ประสบการณ์ชีวิตและการช่วยเหลือ : หน้า 106/156

ข้าวก้นบาตร ปากน้ำ ที่หล่อ เลี้ยงชีวิตใน สมัยที่ยังเด็ก กรรมเก่าแต่ปางก่อน เต็มไปด้วยลูกรัง และเบื้องหน้ามีเสือเต็มไปหมด ล้วนแต่คอยจ้องจะตะครุบพี่ ครั้นจะกลับลงมาข้างล่างก็เป็นแม่น้ำที่เต็ม ไปด้วยจระเข้ร้าย พี่ก็คิดว่า ถ้าเราขึ้นข้างบน คง จะไม่รอดแน่ แต่ถ้าลงข้างล่างอาจจะมีทางเสี่ยง ที่รอดชีวิตได้ จึงตัดสินใจลงน้ำ จำได้ว่าตรงที่ลง ไปนั้นเป็นวัด ๆ หนึ่ง จระเข้ทั้งหลายก็ไล่มาเป็นฝูง แต่สติพี่ยังดีตลอด มองไปข้างหน้าเห็นไม้รวกปัก อยู่กลางแม่น้ำไม่ไกลจากวัดนั้นมากนัก พี่สัมมา อรหังๆ ตลอดเวลา หลวงพ่อเคยบอกว่า “อะไรจะ เกิดก็ให้มันเกิด เราหนีไม่พ้น” พี่ว่ายน้ำหนีจน หมดแรงแล้ว ทุกส่วนของร่างกายก็จมน้ำหมด เหลือ เพียงสันจมูกเท่านั้นที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมา พอมองเห็น ผ้าจีวรของพระพันอยู่ที่ไม้หลักนั้น พี่รีบคว้าแล้ว กอดไว้แน่นทันที รำพึงออกมาว่า “หลวงพ่อ” ในช่วงนั้นทุกคนรอบข้างบอกว่า พี่หน้าดำ พี่ก็รู้สึกว่าตัวเองจะต้องตาย ได้จุดธูปลาหมด แม้ สังขารจะไม่ไหว พี่ก็ยังไปจุดธูปลาหลวงพ่อที่วัด ปากน้ำ เห็นรูปท่านสว่างหมดทั้งองค์ พี่บอกว่า “ถ้าบุญเก่าแต่ปางก่อนยังมีอยู่ ก็คงจะได้รับใช้ หลวงพ่อ จนกว่าจะหมดบุญ” ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๓๐ พี่ประสบ อุบัติเหตุ วันนั้นพี่กำลังจะไปบ้านที่บางแค ขับรถ ไปคนเดียว พอไปถึงที่เกิดเหตุก็มีรถ บขส. วิ่งมา ชนท้ายรถของพี่ยุบไปถึงเบาะที่พี่นั่งเล นั่งเลย แล้วรถ ของพี่ก็ยังไปชนกับรถคันอื่นอีก ๓ คัน กระจก แตกละเอียดหมด ตอนนั้นพี่รู้สึกวูบไป แต่ก็ยังมี สติดีอยู่ มีคนมาล้วงตรงช่องกระจกจะเอากระเป๋า พี่ก็บอกเขาว่ายังไม่ตายนะพี่ยังเดินออกมาจากรถได้ ของหลวงพ่อวัด ตำรวจมาจัดการเอารถคู่กรณีไปโรงพักหมด พี่ก็ มาพูดกับคนขับรถ บขส.ว่า “ขับรถอย่างนี้ คนก็ ตายหมดซี” คนขับรถบอกว่า เขาไม่ได้เจตนา แต่ เขาเห็นพระเดินตัดหน้ารถ พี่ก็ถามว่าลักษณะเป็น อย่างไร เขาก็บอกว่าหูยาวๆ แต่มีไฝตรงนี้ (เขาทำ ไม่เคยลืมเลือน ท่าชี้ตรงแก้มขวา) พี่ก็อุทานขึ้นมาว่า “หลวงพ่อช่วย ลูกไว้” เขาถามว่าองค์ไหน พี่ก็ตอบไปว่า “หลวงพ่อ ไปจากใจเลย วัดปากน้ำ ถ้าไม่ได้หลวงพ่อลูกคงแย่” ถ้าไม่ได้หลวง- หลังจากนั้นก็ไปตรวจที่โรงพยาบาล หมอก็ พ่อวัดปากน้ำ บอกว่าไม่เป็นไร เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลอยู่ถึง ชีวิตของพี่ก็คง ครั้ง หมอก็บอกว่าไม่เป็นไร แต่พี่ก็รู้สึกไม่ค่อยดี พอกลับมาบ้าน ก็ยังใส่บาตรอยู่ตลอด ๓ เดือน จะไม่มีวันนี้ ต่อมาในเช้าวันหนึ่งขณะใส่บาตรเสร็จยังไม่ทันจะ พี่จึงคิดจะเลี้ยงพระสัก ๕๐๙ รูป แต่พอดี หลวงพ่ออยู่ใน เก็บของเลย พี่ก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ครั้งนี้พี่ เป็นช่วงออกพรรษา การที่จะนิมนต์พระให้ครบ ใจพี่ตลอดเวลา ต้องเข้าโรงพยาบาลอีกเป็นครั้งที่ ๔ เพราะรู้สึกว่า ตามจำนวนนี้คงยาก พี่กับอาจารย์บุญรอด เทพา ไม่ว่าจะทำอะไร ไม่ไหวแน่ ไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นอะไร หายใจไม่ สิต ออกไปนิมนต์พระตามวัดต่างๆ ตั้งแต่ 6 โมง ออกและเหนื่อยมาก ในความรู้สึกที่ก้ำกึ่งกันว่าพี่ เช้า จนกระทั่ง ๓ โมงเย็น ก็ยังขาดพระไปประมาณ ไม่ว่าจะไปไหน จะไปหรือจะอยู่ เพราะก่อนที่จะเจ็บหนักคราวนี้ รูป พี่จึงย้อนกลับไปหาพระวิสุทธิรังษี รองเจ้า พี่จะระลึกถึง ได้มีสิ่งบอกเหตุอยู่ ๒-๓ อย่าง คือ ตอนที่ไปสวด คณะจังหวัดกาญจนบุรี ท่านบอกว่าไม่ต้องห่วง ด้วย มนต์ไหว้พระในห้องพระเห็นฝ่ามือซ้ายของตัวเอง บุญจริงๆ พอถึงวันนั้นได้เลี้ยงพระทั้งหมด ๕๓๓ ท่านเสมอ 99 มีจุดดำเกิดขึ้น ๔ จุด ก็รู้ทันทีว่าต้องตายแน่ พี่จึง ทำบุญใส่บาตรตลอด ต่อมาอีก ๒ วัน ขณะอยู่ใน ห้องพระ ในความรู้สึกนั้นพี่เห็นหลวงพ่อวัดปากน้ำ กับฟองน้ำ หลวงพ่อลอยผ่านพี่ไป ท่านมองดูพี่ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเวทนา พี่รู้สึกเหมือน กับว่าตัวเองกำลังจะขึ้นไปข้างบน แต่หนทางนั้น ๓ ๓๐ รูป สมดังที่หลวงพ่อเคยทำนายไว้ว่า พี่จะได้เลี้ยง พระหลายร้อยรูป อ่านต่อฉบับหน้า ๗๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร