การเดินทางและการเผชิญหน้า : หน้า 95/112

หลังม้าเหลียวมาที่ ดงมะม่วงแวบหนึ่ง เหลืออีกประมาณหนึ่งวันจะถึง ม้าคู่นั้นวิ่งไปสักครู่แล้วชะลอฝีเท้าลง วิ่ง ตักสิลา เที่ยงวันม้าเหงื่อตกกับแสดงว่า ย้อนกลับมาที่ดงมะม่วงเมื่อวิ่งเข้ามาใกล้ เหนื่อยมาก พอดีมาถึงดงมะขามป้อม สองสหายจึงอุทานขึ้นพร้อมกัน "ศาสวัต!” "เวณบาล!” เขาสวมกอดกันด้วยความรักและ ประมาณ ระลึกถึง ไมตรีจิตที่เขามีต่อกันลึกซึ้ง สี่สหายชวนกันหยุดพักกลางวัน หาผลไม้ รับประทานแก้หิวและปูผ้าลงใต้ต้นมะขาม ป้อม วันนี้อโศกยอมพูดกับสหายบ้างพอ “หม่อมฉันคิด ๆ ดูรู้สึกว่าพระ “เรื่องอะไร?” อโศกรับสั่งถาม “ทำไมไม่จัดการให้สิ้นเสร็จเด็ด ละเอียดอ่อนยากที่จะหาสิ่งใดมาเปรียบได้ ราชบุตรจะดำเนินการพลาดไปอย่างหนึ่ง เมื่อได้นั่งพักผ่อนถามข่าวเดินทาง และ กับชโลธรา” ศีขรินทูล บริโภคอาหารแห้งที่ศาสวัตเอาติดตัวมาด้วย แล้ว อโศกจึงกล่าวขึ้นว่า "ศาสวัตและเวณุบาล ข้าพเจ้า ขาดไปเลย ผู้หญิงบางคนถ้าไม่ประทับ ดีใจเหลือเกินที่ได้พบท่านครั้งนี้ ท่านคง รอยมลทินไว้ให้ถึงที่สุด พอห่างหน่อยก็ เดินทางมาด้วยใจระลึกถึงข้าพเจ้าและ เป็นอื่นไป ศีขริน “ศีขรินสหายรัก” อโศกตรัส “เรื่องนั้นเป็นการแน่นอนที่สุด เสียงล้ำลึกอยู่ในอก "ใครจะรู้ว่าหัวใจของ แล้ว หม่อมฉันระลึกถึงพระราชบุตรอยู่เสมอ ชโลธราจะโลเลสับปลับอย่างนี้ ถ้ารู้อย่าง แต่เกรงว่าการมาครั้งนี้จะนำข่าวอันไม่พึง นี้เราหรือจะยอมปล่อยโอกาสอันงามให้หลุด ปรารถนาฟังมาสู่พระราชบุตร ถ้าไม่เป็น ลอยไปได้ แต่ศีขรินเอย! อันสตรีที่จะตีตน ที่ต้องพระทัยหม่อมฉันก็ขอประทานอภัย ออกห่างจากชายนั้น อย่าว่าแต่ผูกพัน ความเสน่หาไว้เพียงเท่านี้เลย แม้จะเสีย "เรื่องอะไรหรือศาสวัต พูดมา ตัวให้ชายแล้วถึง ๗๑ ครั้งเธอก็ยังเอาใจ เถิด” พระราชบุตรทรงเตือน "หรือตักสิลา ออกห่างได้ เมื่อพบชายที่ถูกใจกว่าใน ด้วย” ทำท่าจะเป็นกบฏอีก” “เรื่องชโลธรา” ศาสวัตทูล กิริยาและรูปร่าง” ตอนบ่ายเขาออกเดินทางกัน “ชโลธรา!” พระราชบุตรลุก ต่อไปและลุถึงตักสิลาในวันรุ่งขึ้น สี่สหาย ทะลึ่งพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว รีบเล่าไป ไปแอบซุ่มดูการติดต่อสัมพันธ์ระหว่าง เพื่อนรัก รีบเล่าให้ข้าพเจ้าฟังเถิด” ชโลธราและกานติทัต ตกกลางคืนก็เห็น ศาสวัตทูลเล่าเรื่องของชโลธรา จริงดังศาสวัตเล่าไว้ ดึกแล้วเขามองเห็น ให้ทรงทราบทุกประการ อโศกขบกรามแน่น หญิงหนึ่งชายหนึ่งพรอดพร่ำกันอยู่ ณ ซุ้ม ออกจากที่ชุ่มไปบ้านของชาลินี นัยน์ตาลุกวาวด้วยความแค้น ทรงคำราม เฟื่องฟ้า พระราชบุตรพิโรธสุดขีดชักดาบ ณ ที่นั่นเอง ชาลินีได้เล่าให้ ออกมาอย่างร้าวรานพระทัย “ชโลธรานะ ออกจากฝักจะกระโดดข้ามรั้วไปประหาร ฟังว่า ชโลธราและกานติทัตจะเข้าพิธี เสียทั้งสองคน แต่สามสหายช่วยเหนี่ยว แต่งงาน แต่บิดาของชโลธราไม่ยินยอม ชโลธรา!” แล้วโดยที่ไม่มีใครทันคาดคิด ตั้งไว้อย่างแข็งขัน บิดาของเธอให้เหตุผลว่า ชโลธรารักกับ "อย่าพระองค์ อย่าพึงกระทำ อโศกมาก่อนและอโศกนั้น ที่แท้เป็นใคร อโศกกระโดดขึ้นหลังม้ามุ่งสู่ตักสิลา สหาย ทั้งสามจึงห้อม้าเต็มเหยียดติดตามไปด้วย อย่างนั้น พระทัยเย็น 1 ไว้เรามีโอกาส บิดาของชโลธราก็รู้อยู่ แต่ชโลธราก็ยืนยัน เขาเดินทางทั้งกลางวันและกลางคืน ประ ดีกว่านี้ ฆ่าเขาตายไปทั้งสองคน เมื่อ ว่าเขาไม่ได้รักอโศก เขารักกับกานติทัต จวบกับระยะนั้นข้างขึ้น ตกกลางคืนได้ เขาตายแล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาทำ แม้กานติทัตจะมาภายหลังก็ตาม เรื่องนี้ อาศัยแสงจันทร์เดินทางไปได้ พระราชบุตร อะไรไม่ควรไปบ้าง” ก็คงยืนยันกันไปยืนยันกันมาอยู่อย่างนี้ ทรงเคร่งขรึมตลอดเวลา สหายทั้งสามรู้ อโศกแม้จะโกรธจัด อารมณ์ ชาลินีซึ่งเป็นคนเฉลียวฉลาดออกความ พระอัธยาศัยแห่งอโศกดีอยู่ เมื่อไม่รับสั่ง พลุ่งพล่านถึงที่สุด แต่มีเพื่อนเหนี่ยวรั้ง เห็นว่า เธอคิดว่าในไม่ช้านี้ชโลธราน่าจะ อะไรเขาก็ไม่กล้าทูลอะไร แต่เขารู้ว่าใน ด้วยเหตุผลก็หยุดเฉยอยู่ พระทัยแห่งพระราชบุตรน่าจะสุมอยู่ด้วย เพลิงรักเพลิงแค้นระคนกัน "ไปกันเถอะ อย่าอยู่ให้ทรมาน ใจเลย” ตรัสเท่านั้นแล้วก็ชวนสหายทั้งสาม ต้องหนีไปกับกานติทัต เหตุการณ์ก็เป็นจริงดังที่ซาลินี คาดหมาย คืนหนึ่งสี่สหายคงไปซุ่มดูอยู่ กั ล ย า ณ ม ต ร ๙๓