การเผชิญหน้ากับการใส่ร้าย : หน้า 29/164

อย่าจองล้างจองผลาญกันเป็นดีที่สุด ครั้งที่ 4 เมื่อพระองค์ทรง ผจญกับการใส่ร้าย ครั้งนั้นพระองค์ กำลังนั่งเทศน์อยู่กลางศาลามีผู้หญิง คนหนึ่ง เอาท่อนไม้ผูกซ่อนไว้ในผ้า ทำเป็นหญิงท้องแก่ลุกขึ้น ยืนกลาง ศาลา พูดใส่ความพระองค์ว่าทำให้ นางท้อง ผู้หญิงคนนี้เป็นคนสวย คนหนึ่งประจำ เมืองสาวัตถี วันนั้น แกประกาศกลางศาลาเลยว่า “พระ พุทธเจ้าข้า พระองค์นะดีแต่เทศน์ สอนคนอื่นเท่านั้นแหละ ส่วนลูก ของเราในท้องนี้กลับไม่เหลียวแลเลย จะคลอดอยู่แล้ว จะให้ทำอย่างไร?” ในกรณีนี้ ทรงใช้ความสงบ สันเตนะ โสมะวิธินา คือท่า สมาธิ อยู่ในความสงบ พระภิกษุก็ดี ผู้ที่ จำนน เป็นเงียบตั้งหลัก ในพระ พุทธศาสนาใช้คำว่า ไม่สู้ เงียบไว้ ก่อน แต่ไม่หนี สู้ก็ไม่สู้ สู้ในที่นี้ หมายถึง ใส่ความเข้าหากัน หนีก็ไม่หนี คืออย่าไปยอมแพ้ อย่าไปยอมรับ แต่ว่าให้ท่า ความดี ตามหน้าที่เรื่อยไป ระเบียบวินัยมี เท่าไรนำมาใช้ให้หมด งานมันจะ ช้าบ้างก็ต้องยอม ถ้าอย่างนี้เดี๋ยวก็ ชนะ ครั้งที่ 5 เมื่อพระองค์ผจญ กับคนพูดกลับกลอก ก็ทรงใช้ปัญญา แล้สถานการณ์เฉพาะหน้ากันไป ครั้งที่ ๒ ครั้งนี้ไม่ใช่พระองค์ ทรงกระทําา เอง แต่โปรดให้พระ โมคคัลลานะไปปราบสัตว์ที่มีพิษร้าย คือพญานาค ซึ่งเป็นมิจฉาทิฏฐิ ครั้ง เป้นผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองก็ดี มี นั้นก็ต้องใช้อิทธิปาฏิหาริย์เหมือนกัน เรื่องควรระวังอยู่ ๒ เรื่องนี้คือ สตรี กับ สตางค ครั้งที่ ๔ เมื่อพระองค์ทรงผจญ กับพวกมิจฉาทิฏฐิ ที่เป็นถึงพรหม เรื่องสตรี เวลาพระถูกกล่าว พระองค์ก็ทรงใช้ปัญญาแล้สถาน- หาเรื่องผู้หญิง หรือเป็นผู้ใหญ่ถูก การณ์กันไป ครั้งนั้นพระองค์ทรง กล่าวหาเรื่องผู้หญิง คนเขามักจะ ใช้ปัญญาเบื้องสูงในพระพุทธศาสนา เชื่อไปแล้วตั้ง ๙๐ เปอร์เซ็นต์เพราะ ฉะนั้นก็ได้แต่นิ่งเงียบรอเวลาพิสูจน์ กันไป เรื่องสตางค์ เป็นพระล้าถูก ใส่ความว่าโกงเงิน ก็ไม่รู้จะไปเถียง กับเขาอย่างไร เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ปุบ ปับโดนข้อหาคอรัปชั่น เถียงก็ยาก ก็ได้แต่เงียบ แต่เงียบในที่นี้ไม่ใช่ คือ เทศนาญาณทีเดียว พระพุทธองค์ทรงพบอุปสรรค มากมาย พวกเราไม่ว่าจะมีหน้าที่ การงานสูงส่งอย่างไร พบอุปสรรค ก็ไม่เกินนี้หรอก วิธีแก้ไขก็ต้องทำ ทำนองเดียวกันนี้ ไม่ใช่แค่สวดบท พาหุงโดยไม่รู้ความหมาย แต่ที่แน่ๆ ก่อนอื่นเลย หยุดแล้วก็พิจารณาดู พฤศจิกายน ๒๕๓๙ (C) กัลยาณมิตร ศีลของเรา ปรับศีลให้สมบูรณ์ครบ ครัน แล้วอย่างอื่นก็จะดีตามมา บเฟต ๓รควบคุมคมเอง “คนโกรธแล้วลุกขึ้นมาต่อย กันหรือด่ากันนั้นไม่ยาก ใครก็ทำ ได้ แต่โกรธแล้ว ข่มใจไม่ให้โกรธ ไม่ให้ค่า นี่ซิยากนัก.... หลวงพ่อครับผมไม่ค่อย มีความอดทนเลย ไม่ ทราบว่าจะแก้ไขตัวเอง อย่างไร มีเรื่องขัดใจทีไร ผมแทบจะระเบิดเปรี้ยงปร้าง จะลง มือลงไม้เอาทีเดียว พยายามระงับ อารมณ์ แต่ไม่วายโกรธทุกที ผม จะบ้าหรือเปล่าครับ! อาการน่าเป็นห่วงแล้วนะอย่าง นี้นะ แต่ไม่ต้องตกใจยังไม่บ้าหรอก ไม่ใช่คุณคนเดียวหรอกที่เป็นอย่างนี้ คนเดี๋ยวนี้เป็นกันเยอะ หน้าหนังสือพิมพ์ เห็นไหมล่ะ แค่ ขาวตาม มองหน้ากันนิดหน่อยก็ต่อยก็ยิงกัน แล้ว คนเราพอโกรธ พอไม่สบ อารมณ์แล้วลุกขึ้นมาต่อยกันนั้น เขา ท่า กันได้ไม่ยาก จึงมีคนท่า กันเยอะ แต่คนที่พอโกรธแล้วรู้จักข่มใจไม่ให้ โกรธนี่ซิหายาก แต่ก็พอหาได้ พอ ผีเกได้นะ และหลวงพ่อก็เชื่อว่าคุณ โยมต้องสามารถนึกตัวเองเสียใหม่ได้