ความกตัญญูและการสอนธรรม : หน้า 103/156

ากแต่เรื่องราวแห่งความรู้สึกทั้งมวลในอีก มากองรวมไว้ในความรู้สึกขณะนั้นบอกกับตัวเองว่า ห แง่มุมหนึ่งในชีวิตของท่าน คงจะมีบุคคล ท่านเป็นพระที่ใจดีมาก ความขัดสนในครอบครัว เพียงบางคนเท่านั้น ที่สามารถถ่ายทอดออกมาได้ สมัยนั้น ทำให้พี่ไปโรงเรียนโดยที่ไม่มีข้าวกินเลย อย่างลึกซึ้งกว่าใครอื่นทั้งหมด เพราะหลวงพ่อวัด พอตอนกลางวันก็จะชวนเพื่อนอีก ๒-๓ คน หลบ ปากน้ำผู้เป็นประดุจ “พ่อ” ผู้ให้ชีวิตใหม่ทั้งทางโลก คนอื่นๆ เข้าไปในวัดของหลวงพ่อ (วัดปากน้ำ) และทางธรรม ผู้ที่เคยพูดว่า “ถ้าไม่ได้หลวงพ่อวัด ปากน้ำ ป่านนี้ก็คงไม่เป็นผู้เป็นคน บุคคลผู้นั้นคือ คุณปาลีรัฐ ไทยจินดา วัย ๕๖ ปี ผู้เป็นเจ้าของแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์ มงกุฎไทยชั้นที่ ๓ “ตริตาภรณ์” เครื่องราชอิสริยา ภรณ์ช้างเผือก ชั้นที่ ๔ “จัตุรถาภรณ์” และเกียรติ บัตรของข้าราชการตัวอย่างที่ทำงานให้ประชาชน ชื่นใจปี ๒๕๒๔ คุณปาลีรัฐได้เล่าถึงหลวงพ่อวัด ปากน้ำด้วยความปีติและซาบซึ้ง ประดุจลูกผู้ระลึก ๓ ถึงพระคุณของพ่อว่า ข้าวก้นบาตรหลวงพ่อวัดปากน้ำ แต่ระยะทางจากโรงเรียนถึงวัดปากน้ำทั้งเปลี่ยว ทั้งไกล ต้องเดินทะลุทดประตูน้ำ แล้วข้ามฝั่งมา ผ่านวัดขุนจันทร์มาวัดอัปสรสวรรค์ (วัดหมู) แล้ว จึงจะถึงวัดปากน้ำ ซึ่งผู้ที่มาปฏิบัติธรรมหรือมา หลวงพ่อวัด ทำบุญที่วัด เขาจะนิยมมากันทางเรือมากกว่า และ โดยมากจะเป็นผู้ที่มาจากต่างถิ่น คนในละแวกนั้น แทบจะไม่มีเลย เพราะเขาไม่เชื่อถือในวิชชา ประดุจ “พ่อ” ธรรมกายที่หลวงพ่อค้นพบกลับคืนมานั่นเอง อะไรคือสิ่งที่แน่นอน พอพวกเราเด็กๆ มาถึงวัดของหลวงพ่อ บริเวณนั้นจะมีโอ่งน้ำกินตั้งเรียงรายอยู่มากมาย เมื่อยังเป็นเด็กๆ อายุประมาณ ๑๓-๑๔ ปีนั้น พี่ก็หันหน้าไปทางที่คิดว่าหลวงพ่อจะอยู่ตรงนั้น แล้ว พี่ไว้ผมจุก นุ่งผ้าถุงผูกเอวด้วยเชือกกล้วย สวม ยกมือไหว้ขอน้ำกิน เป็นอย่างนี้อยู่หลายวัน จน เสื้อปกทหารเรือไปโรงเรียน ตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น กระทั่งวันหนึ่งหลวงพ่อท่านเหลือบมาเห็นพวกเรา ม.๓ จะขึ้น ม.๔ ที่โรงเรียนวัฒนะ เข้า ท่านก็ยังไม่ว่าอะไร พอเวลาผ่านไปอีกหลาย สมัยนั้นที่บ้านมีอาชีพปลูกหมากปลูกพลูขาย วันที่เดียว ท่านก็มาเรียกไปกินข้าว แล้วบอกว่ามี ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากวัดปากน้ำ ภาษีเจริญนัก แต่ใน อะไรจะคุยด้วย พี่รู้สึกดีใจมาก รีบกินข้าวใหญ่ การนำผลิตผลจากสวนไปขาย เจ้าของสวนจะเป็น พอเสร็จท่านก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติว่า ผู้เก็บรายได้ไว้เอง เรียกว่าเข้ากงสีหมด ฉะนั้นพี่ “ทีหลังอย่าริอ่านโกหก” จะไม่เคยเห็นเงินเลย ทางครอบครัวก็ไม่ค่อยมีราย ได้เท่าไหร่ เดือนหนึ่ง แม่ให้สลึงหนึ่งก็บุญแล้ว ข้าวปลาก็ไม่ค่อยมีกิน แต่กระนั้นก็ยังหุงข้าวใส่ บาตรไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว มีน้อยก็ใส่น้อย เวลาพี่หุงข้าวใส่บาตร จะแบ่งไว้ให้แม่ส่วนหนึ่ง ทุกครั้ง และกราบเรียนหลวงพ่อวัดปากน้ำว่า (ตอน นั้นยังไม่รู้จักชื่อท่าน) “ถ้าให้หลวงพ่อหมด แม่ก็อดกิน แต่ถ้าให้แม่แล้ว ลูกไม่เป็นไรไม่ต้องห่วง” เพียงเท่านี้หัวใจของพี่แทบจะหลุดไปอยู่ ปลายเท้าเลย ท่านพูดต่อไปว่า “เอ็งไม่ได้กินข้าวซักวัน เพราะความกตัญญู ต่อพ่อแม่ ต่อไปวันข้างหน้าคำว่าจนไม่มี แล้วท่านก็ให้ข้อคิดกับพวกเราโดยตั้งคำถาม ว่า “อะไรคือสิ่งที่แน่นอน” ท่านบอกให้หาคำตอบ ให้ได้ภายใน ๗ วัน วันเวลาผ่านไปจนกระทั่งถึงวันที่ครบกำหนด เวลาไปโรงเรียน ต้องเดินผ่านวัดปากน้ำเป็น จะต้องให้คำตอบท่าน ในวันนั้นหลังจากที่พวกเรา ประจำ เห็นหลวงพ่อกวาดเศษหญ้าที่เขาตัดแล้ว กินข้าวอิ่มแล้ว ท่านก็ถามคำถามนี้ขึ้นมาทันที ปากน้ำผู้เป็น ผู้ให้ชีวิตใหม่ ทั้งทางโลก และทางธรรม กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๗ ๒๕