ความสัมพันธ์และความรัก : หน้า 140/156

ท่านไม่ได้พูดแต่ปาก แต่ท่าน จะเรียกให้ผมไปพบในห้องทำงาน ของท่านที่มหาวิทยาลัยบ่อยๆ เพื่อ สอบถามว่าผมมีปัญหาติดขัดอะไร เกี่ยวกับการเรียนบ้าง ช่วงปลาย เดือน ท่านจะชวนผมไปทานข้าวที่ บ้านกับครอบครัวด้วย ภรรยาของ ท่านเป็นแม่บ้าน ท่านมีลูกชายคน เดียว อายุยังไม่ถึงขวบ ด้วยคำแนะนำของท่าน ผม ใช้เวลาเรียนเพียงปีครึ่งก็จบ ไม่กี่ วันก่อนที่ผมจะเดินทางกลับนั้น ผม ไปพักอยู่กับครอบครัวท่านสองวัน ทุกครั้งเมื่อเลี้ยงอาหารผม.. ท่านจะลงมือหุงข้าวทำกับข้าวแบบ ไทยๆ โดยให้ผมเป็นลูกมือ... ภรรยา เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ๆ ท่าน จึงออกไปล้างหน้าล้างตา.. พอกลับ เข้ามาท่านก็กล่าวคำขอโทษ “พ่อ แม่-ลูก ครอบครัวนี้น่ารักทุกคน” พูดแล้วท่านก็ลูบนิ้วมือลงบนรูปของ แต่ละคน “ผมพักอยู่กับครอบครัว นี้ห้าเดือน.. เป็นครอบครัวแรกและ ครอบครัวสุดท้ายที่ผมไปพักด้วย.. ออกจากครอบครัวนี้แล้วผมก็ไปเช่า บ้านอยู่เอง จนกระทั่งกลับอเมริกา” ท่านหยุดเล่าพร้อมกับกระพริบตาถี่ๆ อยู่หลายครั้ง “วันธรรมดาผมก็ขึ้นเขาไป ทำงานกับพี่ชิด.. ครอบครัวนี้พ่อชื่อ ชิด แม่ชื่อน้อย ลูกชื่อนิดหน่อย.. ชิดเป็นหัวหน้าอำเภอ.. วันหยุดผม ก็หัดทำกับข้าวไทยกับพี่น้อย.. แต่ก็ เป็นความสุขมากกว่าน่ารําคาญ” ฟังท่านเล่ามาถึงตอนนี้ผมก็ ของท่านมีหน้าที่ล้างจานหลังจาก ทานเสร็จ.. “คุณจะกลับเมืองไทย อยู่แล้วให้ลอล่าร์ปรุงอาหารสไตล์ ป้าสงสารจอห์นจริงๆ อเมริกันทานก็แล้วกันนะ” ระหว่าง ที่ภรรยาของท่านทำอาหาร ท่านพา ที่มาเจอคนผีเข้าผีออกคนไม่มี ยังนึกไม่ออกว่า... อะไรคือสาเหตุที่ ทำให้ท่านต้องหลั่งน้ำตาราวกับคน ผมเข้าไปดูห้องทำงานส่วนตัวในบ้าน เหตุผลอย่างลุง...ส่วนดีของลุง หัวใจแตกสลาย ตามสำนวนในนิยาย ห้องนั้นจัดแต่งแบบชนบท ก็มาก... ส่วนเสียก็อย่างที่เห็น, รักของวัยรุ่น ของไทย.. แบบไทยจริงๆ ครับ “เราอยู่ร่วมกันด้วยความรัก.. ยังงั้นเลย เหมือนกับว่าผมได้กลับไปยืนอยู่บน คิดว่าตัวเองทำถูกอยู่คนเดียว.. ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของ ส่วนหนึ่งของผืนแผ่นดินไทยแล้วยังไง “มาดูภาพเหล่านี้สิ วิทยา ท่านเรียกผมให้ไปดูภาพในสมุดที่ ถืออยู่ “นี้คือครอบครัวของผมที่ เมืองไทย...” พูดแล้วท่านก็ร้องไห้ ร้องไห้เหมือนเด็กที่สูญเสียของรักที่ กับแม่ยังมีชีวิตอยู่.. พ่อกับแม่ของ ผมเสียชีวิตพร้อมกัน เพราะรถคว่ำ ระหว่างผมกำลังเรียนมัธยมปลาย.. ..พ่อแม่ตาย ผมยอมรับได้ เพราะอุบัติเหตุมีให้เห็นบ่อย.. แต่ การที่จู่ๆ ผมถูกพาไปทำงานอีก ครอบครัวนี้ยิ่งกว่าที่เคยเป็น.. เมื่อ เทียบกับครอบครัวของผมสมัยที่พ่อ สุดไป... ๑๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร