ณมิตรที่คุ้นเคย มักจะอยู่กันที่อาคาร ไว้ไม่เว้นแม้แต่... คนจิตไม่ว่าง "หลังคาแดง” แห่งปากคลอง ในวงการจิตเวช แม้แต่เพื่อนข้าพเจ้า ที่เป็นหมอด้วยกัน หลายคนพากัน ดุสิตแห่งนี้ ไปเป็นหมอสาขาอื่นกันหมดแล้ว พวกเรามักจะแลกเปลี่ยน ตัวข้าพเจ้าเองล่ะ ด้วยปัจจัยต่าง ๆ หนังสือธรรมะหลายต่อหลาย สาน ชื่อที่คนเก่าแก่คุ้นเคยกัน แต่ ประสบการณ์ทางธรรมะกัน ข้าพเจ้า ทำให้ต้องมาผูกพันเพียรรักษาคนไข้ ถ้าจะถามคนสมัยนี้ล่ะก้อ คงมีแต่ ดูเหมือนว่าอายุจะน้อยกว่าใครเขา จิตเวช แปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน "โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา” แต่ก็นับว่าเป็นโชคดีอย่างหนึ่ง ทำให้ เท่านั้น ที่เขารู้จัก ไม่ว่าจะเรียกกัน เป็นฝ่ายฟังเสียมากกว่า และบทเรียน อย่างไร แต่หลายคนก็มักจะหัวเราะ ชีวิตบางอย่างคิดว่าคงจะหาอ่านไม่ได้ เมื่อรู้ว่า ข้าพเจ้าทำงานที่นี่ ในตำราเล่มใดในโลกอีกแล้ว เล่มต่างก็กล่าวไว้ว่า คนที่วิกลจริตนั้น ชาติก่อนเคยผิดศีลข้อ ๕ อันว่าด้วย เรื่องสุราของมึนเมา แล้วตัวข้าพเจ้าเอง ห้องตรวจผู้ป่วยนอก ไม่ใหญ่ “จริงๆ แล้ว พวกเราน่ะ ควรจะ สุรายาเมาก็ไม่ได้แตะต้อง ทั้งที่ไม่ โตนัก อากาศโปร่งสบาย เพราะเป็น เรียนถามหลวงพ่อเกี่ยวกับเรื่อง เคยคิดฝันมาก่อนกลับต้องมาคลุกคลี ตึกโบราณ ประตูหน้าต่าง บานกว้าง ปฏิบัติธรรมมากกว่าปัญหาชีวิต กับผู้ป่วยเหล่านี้ ทีเดียว ภายในห้องมีเครื่องมือ ส่วนตัว” พี่ปลัดสอนข้าพเจ้าอีก ปัญหาค้างคาใจอันนี้ วันนี้ ตรวจไม่กี่อย่าง ส่วนใหญ่การตรวจ ตามเคย มักจะใช้การพูดคุยเป้นหลัก คงจะได้เห็นดำเห็นแดงกันล่ะ ถ้าจะ "แต่บางทีคนที่ทุกข์ใจ เขาก็ เรียนถามหลวงพ่อทัตตะโดยตรง “คุณหมอครับ มีคนไข้ใหม่มา หวังพึ่งคนที่เขาศรัทธาและนับถือ ไม่รู้ว่าท่านจะตอบหรือเปล่าหนอ จะให้นักสังคมสงเคราะห์ซักประวัติ มากที่สุดนะพี่” ข้าพเจ้าเชื่อว่า ที่คน แต่เอาเถอะ ลองไปกราบท่านก่อน ไหมครับ” เจ้าหน้าที่ผู้ช่วยเหลือคนไข้ เขาถามแบบนี้ก็น่าจะมีเหตุผลอยู่ โผล่หน้าเข้ามาถาม ก็แล้วกัน ถ้าโชคอำนวย ท่านอาจจะ "ก็ถูกอยู่คุณหมอ แต่ผมว่า เมตตาก็ได้ ข้าพเจ้าชำเลืองตามองนาฬิกา พวกเราน่าจะขอหลวงพ่อท่านในสิ่ง ข้าพเจ้ารีบกล่าวลากัลยาณมิตร ที่มีค่ามากกว่านั้นก็คือธรรมะไงล่ะ” ทั้งหลาย รีบตรงแวะไปหาหลวงพ่อ ข้างฝา ใกล้ ๑๑ โมงแล้ว "ไม่ต้องก็ได้ ถ้าทำบัตรอะไร "ฟังดูแล้วเหมือนจะเข้าใจ ทัตตะที่ห้องทำงาน บังเอิญท่าน ไม่แน่ใจขึ้นมา กล้า ๆ กลัว ๆ เรียบร้อยแล้ว คุณพามาพบหมอเลย แต่พี่ช่วยอธิบายเพิ่มเติมให้ได้ไหม กำลังว่าง แต่แล้วข้าพเจ้าก็เกิดอาการ ก็แล้วกัน” ข้าพเจ้าตอบไป เพราะ ครับ” ข้าพเจ้าสงสัย ๗๘ ก ล ย า ณ ม ต ร