ข้อความต้นฉบับในหน้า
แต่คืนวันได้ใบปลิวนั่นแหละค่ะ นอน
หลับฝันเห็นแต่พระทั้งคืนเลย ตื่น
เช้าขึ้นมาคิดว่า ข่าวที่รู้เนี่ยต้องเป็น
บุญใหญ่แน่ ๆ จึงพยายามสืบถาม
มาทำบุญกับคุณป้า”
คนมีบุญไม่รู้จักกันเลย ยังงั้นต้น
มาทำ ส่วนอีก ๓ รายรู้จักกันดีแท้ๆ
พูดกับป้ายังงี้
คนแรก “แหมพี่ หนูเสียดายจัง
หนูนึกแล้วเสียดายไม่หาย หนูออกจาก
บ้านไปขายของ มีแต่แม่แก่แล้วหลงๆ
ลืมๆ นั่งเฝ้าบ้านอยู่ชั้นล่าง ขโมยมัน
ปีนขึ้นไปชั้นบนต้นเอาทองที่หนูเก็บมา
ตั้งแต่เป็นสาว เอาไปหมดห่อเลย หนัก
สิบกว่าบาท รู้ยังงี้ ตอนพี่ชวนทำบุญ
หนูให้พี่เสียก็ดี ยังได้บุญมั่ง
คนที่สอง “ป้าจ๋า เสียดายจัง
ทำสายสร้อยหนักสองบาท หล่นหาย
ที่ไหนไม่รู้ รู้ยังงี้ ถอดทำบุญกะป้า ยัง
ดีกว่า”
คนที่ ๓ “คุณป้าชวนหนูเอาทอง
ทำบุญ หนูมัวแต่ลังเลไม่รีบทำ เมื่อ
นั่นเถอะ เมื่อนี่เถอะ ไอ้มอเตอร์ไซค์
มิจฉาชีพ มันกระตุกเอาจากคอไปซะ
แล้ว เสียดายจัง แต่หนูไม่ยอมแพ้หรอก
จะหาเงินมาทำบุญกะป้า ซักบาท (ทอง
คำ) ให้ได้”
รายสุดท้ายเนี่ยยังดี วิบัติภัยมา
เตือนยังมีปัญญาคิด แล้วก็คิดได้ อีก
หลายรายที่ไม่มีแม้แต่โอกาสคิด เพราะ
ถูกคนร้ายแย่งเอาทองคำ แล้วทำร้าย
ถึงตาย
คุณอย่าประมาทเหมือนตัวอย่าง
ที่ป้าเล่ามานี่นะคะ แม้แต่รายที่นอน
หลับฝันเห็นพระจึงมาทำบุญ ก็เรียก
รอขนาดนั้น เอาใจแต่กายมนุษย์หยาบของเรานี่แหละเตือนตัวเอง
ให้ได้นะคะ
ทีนี้มาถึงเรื่องที่ป้าอยากคุยให้คุณฟังในตอนนี้จริงๆ เสียที
คืออยากคุยเรื่องขอให้เราทุกคนมีปัญญา ปัญญา แปลว่า ความรอบรู้
ความรู้ทั่ว แต่ป้าอยากจะแปลว่า รู้ว่าอะไรควรทำ อะไรควรเว้น
มากกว่า
สาเหตุมาจากเหตุการณ์แวดล้อมตัวป้าหลายเรื่อง เช่น มี
คนเขียนจดหมายมาบ้าง โทรศัพท์มาบ้างมาด้วยตนเองบ้าง ยังได้
พบเห็นเอง ได้เห็นข่าวจากโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์อีกต่างหาก ป้า
พิจารณาแล้วเห็นว่า ปัญหาที่เกิดขึ้นเหล่านั้น เป็นเพราะผู้คนใน
เหตุการณ์ล้วนแต่ขาดปัญญา เป็นที่น่าสงสารเห็นใจ ป้าจะเล่าให้
คุณฟังสักหน่อยนะคะ
เรื่องแรก เป็นประเภทเขียนจดหมายรำพันความทุกข์ใจมา
ให้ป้าฟัง บางรายเป็นสิบๆ หน้ากระดาษ ป้าประมวลดูแล้ว ส่วน
ใหญ่เป็นเรื่องผู้เขียนทำผิดศีลธรรมเอาไว้ ทำทั้งที่รู้ว่าผิด พอทำ
ว่าประมาท ต้องรอให้กายมนุษย์ละ ไปแล้ว ก็มานั่งวิตกทุกข์ร้อนกินไม่ได้นอนไม่หลับ บางรายถึง
เอียด (กายฝัน) เตือน พวกเราไม่ต้อง กับมีอาการทางประสาท ต้องเข้าโรงพยาบาล ออกจากโรงพยาบาล
กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๗ ๘๕