ความว้าเหว่และความรัก : หน้า 98/112

๒๔ เวทิสา คู่พระบารมีแห่งจอมจักรพรรดิ ขาช่วยกันแก้ชโลธราจนฟื้น เคลียประเล้าประโลมถึงขนาดนั้นแล้ว มีหนอนคลุกเคล้าอยู่มากมาย ชโลธราเอย! ขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง เธอมี ถ้าเราจะประทับรอยมลทินไว้แก่ท่านให้ถึง ความงามแห่งร่างกายของท่านนั้นจะมีค่า อาการอ่อนเพลียมาก เมื่อ ที่สุดเสียแต่ครั้งกระนั้น ท่านหรือจะ อะไร เมื่อใจท่านปราศจากความมั่นคง ใคร ได้ให้อาหารบางอย่างแก่หญิง สามารถป้องกันตนเองได้ โอกาสที่จะทำ เล่าจะพอใจนอนในบ้านซึ่งฉาบทาด้วยสี สาวจนพอมีกำลังขึ้นบ้างแล้ว อโศกจึง เช่นนั้นได้ก็มีอยู่มาก การที่เราละไว้ก็ อันสวยงาม แต่ทว่าภายในทั้งเสา ขอ เพราะรักในศักดิ์แห่งความเป็นหญิงของ กลอน และเครื่องค้ำจุนอื่น ๆ ผุหมดแล้ว ตรัสว่า "ชโลธรา! ถ้าท่านเห็นว่าการ ท่านประการหนึ่ง อีกประการหนึ่ง เรา มันเพียงแต่ล่อตาคนสัญจรไปมาให้อยาก กระทำอันใดของข้าพเจ้ารุนแรงไปบ้างก็ มุ่งหมายจะได้ท่านมาเป็นคู่ครองแห่งตนแล้ว เปิดประตูเข้ามาดูแล้วถอยออกไปเท่านั้น จงอภัยด้วยเถิด ข้าพเจ้าทำไปเพราะ จะได้เป็นมารดาที่ดีของลูก ถ้ารู้เสียแต่ต้นว่า สตรีงามแต่จิตใจโลเลไม่มั่นคงนั้น ใครเล่า ความแค้นอันสืบเนื่องมาจากเคยรักท่าน ท่านร่านดำกฤษณาถึงปานนี้เราหรือจะปล่อย จะเลี้ยงจริง ใครเล่าจะพอใจร่วมชีวิตด้วย มากเหนือสิ่งใดในพื้นพิภพนี้ ท่านให้พ้นมือ มองจากอาการภายนอก เขาเพียงแต่ลิ้มลองเล่นแล้วทิ้งขว้างไป "อโศก” ชโลธราพูดด้วยเสียง เห็นท่านเสงี่ยมเจียมตัวดีอยู่ ไม่เคยนึก "ชโลธราเอย! น้ำใจของท่าน สะอื้น "ท่านนั้นเป็นที่รู้และยอมรับกันว่า เลยว่าท่านนั้นที่แท้ก็เหมือนภูเขาไฟใต้น้ำ นั้นช่างเหมือนน้ำค้างบนในพฤกษ์เสีย เป็นแม่ทัพอันแกว่นกล้า มีฝีมือที่เกรงขาม คบข้าพเจ้าเพื่อเริงรักเล่นเพียงชั่วครู่ชั่วคราว จริง ๆ เมื่อยามดึกเหมือนจะรองดื่มได้ แก่กษัตริย์ในนานานครแห่งชมพูทวีป ปรารถนาแต่กามารมณ์ เมื่อข้าพเจ้ามิได้ แต่พอต้องแสงสุรีย์ส่องสาดเมื่อรุ่งอรุณก็ ข้าพเจ้าไม่นึกเลยว่าท่านผู้เป็นชายชาติทหาร สนองกามารมณ์แก่ท่าน เพราะเห็นว่า พลันเหือดแห้งหายไป ข้าพเจ้ามารู้น้ำใจ จะละเสียซึ่งศักดิ์ชาย แล้วข่มเหงสตรีเล่น ยังไม่ถึงเวลาอันสมควร และด้วยการมอง ของท่านเมื่อข้าพเจ้าหัวใจจะขาดรอนเพราะ ตามพอใจ ชาตินี้ข้าพเจ้ามีกรรมเกิดมา ท่านในแง่สูงเกินกว่าที่ท่านเป็นจริง จึง ถลำรักลงไปในตัวท่านเสียแล้ว คนน้ำใจ เป็นหญิงดอก หากเป็นชายอย่าว่าแต่ มิได้กระทำสิ่งที่ชายควรทำแก่ท่าน ท่านจะ อย่างท่านนี้ไม่ควรแก่การถนอม ใครมา เพียงแม่ทัพอโศกเลย แม้พระราชาแห่ง คำนึงถึงความจริงข้อนี้และหัวใจรักอันสูง พบเข้าเวลาใด ก็ควรจะรีบตักตวงและ อาณาจักรมคธก็ไม่เคยคิดเกรง ส่งของข้าพเจ้าที่มีต่อท่านอยู่บ้างหรือ? ดื่มรสรักเสียเวลานั้น เมื่อสมใจแล้วก็ทิ้ง คำของชโลธราเป็นเสมือนลม "ข้าพเจ้าเคยได้ฟังมาว่า "ไม่มี ไป ให้ท่านเรียกรักจากคนใหม่ต่อไปอีก กระพือให้ไฟ คือโทสะของพระราชบุตร หญิงใดจะรู้สึกอิ่มในเรื่องความสวยหรือ ข้าพเจ้าเสียใจนักที่เป็นแม่ทัพเสียเปล่า ซึ่งกำลังจะมอดอยู่แล้วให้โหมแรงขึ้นอีก ความรัก เหมือนไฟไม่รู้สึกพอด้วยปืน เจนจบทั้งกลยุทธ์และตำราพิชัยสงคราม ทรงจ้องหน้าชโลธราอยู่ขณะหนึ่งแล้วตรัสว่า ทะเลด้วยน้ำ ความตายด้วยสรรพสัตว์ ข้าศึกไม่อาจล่อให้หลงกลใด ๆ ได้ แต่มา "ชโลธรา! ปากของท่านคมนัก ทั้งหลาย สตรีด้วยการเปลี่ยนชายชม” หลงกลแห่งสตรีตัวน้อย ซึ่งไม่มีความรู้อะไร เราอยากให้ท่านเกิดเป็นชายเสียจริง เพราะ ที่แรกข้าพเจ้าคิดว่า ข้อความดังกล่าวถ้า นอกจากขุดหลุมแห่งความเสน่หาพรางไว้” สมความตั้งใจของท่าน ข้อที่ท่านกล่าว จะจริงก็คงยกเว้นชโลธราสักคนหนึ่ง แต่ รับสั่งดังนี้แล้ว อโศกราชบุตร มาว่าเราละเสียซึ่งศักดิ์ชายนั้น ความจริงหา แล้วคิดของข้าพเจ้าก็ผิด คำโบราณยัง อุ้มชโลธราขึ้นมาติดตามด้วยพระสหาย ได้เป็นเช่นนั้นไม่ ก็มิใช่รักศักดิ์ชายและ คงถูกอยู่นั่นเอง ข้าพเจ้าไม่ปรารถนาจะ ทั้งสามมุ่งสู่นครอุชเชนีโดยมิได้แวะเมือง สงวนศักดิ์หญิงดอกหรือ จึงทำให้เราต้อง ว่าหญิงทั้งโลกดอก เจ็บแค้นถึงขนาดนี้ ชโลธราเอย! ท่าน นั้นถูกต้องโดยถ่องแท้ ร่างกายอันสวยงาม จงทบทวนถึงเหตุการณ์เก่า ๆ หน่อยเถิด ของท่านหุ้มห่อไว้ซึ่งหัวใจอันเหลาะแหละ จะเห็นว่าเราเป็นชายชนิดไร ท่านนั้นอยู่ โลเล ท่านเป็นดอกไม้ที่สีสวย แต่ช่างไร้ อย่างว้าเหว่ ณ บ้านป่า ยอมให้เราเคล้า กลิ่นเสียจริง ๆ มิหนำซ้ำภายในเกสรยัง ๙๖ ก ล ย า ณ ม ต ร แต่สำหรับชโลธรา เวทิส ทรงดำริว่าจะจัดขบวนเกียรติยศ ไปรับเวทิสา ธิดาแห่งเวทมานกเศรษฐีไป อภิเษกเมื่อถึงเวลาอันควร เนื่องจากยังมิได้ตัดสินพระทัย แน่นอนว่าจะจัดการกับชโลธราอย่างไร