การสร้างบารมีและความสำคัญของธรรมกาย : หน้า 116/164

า ค ง ปั ค รักแม่มากที่สุดในโลก แนะน่า วิถี คุณหลวงพ่อธัมมชโยที่ท่านได้กรุณาสั่งสอน ทางเข้าถึงวิชชาธรรมกาย ซึ่งจะนำ พาพวกเราไปสู่นิพพาน และสู่ที่สุดแห่งธรรม ได้รู้ซึ้งถึงความสําคัญของการสร้าง บารมีว่า ควรต้องท่าต่อไปอย่างต่อเนื่อง และหยุดไม่ได้ หยุดได้อย่างเดียวคือใจ แต่การสร้างบารมีต้องไม่หยุดนิ่ง คงต้องท่าไปอย่างเต็มกำลังอย่างถึงที่สุด ได้รู้ซึ้งถึงความ สำคัญของการก่อสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ การสร้างมหา วิหารพระมงคลเทพมุนี และการสร้างสภาธรรมกายสากล อันเป็นมหาทานที่จะทําให้เราได้บุญสุดจะประมาณ ซึ่ง ต้องอาศัยความร่วมมือร่วมใจของพวกเราประสานรวมกัน เป็นหนึ่ง เป็นแรงที่มีพลังผลักดันไปสู่ความสำเร็จ เหมือน แผ่นทองที่หลอมเป็นแผ่นเดียวกันลงบนเสาเข็มต้นสุดท้ายนี้ เสาเข็มต้นสําคัญนี้เมื่อมองหยุดนิ่งเข้าไปในกลางก็จะเห็น พระธรรมกายท่านส่งผ่านเสานี้เข้าไปในกลางของกลางไป ในกลางของทุกๆ พระองค์ จนเสาเข็มนั้นใส่สุกสว่างใหญ่ โตตามองค์พระ เมื่อมองเห็นแล้วช่างมีความสุขปีติใจที่ได้ ท่าบุญสร้างบารมีในครั้งนี้และทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา จนถึงที่ จะท่าต่อไปในภายภาคหน้า ไม่มีภาพใดที่จะประทับใจ เท่ากับภาพสาธุชนที่มาร่วมงานทุกๆ คนต่างมีใบหน้ายิ้ม แย้มแจ่มใส ไม่มีวี่แววของความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ต่าง ก็ทักทายโอภาปราศรัย อนุโมทนาบุญซึ่งกันและกัน ประ .กัลยาณมิตร X300 ดุจครอบครัวเดียวกันที่มีสายใยของความรักผูกพันกันด้วย สายบุญเดียวกัน เหมือนเพลง “โปรดว่า วันนี้ไว้” ของ ตะวันธรรม ที่ประพันธ์ขึ้นมาให้พวกเราได้ฟัง เป็นการผูก ใจให้เราได้รำลึกถึงสายใยของการสร้างบารมีที่มีจุดมุ่งหมาย เดียวกัน “โปรดจ์ วันนี้ไว้ วันที่สายใยผูกพัน ทุกข์ยาก ลำบากด้วยกัน ฝ่าเปลวแดดและฝนพร่ำย่ำโคลน สถาปนา ธรรมกายเจดีย์” แม่ชอบเพลงนี้มาก แม่จะเปิดฟังในรถ แทบทุกครั้งที่ต้องขับรถไปไหนๆ นั่นคงชอบ เช่นเดียวกับ เพลง “ข้าวต้มมัดใจ” เราคง วันประวัติศาสตร์เหล่านี้ ไว้ในใจตลอดกาล ในวันงานแม่ได้เห็นนุ่นและเพื่อนๆ น.ร.อภิญญา ทุกคนแล้วจะ ดูหน้าตาผ่องใสกันทุกคน ได้ข่าวว่านั่ง ธรรมะกันได้ดีขึ้นใช่ไหมจ้ะ หมั่นตรึกอยู่เสมอๆ ให้เป็น นิสัย ไม่ว่าในอิริยาบถใดๆ คุณแม่คงได้พบหนูในงานบุญ ทุกๆ งานนะจ๊ะ เพราะในใจของหนุและแม่ก็มีแต่วิชชา ธรรมกาย หลวงพ่อ และภารกิจ (ในการสร้างบารมี) สาม อย่างนี้เท่านั้น พฤศจิกายน ๒๕๓๙ รักและคิดถึงลูก