การค้นหายารักษาบุตร : หน้า 132/156

ตามบ้านเรือน ถามถึงยาที่จะรักษา เช่นนั้นจงเข้าไปในพระนคร แล้วไป บุตรให้หายแล้วกลับฟื้นขึ้นมาดังเดิม นำเมล็ดพันธุ์ผักกาดจากบ้านที่ไม่ “ท่านทั้งหลาย มียาที่จะ เคยมีคนตายมาให้เรา” รักษาบุตรของฉันบ้างไหม” ผู้คน นางกีสาโคตมีดีใจ กวาย ที่พบเห็นนาง ต่างแสดงอาการเย้ย หยัน ดีดนิ้วมือแล้วพูดเยาะ ๆ ว่า “ท่านเคยเห็นยวสําหรับรักษา คนที่ตายแล้วบ้างไหมล่ะ” แต่นาง บังคมแล้วอุ้มร่างของบุตรเดินเข้า ไปยังพระนคร มาถึงที่ประตูเรือน หลังแรก นางเอ่ยถามว่า กีสาโคตมีมิได้เข้าใจความหมายนั้น บ้างไหม เราจะนำมารักษาบุตรของ นางจึงเดินออกไปจากพระนครตรง ไปที่ป่าช้า นำบุตรไปวางไว้ ณ ที่นั้น เอื้อมมือไปจับบุตรแล้วรำพันอย่าง คนคิดได้ “ท่านมีเมล็ดพันธุ์ผักกาด “ลูกน้อยของแม่ แม่คิดว่ ความตายนี้เกิดขึ้นกับเจ้าเพียงผู้เดียว แท้ที่จริงคนทุกเพศ ทุกวัย ก็ต้อง ตายด้วยกันทั้งนั้น ความเกิด ความ ต้มเป็นธรรมดาของสังขาร ที่ไม่เคย เลย ยังคงเที่ยวเดินถามต่อไป กระ เรา" ทั่งได้มาพบกับชายผู้เป็นบัณฑิตท่าน มีใครสามารถกำหนดได้ว่าจะตาย “มี” เมื่อใด” หนึ่ง เขารู้สึกสงสารและอยากจะ “ถ้าอย่างนั้น ขอให้ฉันเถิด” จากนั้นนางกีสาโคตมิได้เดิน ช่วยเหลือนาง “แม่นางยาสำหรับรักษาบุตร ของเธอนั้น มีเพียงคนเดียวเท่านั้น เมื่อคนในบ้านนำเมล็ดพันธุ์ บ่ายหน้าไปยังสำนักของพระบรม ผักกาดมาให้ นางก็ถามว่า ศาสดา เมื่อนางไปถึง พระบรม “ในบ้านนี้เคยมีคนตายบ้าง ศาสดาตรัสถามว่า ที่รู้” ไหมจ๊ะ” “กีสาโคตมี เธอได้เมล็ดพันธุ์ “ใครรู้จ๊ะ” ถามด้วยน้ำเสียง “ถามอะไรอย่างนั้นล่ะ คนที่ ผักกาดมาแล้วหรือ” ตื่นเต้นดีใจ อยู่นี่จะว่าไปแล้ว ยังน้อยกว่าคนที่ ตายไปแล้วด้วยซ้ำ” “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่สามารถ “ก็พระศาสดาอย่างไรล่ะ แม่ นางไปทูลถามพระองค์เถิด ขณะนี้ ท่านประทับอยู่ในวิหารใกล้ๆนี่เอง” รับเมล็ดพันธุ์ผักกาดจากท่านได้ นางกีสาโคตมีคิดว่า ชายผู้นี้ เพราะเมล็ดพันธุ์ผักกาดจากบ้านที่ พูดจริง จึงอุ้มบุตรไปยืนอยู่ในตอน ไม่เคยมีคนตายเท่านั้น จึงจะรักษา ท้ายๆ ของบรรดาพุทธบริษัทในขณะ บุตรของฉันได้” ที่พระบรมศาสดากำลังประทับนั่งอยู่ นางกีสาโคตมี พยายามเดิน บนพุทธอาสน์ ถวายบังคมแล้ว เสาะหาเมล็ดพันธุ์ผักกาดจากบ้าน กราบทูลว่า ต่างๆ อย่างที่ต้องการตลอดทั้งวัน “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า ก็หาไม่ได้ พบแต่บ้านที่เคยมีคน ขอพระองค์โปรดประทานยาแก่บุตร ตายทั้งนั้น ทั้งหนุ่ม เด็ก แล้วก็คน ของข้าพระองค์ด้วยเถิด” แก่ แม้แต่ที่ตายในครรภ์ก็มี พระบรมศาสดาทรงเล็งเห็น ครั้นตกเย็นนางก็เกิดความ อุปนิสัยของนางแล้วตรัสว่า สังเวชใจ ด้วยปัญญาบารมีที่เคยสั่ง “ดูก่อนโคตมี เธอมาหาเรา สมมา จึงคิดว่าพระบรมศาสดา เพื่อต้องการยานั้นนับว่าดีแล้ว ถ้า คงจะทรงเห็นเหตุนี้เป็นอย่างดีแล้ว “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้า พระองค์ไม่ได้เมล็ดพันธุ์ผักกาดมา เลยพระเจ้าข้า เพราะทุกบ้านมีแต่ คนตาย ทั้งเด็ก หนุ่ม คนแก่ ทั้ง คนโง่คนฉลาด หรือแม้แต่ทารกใน ครรภ์ก็ยังตาย และคนที่ตายก็มี มากกว่าคนที่ยังอยู่ รวมทั้งบุตรของ ข้าพเจ้าก็ได้ตายไปแล้ว” พระบรมศาสดาตรัสว่า “ถูก ต้องแล้ว กีสาโคตมี ถูกต้องอย่าง ที่เธอพูดเธอเข้าใจ การที่เธอเข้าใจ ว่าบุตรของเธอก็ต้องตายนั้น นั่น คือสัจธรรมของสรรพสัตว์ทั้งหลาย ทุกชีวิตต้องตายทั้งหมด ไม่มีละเว้น เลยแม้แต่ชีวิตเดียว” แล้วทรงแสดง ธรรมโปรดนางกีสาโคตมีต่อไปว่า “กีสาโคตมีเอ๊ย! มฤตยูย่อม ๑๐๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร