การรักษาโรคมะเร็ง : หน้า 97/156

ปกติของร่างกายเราก็ได้ครับ” “อย่างนี้จะมีประโยชน์ในแง่ไหนล่ะครับ” “อย่างเก่งก็แค่ยืดอายุผู้ป่วยออกไปอีกระยะหนึ่ง แค่นั้นเอง เรื่องให้หายคงจะหวังได้ยากนะครับ ถ้าผู้ ป่วยต้องได้รับการรักษาด้วยการฉีดยา การฉายแสง แล้วละก้อ แสดงว่าเป็นหนัก แต่ถ้าเป็นน้อยในระยะต้นๆ หมอสามารถผ่าตัดออกหมด หมอก็จะทำการผ่าตัดให้ ข้าพเจ้าสังเกตเห็นใบหน้าที่แสดงอาการโล่งใจ คลายความกลัวลงบ้างของพี่สมศักดิ์ ก็พอจะเข้าใจ จึงได้กล่าวเสริมต่อไปอีกว่า “ดูเหมือนพี่ก็คงจะเข้าใจเหมือนคนอื่นทั่วไปว่า การผ่าตัดน่ากลัว เหมือนที่อาจารย์สอนผมไว้เลยว่า ผู้ ป่วยเกือบร้อยเปอร์เซนต์ จะต้องไปปรึกษาทางบ้าน เรื่องการผ่าตัด ผู้ป่วยจะกลัวและกังวลมาก อ้อ... อีก อย่างหนึ่ง โดยเฉพาะคนไทย จะไปขอเข้ารักษาในพิธี กรรมตามความเชื่อต่างๆ หมอเราต้องเข้าใจคนไข้ และ ไม่ต่อต้านความเชื่อของเขา ยอมรับความต้องการของ เขา เพียงชี้ให้เขาเห็นความสำคัญและยอมปฏิบัติตาม แนวแพทย์แผนปัจจุบันควบคู่กันไปด้วย” “หมอรู้ใจพี่อีกแล้วละครับ” พี่สมศักดิ์พูดขึ้นมา เบาๆ บัดนี้เวลาบ่ายล่วงมามากแล้ว แสงที่สาดลอด มู่ลี่ส่องเข้ามาในห้องทำงานของข้าพเจ้า ลดความเข้ม ลงมากเช่นกัน สัญญาณแห่งสายันห์ พลันเริ่มจะประ กาศก้องให้มวลผองชีวิตบนโลกใบนี้ ได้ประจักษ์ ได้ ตระหนักถึงความจริงแห่งชีวิต ที่มีการดับคู่การเกิด เหมือนเมื่อครั้งหนึ่ง มีคนที่ข้าพเจ้ารู้จักได้เล่าให้ฟังว่า ทันทีที่เธอรู้ตัวว่าป่วยเป็นมะเร็ง เธอมองท้องฟ้าไปขณะ เดินทางจะกลับบ้าน แล้วค้นพบว่า ฟ้านั้นช่างสรรสร้าง สกุณาต่างร่าเริงมวลหมู่ไม้ล้วนงดงาม เธอแปลกใจนักว่า ทำไมวันนี้โลกจึงดูสวยสด แต่...แท้จริงแล้ว โลกยังคง เป็นโลก เวลาในโลกนี้สำหรับเธอต่างหาก ที่มีน้อยลง กว่าที่เธอคาดคิดไว้ “ผมมาคิดๆ ดูแล้ว สมัยก่อนคนเป็นมะเร็งกัน น้อยมาก ลองใครเป็นขึ้นมาเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตกันที เดียว เดี๋ยวนี้คนป่วยกันมากขึ้น หากจะมองในแง่ กรรมก็คลายความแคลงใจลงได้ เพราะโลกปัจจุบันหา คนที่ศีลห้าบริสุทธิ์ยากขึ้นทุกที ทั้งที่การรักษาศีลห้านั้น ง่ายยิ่งกว่าการปลูกต้นกล้วยเสียอีก” ข้าพเจ้าเปรยขึ้นมา ตามประสาคนช่างคิด พี่สมศักดิ์เม้มริมฝีปาก หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน พลางพูดเสริม “อืม....อืม...จริงนะครับ พี่ค่อนข้างจะเห็นด้วย พี่เคยเห็นมีคนหลายคนที่ป่วยหรือมีญาติป่วยเป็นมะเร็ง ก็มาพบพระสงฆ์ อยากจะให้ท่านช่วย แต่มันช้าเกินไป แล้ว เขาควรจะป้องกันก่อนเกิดมากกว่า....” กริงๆ ๆ กลิ้งๆ ๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ พี่สมศักดิ์เสียก่อน ข้าพเจ้ายกหูขึ้นรับ “ฮัลโหล ประภาสใช่มั้ย เราวิชัยพูด ตอนเย็น จะไปเยี่ยมสุรพงษ์ ตอนนี้ป่วยเป็นมะเร็งที่คอ กินอะไร ไม่ได้เลย...” หมอวิชัยเพื่อนของข้าพเจ้านั่นเอง ข้าพเจ้าตกใจเล็กน้อย อึ้งไปเหมือนกัน ไม่นึก ว่าเพื่อนแพทย์ด้วยกันที่อายุยังน้อย มารีบป่วยด้วย โรคร้ายแรงเพียงนี้ ข้าพเจ้ามองไปที่พี่สมศักดิ์ซึ่งนั่งอยู่ ตรงกันข้าม เปลี่ยนสีหน้าจากเป็นห่วงเป็นส่งรอยยิ้มไป ในใจคิดว่า โชคดีที่ได้เจอกัลยาณมิตรเช่นนี้ ได้มีโอกาส ดำเนินชีวิตเป็นหนึ่งในพุทธบริษัทสี่ เป็นอุบาสกที่แท้จริง เป็นผู้ใกล้ชิดพระพุทธศาสนาจึงได้โล่งใจไม่กลัวต่อพยาธิ ภัย โรคร้ายแรงชนิดนี้ เย็นนี้เห็นทีจะต้องไปทำหน้าที่ประจำอีกแล้ว ไป เป็นมิตรแท้คือมิตรธรรม นำธรรมกายที่พึ่งสุดท้ายแห่ง ชีวิตไปสู่ใจมิตรเรา กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๗ ๖๙