ประเพณีและวัฒนธรรมของชาวลีซอ : หน้า 125/156

“อ้อ.... ทุกบ้านของชาวเผ่าลีซอ จะมีรั้ว บ้านนะคะ รั้วสูงระดับบั้นเอวเห็นจะได้ ที่ครู ชอบใจมากก็คือ รั้วข้างตัวบ้านจะมีรางไม้ไผ่ต่อ ทอดมาจากบ้านหลังอื่น เป็นรางรองน้ำจาก น้ำตกซึ่งไหลจากภูเขาใกล้ๆ นั่นเอง นับว่าเป็น วิธีการอันชาญฉลาด ที่พวกลีซอจะมีน้ำใช้กัน ทั่วทุกครัวเรือน โดยไม่ต้องเหนื่อยแรง ต่างไป จากพวกมูเซอ อีก้อ ซึ่งไม่ทำรั้วบ้านและไม่ทำ รางน้ำไม้ไผ่ต่อเข้ามาใช้ที่บ้านกันเลย” “อ้าว แล้วเขาเอาน้ำที่ไหนใช้กันครับ” “จะอาบก็ไปอาบที่น้ำตกหรือลำธารเลย แต่ชาวเขาไม่ชอบอาบน้ำกันอยู่แล้ว แต่ถ้าจะ กินจะใช้ก็เอาถังไปรองไปตักมาซิจ๊ะ” “โอ๊ย เหนื่อยแย่เลยนะคะ” “นั่นนะซิ ครูถึงว่าพวกลีซอนี้ฉลาด รู้จัก หาวิธีผ่อนแรง” “อาจารย์คะ เผ่าลีซอมีประเพณีงานกิน วอวันปีใหม่ เหมือนเผ่ามูเซอรึเปล่าคะ” กับช่วงตรุษจีนเหมือนกัน ถือว่าเป็นงานใหญ่ ประจำปี ทุกคนจะได้สนุกสนานเต็มที่ ก่อนวัน งานนะ ถ้านักศึกษาเข้าไปในหมู่บ้านลีซอ นัก ศึกษาจะได้ยินเสียงสากกระแทกครกดังทุก ครัวเรือน” “เขาทำข้าวหรือคะ” เสียงกุ้งฝอยถาม เบาๆ แต่น้าน้อยก็ได้ยิน ก็เราสามพี่น้องอยู่ไม่ ไกลจากน้าน้อยนี่นา “ใช่จะกุ้งฝอย พวกเขาจะช่วยกันตำข้าว แต่ข้าวเหนียวนะ เพื่อทำอาหารไว้เช่นผีหลวง ผีบ้าน ผีเรือน ผีบรรพบุรุษในวันแรกของวัน ขึ้นปีใหม่ แล้วเอาไว้เลี้ยงกันเองหรือเลี้ยงแขกที่ มาร่วมงานเต้นรำในตอนบ่าย ซึ่งก็คล้ายการ เต้นจะดีของเผ่ามูเซอดำนั่นเอง แต่นุ่มนวลกว่า “หนูเคยได้ยินว่าวันปีใหม่เขาให้หนุ่มสาว เลือกคู่ได้ใช่มั้ยคะ” “อ๋อ....ใช่จะ งานกินฟ้ามักจะเป็นงานที่ เปิดโอกาสให้หนุ่มสาวได้เลือกคู่กันโดยปริยาย อัน “มีจ้ะ แต่ลีซอเรียกงานกินฟ้า ซึ่งก็ตรง ที่จริงนะคะ ชาวลีซอก็ไม่บังคับเรื่องการเลือก (บน) เด็กน้อยลีซอเล่นฟองสบู่อย่างสนุกสนาน กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๗ ๕๗