การพบกับคนมีบุญ : หน้า 131/156

ให้มาเป็นเขยเรา มอบทรัพย์ ๔๐ เมื่อนางกีสาโคตมีลากลับไป ท่านก็พูดกับเขาดีๆ ให้เขาหยิบทอง สึกร้อนใจอยากจะไปจ่ายตลาด เมื่อ ขึ้นมา ถ้าคนนั้นมีบุญจริง ก้อน ได้รับอนุญาตจากบิดามารดาแล้ว แล้ว ท่านเศรษฐีก็สะกดรอยตามไป ถ่านที่เขาหยิบขึ้นมาจะกลายเป็น นางจึงรีบเดินทางเข้าพระนครทันที ทองคำตามเดิมทันที ต่อจากนั้นก็ ครั้นมาถึงตลาด เห็นท่าน ขึ้นอยู่กับวิจารณญาณของท่านว่า เศรษฐีนั่งขายทองคำอยู่ จึงตรงเข้า จะให้เขาอยู่กับท่านในสถานะอะไร ไปถามว่า แต่ฉันว่าถ้าเขาเป็นชาย ก็ควรจะ “ในตลาดแห่งนี้เขาขายผ้า ก็ได้จัดบุคคลที่มีเกียรติพร้อมด้วย บริวารไปรับนางกีสาโคตมีมายังเรือน ของตนอย่างสมเกียรติ โกฏิให้เขา แล้วใช้สอยทรัพย์ที่เขาให้ ท่านจึงมานั่งขายทองคำอยู่” จนถึงบ้าน พอจำได้แม่นยำว่าอยู่ที่ ไหนแล้ว วันรุ่งขึ้นท่านเศรษฐีก็ส่ง เพื่อนของตนไปสู่ขอนางกีสาโคตมี มาเป็นสะใภ้ ถึงกำหนดวันแต่งงาน น้ำมัน น้ำผึ้ง หรือน้ำอ้อยกัน ทำไม ถ้าเป็นหญิงก็ควรจะขอมาเป็นลูก “ทองคำที่ไหนกัน” เศรษฐี นับตั้งแต่วันที่นางกีสาโคตมี สะไภ้ มอบทรัพย์ ๔๐ โกฏิให้นาง แล้วใช้สอยทรัพย์ที่นางให้ ดีไหม พูดด้วยความดีใจ “ก็ทองคำที่ท่านนั่งจับอยู่นั่น เข้ามาอยู่ในบ้านของท่านเศรษฐี บรรดาทองคำต่างๆ ที่เคยกลายเป็น หรือท่านว่าอย่างไร?” มิใช่หรือ” ท่านเศรษฐีพอใจในคำแนะ นำของเพื่อนมาก “ขอบคุณท่านมาก ท่านเศรษฐีคิดว่านางต้องเป็น คนมีบุญอย่างแน่นอน จึงพูดเป็น ให้ดูหน่อยสิแม่นาง ถ่าน ก็กลับกลายสภาพเป็นทองคำ ดังเดิม ด้วยอำนาจบุญของนาง และเนื่องจากนางเป็นผู้มีความประ พฤติเรียบร้อย มีอุปนิสัยดี มีสัมมา คารวะ มีความรู้ความสามารถ ฉลาด ในการทำการงานต่างๆ จึงเป็นที่ รักใคร่ยำเกรงของคนในตระกูลท่าน เศรษฐีทั้งหมด ความเป็นเศรษฐีของฉันจะคงอยู่ได้ ทำนองวิงวอนว่า “ไหนลองหยิบมา ก็อาศัยอุบายของท่านนี่ล่ะ ตกลง ฉันจะพยายามทำตามทุกประการ” นางกีสาโคตมีจึงเอื้อมมือไป ท่านเศรษฐีปฏิบัติตามคำ กอบทองคำ ซึ่งใครๆ เห็นเป็นถ่าน แนะนำของเพื่อนทุกประการ โดย มาจนเต็มมือ แล้ววางไว้ในมือของ ไปนั่งทำที่เป็นคนขายถ่าน ในขณะ ท่านเศรษฐี ทันใดนั่นเอง ผ่าน ที่พ่อค้าคนอื่นเขาขายผ้า น้ำมัน เหล่านั้นก็กลายเป็นทองคำตามเดิม น้ำผึ้ง หรือน้ำอ้อยกัน แต่วันแล้ว วันเล่า ก็มีแต่คนมาถามว่า “ท่านขาย ถ่านหรือ” บางครั้งก็มาถามว่า “ท่าน เศรษฐีทําไมมานั่งขายถ่านอย่างนี้ ไม่สมกับฐานะเสียเลย” แต่ท่าน เศรษฐีก็ไม่ละความพยายาม จน กระทั่ง ๓ เดือนผ่านไป วันหนึ่ง นางกีสาโคตมีผู้มีบุญ ท่านเศรษฐีดีใจจนมือไม้สั่นไปหมด “ขอบคุณนะแม่นาง แม่นาง ชื่ออะไร บ้านอยู่ที่ไหนล่ะ” "ท่านจะรู้ไปทำไมกันจ๊ะ" “เผื่อมีโอกาส ฉันจะได้หา สิ่งของไปตอบแทนแม่นางได้ถูกยังไง ล่ะ” “ฉันชื่อกีสาโคตมี บ้านอยู่ เก่ามาก และในช่วงเวลานั้นเป็นช่วง เหนือพระนครถัดออกไปหน่อยจ้ะ ที่บาปกรรมค่อยเบาบางลง ทำให้ เรื่องนี้เล็กน้อย ท่านไม่ต้องลำบาก ผลบุญเริ่มส่งผล บันดาลให้นางรู้ หรอกจ้ะ” ต่อมาไม่นาน นางกีสาโคตมี ๐ เดือน ตั้งครรภ์ เมื่อเวลาผ่านไป นางก็คลอดบุตร นางได้เฝ้าเลี้ยงดู จนบุตรเจริญวัยพอที่จะวิ่งเล่นได้แล้ว บุตรของนางก็ถึงแก่ความตาย สร้าง ความเศร้าโศกเสียใจให้กับนางเป็น อย่างยิ่ง ด้วยชีวิตนี้ไม่เคยเห็นความ ตาย โดยเฉพาะกับเด็ก ๆ ด้วยแล้ว ยิ่งไม่เคยเห็นด้วยซ้ำไป เมื่อผู้คนทั้งหลายจะนำเอา บุตรของนางไปเผา นางก็ไม่ยอม ด้วยไม่คิดว่าบุตรจะตาย จึงได้อุ้ม ร่างของบุตรที่ตายแล้วเที่ยวเดินไป กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๗ 000